Mentionsy

Zjawiska dotyczące tego, jak przeformatowuje myślenie o nowoczesności, o zmianie, o dynamice, o potrzebie cywilizowania, mimo że kolonizatorskiego bardzo świadomie i w dużym stopniu.

Nie chcę tutaj o tej imperialności oczywiście mówić, ale to jest taki kontekst i komponent, który chciałam wskazać na początku, bo on jest ważny, żeby pokazać coś, na czym za chwilę będzie mi zależało.

Lewis Carroll doskonale wie, że w połowie lat 60. status dziewczynki w szkole, w domu, w różnego rodzaju grupach rówieśniczych jest skazany na porażkę.

I w tym sensie skazany na porażkę, bo dziewczynka i w kulturze, i w języku, i w literaturze nie ma języka, a jeśli go ma, to w zasadzie bardziej jest mówiona niż mówi.

Słyszałem, że Ska, Lewis Carroll, Ska, Lewis Carroll, Ska, Lewis Carroll, Ska, Lewis Carroll, Ska,

Bez prymatu dorsłego, bez prymatu kogoś, kto będzie jej cały czas wskazywał drogę, mimo że zamaza pamiętane w sposób wręcz potworny czy karykaturalny.

Te różne reguły, którymi mówił do niej dotychczasowy świat, świat pełen kar i nagród, świat pełen pouczeń, świat pełen drogowskazów, z takich bardzo mocnych, wiktoriańskich, edukacyjnych systemów nauczania, to Alicja wie, że musi radzić sobie sama w tym świecie.

Albo, jak powiedziałaby Sikorska-Kulesza, spróbować nielegalnej, młodocianej prostytucji, która w XIX wieku, nie tylko na Wyspach Brytyjskich, była też pewną normą i pewnym przerażającym, potwornym zjawiskiem na naprawdę dużą skalę.

I te trzy przykłady, o których chcę powiedzieć, korespondują też z tym, o czym mówi ówczesna XIX-wieczna kultura wiktoriańska, która chce pokazać, że szkoła w tamtym czasie rządzi się regułą chociażby taką.

Ska, Lewis Carroll, Robert Douglas Fairhurst, Big Book Cafe MDM, Koszykowa.

Jej zadziwieniu światem, jej relacjami z czymś absolutnie nieprawdopodobnym i niewyrażalnym tak naprawdę, zjawiskami, hybrydycznymi tworami, przedziwną menażerią tych postaci, które można by powiedzieć cechuje pewna połowiczność.

Ska, Lewis Carroll, Robert Douglas Fairhurst, Big Book Cafe MDM, Koszykowa.

I to jest szerszy problem, drodzy Państwo, bo Carroll jako wytrawny matematyk, nie tylko diakon, bo to jeszcze sobie zostawię na koniec, a propos takiej kwestii jak religijność bądź jej raczej brak walicji w Krainie Czarów, co jest bardzo ciekawe i zaskakujące.

Karol jako matematyk i geometra doskonale przecież zna te różne proporcje i te różne zasady i zjawiska, które obowiązują w świecie.

Kiedy popatrzymy na to, co się dzieje chociażby w podróży sentymentalnej tego samego autora, gdzie on każe się przyglądać z bardzo bliska rzeczywistości, chociażby takiej dłoni pięknej kobiety i widzi, że ona z bliska pod mikroskopem wygląda zupełnie inaczej.

Już mówiłem o tym 16 września, drodzy Państwo, nie będę przywołał rzeczy i przykładów, na które wskazałem, jeśli chodzi o te traktaty czy pisma Carolla, ale zwrócę tu uwagę jeszcze tylko na zwłaszcza jedną rzecz, która...

