Mentionsy

Staraliśmy się zaraz wyruszyć do Macedonii, wnioskując, iż nas Bóg powołał, abyśmy im zwiastowali dobrą nowinę.

Zobaczmy, że Bóg wkracza do Europy za sprawą cudów i znaków.

My dzisiaj mamy pokusę, żeby na nasz związek z Bogiem patrzeć inaczej, że to Bóg powinien trochę o nas pozabiegać i trochę nas przekupywać, żebyśmy chcieli różne rzeczy robić.

Bo w ten sposób stajemy się królami w tym znaczeniu, jakie Bóg nadaje naszej roli.

Więc Bóg daje nam prawo do upadania, a jednocześnie wyposażył nas we wszystko, żebyśmy się podnosili, żebyśmy w tym upadku nie zostali.

Taki masz być, bo Bóg jest święty i tego od ciebie wymaga.

I to prawda, ale też Bóg nie wymaga tego od nas na zasadzie zepnij się, zbierz siły, napnij się i stań się święty, bo to jest niemożliwe.

Bóg z tego nic nie miał i tego nie chciał.

Mamy być święci, bo Bóg taki jest, a my tacy jesteśmy w Chrystusie.

Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który nas ubłogosławił w Chrystusie wszelkim duchowym błogosławieństwem niebios.

To żyjemy wbrew swojemu powołaniu, wbrew temu, do czego nas Bóg stworzył.

Tu nas Bóg postawił, do tego nas Bóg powołał i jako Jego duloi, jako Jego słudzy jesteśmy przeznaczeni do tego, żeby tę wolę Jego realizować.

I czasem ludzie tam mówią, że modliłem się i Bóg mnie posłał do innego zboru.

Szczerze mówiąc, wątpię, że ktoś się modlił i Bóg go posłał do innego zboru.

Więc pamiętajmy o tym, że jest jakieś miejsce, do którego Bóg powołał.

Bóg nigdy nie oczekiwał od człowieka, że on dla Boga odejdzie ze świata.

A Bóg nie chce nas na pustyni, Bóg chce nas w Filipii, Bóg chce nas pomiędzy ludźmi, na których mamy wywierać wpływ, a nie żeby doskonalić swoją świętość i się wprowadzać w jakieś stany mistyczne.

I do tego Bóg nas chce doprowadzić i w końcu doprowadzi.