Mentionsy

Po pierwsze Tomasz Grochowski, autor książki, próby leczenia zespołu Downa, czyli w poszukiwaniu otwartego okna.

Wydaje mi się, że w dużej mierze za to są odpowiedzialne pewne środowiska związane ze światowymi organizacjami zespołu Downa, które przedstawiają taki hura optymistyczny obraz.

Dostajemy tutaj stowarzyszenie od nich przekazy w związku z różnymi rocznicami z Światowym Dniem Zespołu Downa.

Pierwszy artykuł, który przeczytałem po urodzeniu Maxa na temat zespołu Downa.

Któregoś roku w Światowym Dniu Zespołu Downa, czyli 21 marca,

Byłyśmy w kilka osób w Brukseli na zaproszenie polskich parlamentarzystów i wspólnie obchodziliśmy ten Światowy Dzień Zespołu Downa.

Jeden z referatów dotyczył tego, że jest szansa na to, że znacznie większe pieniądze niż do tej pory zostaną przeznaczone na badanie zespołu Downa, dlatego że zespół Downa jest, uwaga, modelem.

Znam wiele osób bez zespołu Downa, które mają chorobę Hashimoto.

I potem zaczęłam coś zastanawiać, dlaczego my tak negatywnie, my jako członkowie społeczeństwa podchodzimy do Zespołu Downa, w ogóle do wad genetycznych.

Dlaczego nie widzimy Zespołu Downa jako wyzwania, jako czegoś, co jest w swoim wyjątkowości po prostu niezwykłe, jest wartością?

Równie dobrze moglibyśmy tymi słowami zakończyć dzisiejszą audycję, ale nie, jeszcze troszeczkę państwa pomęczę, bowiem na koniec książki dzieli się pan swoim wielkim marzeniem stworzeniem specjalistycznego centrum zespołu Downa.

Ja nie chcę leczyć zespołu Downa.