Mentionsy

Leniwy patrol 23-letniego Tima Zinsa z Wydziału Prewencji zostaje nagle przerwany przez dziwny trzask dochodzący z policyjnego radia.

Zins czuje, jak tętno niebezpiecznie przyspiesza.

Zins w jednej chwili ją zabezpiecza, chowając zapas, po czym sięga po radio i zgłasza centrali, że potrzebuje natychmiastowego wsparcia, że znalazł rannego funkcjonariusza i nie wie, gdzie znajduje się napastnik.

Z otępienia wyrywa Zinsa dopiero jeden z ratowników medycznych, próbując delikatnie uwolnić rannego z jego objęć.

W trakcie krótkiej rozmowy udaje mu się jedynie wyjaśnić Zinsowi, że jego wujek został postrzelony przez kierowcę podczas kontroli drogowej.

Kiedy sierżant Nielsen wprowadza chłopca do radiowozu i rozdysponowuje zadania między zgromadzonych funkcjonariuszy, do Zinssa podchodzi drugi z nich, Milligan.

Otępiały zins wykonuje polecenie, ale po tym, jak w słuchawce odzywa się zaspany głos matki, najpierw język grzęźnie mu w gardle, a potem zaczyna łkać, nie mogąc się opanować.

Dla wielu z nich ta sprawa ma twarz Martina, ale ma też twarz Tima Zinsa, młodego funkcjonariusza, który poprzedniej nocy znalazł swojego przyjaciela leżącego za radiowozem w kałuży krwi.

Tim Zins pogrąża się w żałobie tak głębokiej, że przełożeni nakazują mu udział w terapii.

Intymna, osobista strata Pam zostaje chwilę później skonfrontowana z innym rodzajem bólu, po tym jak na miejscu dla świadków staje Tim Zins.

Zins opowiada, że poznał Martina jeszcze jako bardzo młody chłopak, gdy on był eksploratorem, a Martin oficerem rezerwy.

Zins mówi, że Ganz naturalnie wziął go pod swoje skrzydła.

Właśnie to, jak tłumaczy Zins, ukształtowało go jako mundurowego.

Zins przyznaje, że tamtej nocy nie rozmawiał z nim.

Niestety, z tą niewiedzą Zins zostanie już na zawsze.

Tim Zins ma dziś inną pracę, rodzinę i dorosłe dzieci.