Mentionsy

Natomiast te problemy z panią dzieli mi właśnie albo na deprywację snu, czyli wtedy, kiedy nie mam czasu na spanie, albo na bezsenność.

Czyli tą deprywację, stąd to głównie młodzież, ludzie powiedzmy młodzi do 30-40 roku życia, zamiast ta bezsenność dotyczy raczej ludzi po 40 roku życia.

Przeżycia z dnia, które cały czas przy nas były, ale czy to już oznacza bezsenność?

Zakładam, że wskaźniki czy symptomy, które decydują o tym, że coś jest nazwane jednostką chorobową, jaką jest bezsenność, są ściśle określone.

Kryteria są takie, żeby rozpoznać bezsenność, to tych nocy złych musi być co najmniej trzy w tygodniu albo więcej, no i takich tygodni musi być co najmniej dwanaście, żeby mówić o bezsenności krótkotrwałej, już powyżej dwunastu, żeby mówić o bezsenności przewlekłej.

Wtedy możemy mówić o bezsenności jako chorobie.

To taki stan nazywamy bezsennością przygodną.

Oczywiście objawem tego zaburzonego rytmu jest i bezsenność w nocy, i nadmiar następności w ciągu dnia, żeby było ciekawiej.

To się wpisuje w to, co powiedziałem wcześniej, że są osoby, które mają bardzo wrażliwy sen i te osoby bardzo łatwo reagują bezsennością właśnie na takie różne czynniki.

bezsenność przygodną, czyli będą te osoby miały więcej bezsennych nocy niż przeciętny człowiek i z tym się generalnie należy pogodzić.

I to się nie zawsze musi przyrodzić w bezsenność.

Niektórzy, w ogóle nawet lekarze, badacze uważają, że bezsenność przygodna nie jest żadną chorobą, tylko jest taką cechą organizmu, taką metodą reakcji na stres.

Że tak jest, że są tacy ludzie bardzo wrażliwi i oni wtedy są dużo bardziej podatni na bezsenność niż ci twardziele.

I przez wiele lat funkcjonowało też taki podział na bezsenność pierwotną i wtórną.

Czyli dopiero w latach 90. oficjalnie doceniono, że może być bezsenność pierwotną chorobą.

Tutaj tabletki jakby nie wyleczą z bezsenności, a w depresji z kolei sama psychoterapia też z depresji nie wyciągnie.

Ja uczulam młodych lekarzy, którzy do mnie przychodzili do poradni, że jak przychodzi po raz pierwszy pacjent skarżący się na bezsenność, to trzeba go bardzo starannie zbadać i jego stan psychiczny i fizyczny, dlatego że bezsenność może być objawem innej, poważnej choroby.

I to nawet niezależnie, czy one były pierwotne, czy wtórne do bezsenności, wymagały oddzielnego leczenia.

Tak jak pan powiedział, to co się dzieje z naszym snem powinno interesować specjalistów bardzo różnych dziedzin, ale same badania czy praca nad snem, bezsennością,

Natomiast jedna rzecz jest pocieszająca i to jest chyba największy sukces w medycynie od dwudziestu paru lat, że mamy skuteczne metody leczenia, jeśli już mówimy o bezsenności, bo też sobie powiedzmy, że jeśli jesteśmy pod hasłem zaburzenia snu, to tych chorób różnych jest zapisanych tam kilkaset, ze trzysta to co najmniej, w pięciu, sześciu różnych działach.

Oczywiście najpopularniejszym, najpowszechniejszym jest bezsenność i jeśli ja zastosuję metody tak zwanej terapii poznawczo-behawioralnej, ja to czasami nazywam higieną snu, to jestem w stanie pomóc każdemu pacjentowi, niezależnie od tego, co go w tą bezsenność wpędziło, czy bóle kręgosłupa, czy depresja, czy choroba w rodzinie na przykład.

Jeśli przychodzi do mnie pacjent, który ma bezsenność i depresję, to oczywiście dzięki niemu jego sen się poprawi, ale się wyleczy dopiero wtedy, kiedy się wyleczy z depresji.

Między innymi bezsennością, więc sen się poprawi, ale też idealny nie będzie.

Jeśli na przykład trafi do mnie pacjent, który ma bezsenność, bo ja na przykład rozpoznałem u niego nadczynność tarczycy, no to ja go skieruję do endokrinologa, żeby nadczynność tarczycy wyleczą, informując, że do końca jej tej tarczycy nie udormuje, to pewnie będzie gorzej spał niż zdrowy człowiek.

Tym bardziej cieszę się, że zaproszenie do dzisiejszego spotkania przyjął doktor Michał Skalski, psychiatra z wieloletnim doświadczeniem i praktyką medycyny snu, z którym dzisiaj właśnie o śnie, o bezsenności, o tym co robić, żeby nasz sen był dobry, jakościowy, rozmawiamy.