Mentionsy

Bo można wciąż odtworzyć sobie, tutaj dla odmiany, można odtworzyć sobie oryginalną wersję The Binding of Isaac, można zagrać w ogóle w taką oryginalną, oryginalną wersję The Binding of Isaac.

Ale można też zobaczyć taką gigantyczną, takiego molocha, którym obecnie jest Binding of Isaac.

Natomiast jest u Ciebie Binding of Isaac i to się klei.

No i pojawia się Binding of Isaac i to też jest pewnego rodzaju społeczność, doświadczenie.

Opowiedz nam o swojej relacji z The Binding of Isaac.

Przy The Binding of Isaac zaczyna się robić grubo.

Pierwsze The Binding of Isaac było ultra tanie, ale było też ultra proste i nie oferowało jakoś dużo contentu, a mimo to byłem w stanie w nim wyciągnąć 100 godzin.

Ale w mojej opinii nie od Rogue'a, tylko od The Binding of Isaac.

To otwarcie się The Binding of Isaac Rebirth na społeczność wiązało się nie tylko z pewnymi kwestiami moderskimi czy mechanicznymi, wiązało się też również z takimi elementami safe space'u.

Bo The Binding of Isaac Rebirth, o tym właśnie mówił Edmund Macmillan, to jest gra od straumatyzowanego dziecka dla straumatyzowanych dzieci.

Ale bardzo mi się podoba to, że nie gubimy w rozmowie o The Binding of Isaac treści.

Przesadną liczbą efektów na ekranie i bodźcami, gdzie na przykład w The Binding of Isaac Rebirth, jeżeli coś się działo na ekranie do tego, że ty już naprawdę zbudowałeś ultrasilną postać, a ja pamiętam, że ta gra potrafiła być naprawdę cudownie powolna, że czasami nie byłeś ograniczony czasowo.

Ja jestem w związku z tym bardzo konserwatywny i mi brakuje roguelike'ów przypominających The Binding of Isaac.

To był Binding of Isaac, to był Rogue Legacy.

Jeżeli zdefiniowalibyśmy roguelike'a jako The Binding of Isaac-like'a, to myślę, że można by ułożyć taki podział.