Mentionsy

Można zagrać sobie w taką niezbyt poszerzoną wersję Rebirth.

Mówię o Rebirthie.

Kiedy ja już zabawę z tą grą kończyłem, ukazał się Rebirth.

Dla mnie Rebirth był właśnie nieskończony.

Przez to, że wszystko co się w nim działo, losowość i proceduralność, której ja w grach wideo nie lubię, w Rebirth'ie była dla mnie ultra niezbędną dominantą do tego, żebym ja się świetnie bawił.

To otwarcie się The Binding of Isaac Rebirth na społeczność wiązało się nie tylko z pewnymi kwestiami moderskimi czy mechanicznymi, wiązało się też również z takimi elementami safe space'u.

Bo The Binding of Isaac Rebirth, o tym właśnie mówił Edmund Macmillan, to jest gra od straumatyzowanego dziecka dla straumatyzowanych dzieci.

Pierwszy odcinek na kanale Ludu Narratorzy jest poświęcony właśnie Domaniakowi Isaacu Rebirth i tam jest taki mój monolog, który mogę spójrzeć do tego, że ja też byłem z rodziny, która była bardzo mocno zabarwiona takim chrześcijańskim podejściem do życia i ja się na pewne rzeczy zgadzałem, na pewne nie.

Przesadną liczbą efektów na ekranie i bodźcami, gdzie na przykład w The Binding of Isaac Rebirth, jeżeli coś się działo na ekranie do tego, że ty już naprawdę zbudowałeś ultrasilną postać, a ja pamiętam, że ta gra potrafiła być naprawdę cudownie powolna, że czasami nie byłeś ograniczony czasowo.

Myślę, że gdybym miał wybierać top 3 najlepszych gier, to tam byłoby Disco Elysium, tam byłby Rebirth, kolejność losowa i tam znalazłoby się też Celeste.