Mentionsy

Tak, to prawda, ale muszę Ci powiedzieć, że fakt, że wracamy tak szybko jest dowodem na to, co mówią wszyscy, że przy drugim dziecku jest po prostu dużo łatwiej, bo jak się Max urodził, to potrzebowałaś trochę czasu, żeby jednak wdrożyć się do nowego życia, a tutaj rodzi Ci się kolejne dziecko, jest takie dobra Czajka, kiedy nagrywamy.

Dobrze, więc pierwszą książką, o której chciałam Wam powiedzieć, bo dla mnie to była jak na razie w tym roku najbardziej zaskakująca lektura, to są ptaki ciernistych krzewów.

I dla mnie to było bardzo ciekawe, bo taka refleksja na tym jak te dwa życia w tym bardzo specyficznym kraju

Romansu z księdzem, zresztą to jest też ciekawe, bo na tym tle ten romans z księdzem jest logiczny o tyle, że ten ksiądz jest jedynym, który nie jest częścią tego życia, tak?

Nie przynależy do tego życia.

Oni działają na zasadzie grantów, to znaczy, że fundacja przeznacza granty na różne badania, na różne projekty i jeżeli badacz chce zgłębiać jakiś temat albo chce rozwijać jakoś swoje badania, to w tym momencie bez wsparcia Billa i Melindy Gatesów tak naprawdę nie jest w stanie tego robić.

Najprościej powiedzmy i ona czasami mnie jednak nudziła, więc ja spędziłam z nią ostatnie dwa miesiące ciąży i chyba pierwsze parę tygodni życia z noworodkiem, bo ciężko było przez nią przebrnąć.

Coś, co chciałam przeczytać od dawna, ale jakoś się nad tym nie zbierałam, a wyszło po polsku, więc przeczytam to po polsku.

To jest książka, w której jedzenie, seksualność, jakaś taka wola życia, pragnienie życia się na siebie nachodzi.

Powrót tak naprawdę do szukania jakiejś własnej tożsamości, porzucenie zupełnie tego dziedzictwa, które zaczyna się w latach pięćdziesiątych, takiego bardzo powiedziałabym utilitarnego podejścia do jedzenia, takiego podejścia, które bardzo mocno opierało się na prostych daniach, na daniach, które były bardzo często prefabrykowane.

Kiedy w naprawdę absolutnie cudowny sposób pokazuje nam wszystkie kuchenne nadużycia, to to jest tak naprawdę książka, która wywoła duże poruszenie wtedy, tak?

Dla bardzo wielu osób tą absolutnie kultową postacią, tą osobą, która im pokazała radość jedzenia, która pokazała im otwartość na te kulinarne przeżycia, która także pokazała im jak kuchnia jest powiązana ze wszystkim co się dzieje dookoła, jak nie ma tak naprawdę kuchni wyjętej ze społeczeństwa, z polityki.

I też miałam takie właśnie tego duże poczucie, kiedy Anthony Bourdain tu przywołuje swoje lata nauki w CIA.

To jest Culinary Institute of America i nazywa się to autentycznie CIA.

I ja chyba w zeszłym roku czy na początku tego roku widziałam reality show zrealizowany chyba przez Netflixa, który opowiada o młodych studentach CIA i pokazuje nam ten kampus i pokazuje

Ja to chciałam przeczytać po angielsku, ale kiedy chciałam to przeczytać po angielsku, to znałam za słabo angielski, żeby pytać z przyjemnością.

Te wszystkie całe farmy trupów i tak dalej, na których bada się poziomy rozkładu, jak się rozkłada ciało, żeby wykorzystywać to potem w kryminalistyce.

Oczywiście David Hunter jest w tej wiosce totalnym odludkiem, nie wzbudza zaufania lokalnych mieszkańców i jak można się spodziewać, natyka się w pewnym momencie na ciało.

Chcę powiedzieć w pewnym momencie, ale niestety mija bardzo dużo czasu w tej książce, zanim on się na to ciało natknie.

Odstaje między innymi również dlatego, że w takich seriach ważna jest nie tylko zagadka kryminalna, ale również osobiste przeżycia głównego bohatera.

I ta książka jest troszeczkę wspomnieniami, a właściwie w większości wspomnieniami jej życia, jej niewyobrażalnego życia, ale jest troszeczkę książką, która powstała po to, żeby wyjaśnić kilka faktów właśnie życia z Liza Minelli, które są powszechnie znane, a na które ona chciała rzucić własne światło.

Więc mamy rok, w którym ona gra w kabarecie, a potem występuje w takim telewizyjnym specialu, wyreżyserowanym także przez Boba Fossego, Liza Uwazi.

I to jest ciekawe, bo to jest jakby, ona żyje na takim przełomie czasów, kiedy powoli ten sposób zarabiania, powoli ten sposób bycia osobą, która no właśnie wychodzi na scenę i daje ludziom taki, między programem sketchowym, między monologiem, stand-upem, a utworami, to ona jest na takim, w tym momencie w tym to się kończy, tak?

Ja chciałabym powiedzieć, może jakiś polski wydawca słucha teraz.

Ja bym chciała powiedzieć, że moim zdaniem to trzeba wydać po polsku i jakbyście chcieli, żeby ktoś wam zrobił przepisy, kto jest kim i o co chodzi, to wiecie, to działało się.

A naprawdę chciałabym, żeby to wyszło po polsku.

I jest to bardzo lekkie, dość zabawne, chociaż ja tak sięgając po to liczyłam, że to będzie humor na poziomie Johna Scalziego, który ma takie fajne wyczucie, jeżeli chodzi o humorystyczną fantastykę.

Chociaż ta cała konstrukcja, opierająca się na mechanizmie gier, bo chodzi o to, że to nam wprowadza mechanizm gier do fabuły, staje się w pewnym momencie monotonna i dosyć powtarzalna, ponieważ tam mamy czytane wszystkie komunikaty, które oni dostają od sztucznej inteligencji, która tłumaczy im, jak działa ta rozgrywka.

Przede wszystkim masz takie wrażenie, że te refleksje wojenne są właśnie bardzo uniwersalne i też sami je znamy z czy to naszej kultury, czy to chociażby z tego, jak piszemy o wojnie w Ukrainie.

W każdym razie chciałabym powiedzieć, że bardzo ją polecam, zwłaszcza polecam ją przeczytać teraz, bo tak jak patrzę na bardzo wiele refleksji w polskim internecie, to nawet te osoby, które w jakiś sposób kibicują ludowi Iranu, bo nie władzą Iranu, bardzo często niewiele o Iranie wiedzą.

Nie dziwię się, że niewydana, ponieważ nie jest ona specjalnie dobra, ale skłoniła ona mnie do takiej refleksji o tym, czy warto, żeby w swoich powieściach fabularnych literaci poruszali temat AI w takim pozytywnym kontekście.

Kat jest naszą detektywką z dużym doświadczeniem, która pewnego razu zostaje zmuszona do wzięcia udziału w takim programie, który ma reformować policję poprzez wprowadzanie sztucznej inteligencji.

I to ma swoje wyjaśnienie fabularne, ponieważ twórczyni tej sztucznej inteligencji bardzo rozpaczała po śmierci tego aktora i chciała go jakoś uhonorować i dlatego swój hologram obdarzyła twarzą, która troszeczkę jego przypomina.

Po prostu czytajcie dobre książki, możecie czytać to, co tutaj się pojawiło u nas, chociaż niekoniecznie większość z nich była takimi czystymi polecajkami, ale mamy nadzieję, że was czymś zainteresowałyśmy.