Mentionsy

Dla niego, bo to jest też ten problem czasami, że jeżeli rodzice zobaczą faktycznie pewnego rodzaju, nie wiem, odkryją taką wrażliwość dziecka, jeżeli chodzi o faktycznie odbiór tych bodźców płynących z muzyki, no to od razu chcą kształcić geniusza, prawda, laureata konkursu Chopinowskiego, już widzą tę wielką karierę, już mówią, że mamy geniusza w rodzinie.

No i skoro konkursy, to i jury, skoro jury, to i bardzo takie określone standardy oceniania, które czasem, ja jakby widziałam te karty, widziałam różne podsumowania poszczególnych etapów z konkursu Chopinowskiego na przykład, to są czasami setne punktów.

To jest szalenie trudna sprawa, szczególnie w obecnych czasach i nawet na przykładzie konkursu Chopinowskiego.

którego idea, prawda, idea była fantastyczna, bo w pewnym momencie w tej wolnej Polsce w podzyskaniu niepodległości oczywiście z jednej strony chciano zrobić coś, co wyartykułuje polskość, wyartykułuje to dobro narodowe w tej odrodzonej ojczyźnie i tutaj Chopin był wdzięcznym tematem, ale z drugiej faktycznie...

pianiści, którzy tworzyli konkurs Chopinowski, chcieli wyczyścić, że tak powiem, interpretację Chopina z takich manierystycznych naleciałości, które gdzieś tam były obecne w sztuce pianistycznej przełomu właśnie XIX-XX wieku, więc idea była świetna.

I cóż się w tej chwili z tym wszystkim zrobiło, szukając tego prawdziwego Chopina, dla którego właśnie czym jest ta prawda?

I od tego, co dla nich jest ważne i co dla nich oznacza tak naprawdę ten prawdziwy styl Chopinowski, w jaki sposób jest to do zmierzenia i do zważenia.

Ale biorąc pod uwagę osoby, które ja słyszałem podczas eliminacji do konkursu Chopinowskiego w kwietniu w Małej Sali Filharmonii Narodowej, grało 180 osób i większość faktycznie miałem przyjemność usłyszeć.

Oczywiście samego Chopina grającego nigdy nie usłyszymy, jednak to był XIX wiek.

Mamy ogromną ilość listów uczniów samego Fryderyka Chopina, które, jeżeli chodzi o grę Chopina, są dość jednoznaczne w ocenie.

Chopin miał faktycznie taki swój specyficzny styl, troszkę wynikający z tego, że to nie był jednak człowiek w pełni zdrowy, o tym zapominamy.

że takie eteryzmy w cichutkie granie, bo forte u Chopina nie można zagrać, bo to nie jego styl.

To nie jest żaden styl Chopinowski, przepraszam.

Więc oczywiście Chopin na przykład jako nauczyciel, co wypływa z listów jego uczniów, preferował przeróżne style gry.

Brzmienia, kształtowania frazy, elastyczności, to jest szalenie istotne właśnie w tym stylu Chopinowskim.

Na przykład trzecie skerco w skerco ci small Chopin dedykował swojemu uczniowi Gutmanowi, który był takim mężczyzną w sensownej postury bym powiedział i tak też grał.

Dla uczniów Chopina jego forte, forte Gutmana było nie do przyjęcia zupełnie, a Chopin się tym zachwycał.

Świetny film swoją drogą, bardzo polecam i chętnie zobaczyłabym wersję właśnie Chopinowską.

I tu znowu wraca to pytanie, czy na tych konkursach jest na to miejsce, na to, żeby szukać siebie i na to, żeby tego Chopina nie odtwarzać, tylko tworzyć.

Tutaj po prostu apel do jury o wielką otwartość na takie łamanie zasad, ale też odczytywanie Chopina, jednak z perspektywy muzyka XXI wieku.

Dla mnie to jest też piękne, że ten świat tym żyje, że gdziekolwiek się nie pójdzie, nie włączysz radia, nie włączysz telewizji, w pancerniku jest Chopin.

Kiedyś sobie zadałem takie pytanie, gdyby pojawił się konkurs Chopinowski, w którym braliby udział Christian Zimmermann, Martha Archerich,

Oj, z jednej strony myślę, że dużo, z drugiej, że dzisiaj już chyba nic, dzisiaj już chyba warto wziąć to sobie do siebie, wziąć to do siebie i pomyśleć, czy faktycznie ja się mogę spotkać z tą muzyką, faktycznie mogę się na nią utworzyć, z tym Chopinem, o którym niedługo będzie głośno nie tylko w Polsce, ale na całym świecie, bo przecież Chopinowski już zza rogu nam wygląda.