Bergson to jest też autor, który powinien tu się pojawić, bo zauważcie Państwo, materia i czas i te zjawiska, które dotyczą

Na tym wykładzie 4 listopada, bo też będę chciał pokazać, jak językowo jest Alicja wtedy umocowana, ale zauważmy, że Carroll wybiera taką sytuację dla swojej bohaterki, żeby ją wrzucić w tę rzeczywistość bardzo dziwnych zjawisk, żeby spróbować skonfrontować ją z tymi zjawiskami i żebyśmy my potem, jako czytelnicy, nie mieli pewności, ile to trwało i w zasadzie

I próbuję pokazać, że to może być projekt emancypacyjny, projekt kulturowy, projekt edukacyjny na dużo szerszą skalę.

Bo niewątpliwie sytuacji, które by wyprowadzały dziewczynkę z różnych jakby przestrzeni zamkniętych czy przestrzeni właśnie takich, w które próbowała ją kultura włożyć, byłoby tutaj można wskazać kilka.

Bo jeśli Fairhurst mówi, że te 24 tomy listów, zebrane jeszcze za życia Carola i skatalogowane, wydane oczywiście potem w 10 woluminach, czy te opasłe partie dziennika,

I zwłaszcza doświadczony traumatycznie, można powiedzieć, przez najnowszą kulturę i najnowsze zjawiska, które dzieją się w kulturze, w rzeczywistości, którą obserwujemy w filmach, serialach, za oknem, w naszym życiu, w Kościele.

Absolutnie to zostawiam bez komentarza, ale to jest też coś, co bardzo świadomie pokazuje, w jaki sposób można kształtować ówczesne jakby gusta etyczno-religijno-estetyczne dziecka, bo można wyprowadzić go ze szkoły, wprowadzić go w tę przestrzeń przedziwnej krainy cudowności czy za tą drugą stronę lustra, gdzie obowiązują dziwne reguły, gdzie musi być ta konfrontacja z różnymi zjawiskami i światami.

Oceniane bywają różnego rodzaju zjawiska, ale zauważmy, że ktoś taki, kto wydawałoby się może na pierwszy rzut oka nie powinien unieważniać takiego komponentu, zupełnie go z alicji wypreparowuje.

Eliminacja jest jakimś gestem semantycznym i jest jakąś wskazówką dla nas.

W tym świecie mamy się dziwić, mamy się zastanawiać, mają się dziać cuda, mają się odkształcać różnego rodzaju zjawiska, mamy się przyglądać językowi, w którym możemy wszystko tak naprawdę i nie możemy nic.

Kalderonowska metafora życia snem staje się tutaj wiodąca, że to może jest tak, że Carroll chce nam też pokazać w tej rzeczywistości obu tych alicji, zwłaszcza na przykładzie dziewczynek i dzieci w ogóle, że przecież to jest jedyny, jak mówi Virginia Woolf, moment, który czyni z nas na nowo dzieci czytanie tych powieści, że to jest jedyny taki moment, dzieciństwo,

Zjawiskami, które patronują w tej kulturze, która przecież dzięki tego typu zainicjowaniu przez Carolla refleksji na temat dystansu do tej kultury mogła spowodować, że właśnie chociażby tym czasom długim, potwornie długim

Bo wydaje się, że jeśli chodzi o taki procentowy wskaźnik takiej fotografii, która jest fotografią ułożoną i pokorną, jeśli to jest w ogóle fortunne określenie w stosunku do tego, o czym teraz mówię,

Mnóstwo pozostawionych dokumentów skatalogowanych, opisanych, rzeczy, artefaktów, wręcz całe Muzeum Carolowskie.

Należy pamiętać, że czasami był kilkuminutowy czas ekspozycji, więc pewnie takie fotografie, jakie my dzisiaj trzaskamy dzieciom były nie do zrobienia.

Bo oczywiście my wiemy, że utopia russoańska jest jakimś bardzo ważnym projektem otwierającym całą kulturę

Późno osiemnastowieczną i wczesno dziewiętnastowieczną, ale czasami tak to z utopiami bywa, że one są szalenie odkrywcze i pokazujące te różne zjawiska, ale też trudno dyskutowalne.