Mentionsy

No tak, no bo nawet pętla, która jest takim obrazem Hasa, która jest takim obrazem alkoholizmu, chyba takim najbardziej takim in your face w tym kinie PRL-u, jakby to jest bardzo wyraźnie film o tym, że picie się nie kończy, że picie jest jakby wieczne, nawet w takim sensie transcendentalnym, że ten facet nawet, takie jest wrażenie w tym filmie, że on umrze, a i tak będzie dalej pił.

Więc w tym sensie to picie Felicji, tej bohaterki Hasa, jest właśnie takim... Ona bezustannie prowadzi monolog wewnętrzny, ale właśnie można powiedzieć, że to picie ją podtrzymuje w tej pracy wyobraźnia, natomiast zupełnie tego nie komunikuje na zewnątrz.

No i oczywiście jest ta jego ekranizacja pilcha, która jest ciekawym takim zabiegiem właśnie przez pokazanie pewnej i w inny sposób niż u Hasa właśnie tej pętli, która polega na tym, że ta sama narracja, oglądamy ją w pewnym sensie w różnych wersjach, widzimy jak ona się coraz bardziej rozpada.

On mi jest bardzo bliski, powiem w ogóle herezję, uważam, że jest dużo ciekawszy niż książka i jest też dużo takich, tam jest dużo bardzo ciekawych formalnych zabiegów jednak, na przykład to, że tam jest wszystko idzie po kole, bardzo dużo jest tego ruchu kamery po kole, po okręgu, czyli pokazanie tej takiej w ogóle też cykliczności picia trochę inaczej niż u Hasa, ale też po kole, bo wszyscy na terapii wszyscy siedzą w kole.