Mentionsy

No i kim był, kim jest Petr Szabach?

Także dla wszystkich, którzy tęsknią za taką szwejkowską, hrabolowską pisaniną, Szabach będzie idealny, ale ostrzegam, że jest dosadniejszym językowo.

Szabach ma swój własny styl, on absolutnie nie jest wtórny, tylko duch jest taki.

Szabach pisał według czegoś, co sam nazywał, chociaż tak naprawdę to mógł być kolejny z jego dowcipów, ale miał coś takiego, co sam nazywał metodą właściciela, metodę jaskółczego gniazda.

I właśnie to jest też w Szabachu takie specyficzne, że jego czasami się wrzuca do worka takie literatury popularne, jego się czasami troszeczkę... bo to w Czechach, bo w Polsce nie jednak.

To jest ekranizacja, czy inaczej, scenariusz, to jest film Jana Hrybejka z scenariuszem Petra Jarchowskiego i to generalnie jest duet, który pracował na bazie kolejnych opowiadań powieści Szabacha.

Pierwszego w ogóle zbioru opowiadań Szabacha, jak po to pytaństwa.

Swoją drogą rozmawialiśmy o tym, moja ulubiona książka Szabacha.

Może się nie zetknęliście do tej pory, zwracam się do słuchaczy z książkami Szabacha, ale mogliście mieć do czynienia z filmami,

W przypadku, których może tego nie wiedzieliście, ale ich scenariusze powstawały na podstawie opowiadań Szabacha i były to głównie filmy duetu Rebejki-Archowskiej, czyli duetu, który polskim miłośnikom czeskiego kina jest raczej znany doskonale, szczególnie przez wzgląd na ich starszą twórczość, bo

Co więcej, kryje się za tym typowo szabachowska anegdota.

Znaczy tych anegdot z Szabachem to jest tyle, żeby nam nie starczyło w ogóle na ten podcast, ale rzeczywiście z samą aferą Szabach stoi na samym początku tej przygody, bo ja kiedy studiowałam w Czechach na Erasmusie w Pradze, to odkryłam właśnie Szabacha i jego prozę.

Kiedy już wróciłam do Polski, już troszeczkę zapomniałam o tym o tym Szabachu i o tym, że nikt go nie tłumaczy.

No i taki właśnie szalony pomysł, że może zacznę tłumaczyć książki, literaturę, może, może Szabacha.

Miałam akurat numer do Szabacha, bo Szabach był w ogóle taką osobą bardzo towarzyską, która też prowadziła zajęcia stwórczego pisania w Pradze i akurat na te zajęcia chodził jeden mój znajomy, miał do niego po prostu

No i Szabach swoim takim chórońskim smichem wybuchnął i swoim głosem takim schrypniętym, charakterystycznym wykrzyknął, no jasne, jesteś mój człowiek.

No i poszłam z tym Szabachem się spotkać.

Wywiązała taka wieść przypominająca więź między tatą a córką, a ja, ponieważ straciłam jakoś rok wcześniej właśnie swojego prawdziwego tatę, gdzieś tam szukałam tego chyba zastępstwa, a Szabach się bardzo dobrze wpisywał, bo podobnie jak mój prawdziwy tata, miał długie włosy, brodę, lubił wypić, miał poczucie humoru.

No dla Szabacha to w ogóle mu nic to nie mówiło, natomiast tretera mało nie zemdlał.

No i mówi do Szabacha, człowieku, czy ty wiesz, kto koło ciebie siedzi?

Ja się tam tak śmiałam, a Szabach tak walnął, jako po prostu to jest jego typowe zachowanie.

Jeszcze taka inna cecha Szabacha jako przecież twórcy, tak?

To w Szabachu trzeba to przyznać.

Że Szabacha najbardziej interesował po prostu drugi człowiek.

No przede wszystkim Szabach się wpisuje w ten stereotyp literatury czeskiej, co nie znaczy, że każdy człowiek taką literaturę lubi, bo czeski humor jest też specyficzny, nie każdego rozumie, nie każdego on bawi.

Wspominaliśmy o licznych ekranizacjach prozy Szabacha, czy ekranizacjach tworzonych na podstawie tego, co pisał Petr Šabach i Tučková się też doczekała ekranizacji.

Tak, no Szabacha można potraktować jako serię, tylko że to są po prostu jego książki, to nie jest żadna seria.

To jest seria Szabacha.