Mentionsy

List do Filipian, czyli list do mieszkańców Filipii.

W czasach rzymskich w okolicach miasta w 42 roku przed narodzeniem Chrystusa, czyli jeszcze kilkadziesiąt lat przed tym, jak Paweł ten list napisał, właśnie w tych okolicach miasta wojska Antoniusza i Oktawiana Augusta zwyciężyły swoich przeciwników, zabójców Juliusza Cezara, czyli Brutusa i Kasiusza, była to bitwa pod Filipii.

W 30. roku cesarz August uznał Filipii za kolonię rzymską i przysłał tu więcej kolonistów, osiedliło się tu więcej Rzymian.

I kontekst tego jest taki, że Paweł się znalazł w Filipii, jak czytamy w XVI rozdziale dziejów apostolskich, i miał Paweł w nocy widzenie, jakiś macedończyk stał i prosił go, mówiąc, przepraw się do Macedonii i pomóż nam.

Stamtąd zaś do Filipii, która jest przodującym miastem okręgu macedońskiego i kolonią rzymską i zatrzymaliśmy się w tym mieście dni kilka.

Natomiast tej synagogi najprawdopodobniej w Filipii zwyczajnie nie było, jako że nie jest to miasto, w którym ta diaspora żydowska byłaby znacząca, bo do założenia synagogi trzeba było przynajmniej 10 mężczyzn.

Nie było widać w Filipii nawet 10 Żydów mężczyzn.

To jest pierwsza tak opisana radość Filipii.

Natomiast myślał w sposób, który zawiera w sobie troskę Filipian o tych ludzi, którzy nawrócili się i którzy zostaną w Filipii.

I wieść o tym wydarzeniu musiała być jeszcze długo komentowana w Filipii.

Niedługo później, udając się w drogę powrotną po swojej podróży misyjnej, która określana jest jako trzecia podróż misyjna Pawła, niedługo później Paweł wrócił do Filipii, jeszcze raz tu przybył.

I później mówi w szóstym wersecie Łukasz, my zaś odpłynęliśmy z Filipii po święcie Przaśników i w pięć dni przybyliśmy do nich do Troady, gdzie spędziliśmy siedem dni.

Tak naprawdę to z tych tekstów, które mówią o tych wizytach Pawła Filipii, niewiele dowiadujemy się o relacjach, jakie były między Pawłem a Filipianami, musimy się tutaj domyślać.

dlatego że poznali go dobrze podczas drugiej wizyty Pawła w Filipii, że Tymoteusz pomoże im rozwiązać problemy, które się tam pojawiły w zborze.

Natomiast Paweł nie chciał się rozstawać z Tymoteuszem, bo potrzebował go na miejscu, wolał odesłać do Filipii Epafrodyta.

który przybył z Filipii i Paweł chciał go dobrze zaopatrzyć w specjalny list, w którym wyjaśniał to wszystko, czego potrzebują Filipianie, jakby pomagał im też rozwiązać w ten sposób te problemy, które wtedy mieli.

którzy są w Filipii, którzy są tu, w tym miejscu, gdzie są.

Więc jesteśmy w Chrystusie, ale też jesteśmy w Filipii.

On zbudowany był na dobrych podstawach, ale poszedł za daleko, bo poszedł właśnie na tej zasadzie, że jestem w Chrystusie, ale już nie jestem w Filipii.

A Bóg nie chce nas na pustyni, Bóg chce nas w Filipii, Bóg chce nas pomiędzy ludźmi, na których mamy wywierać wpływ, a nie żeby doskonalić swoją świętość i się wprowadzać w jakieś stany mistyczne.

Na razie żyjemy w Filipii, mówię przenośnie, więc ta Filipia oznacza określone realia życia, ale tak naprawdę nasze powołanie na całą wieczność dotyczy życia w Bożym Królestwie.