Mentionsy

Trzyzdaniową uchwałę kongresu uchwalono zaledwie tydzień po 11 września 2001 roku, którą kolejne administracje interpretowały jako upoważnienie do atakowania ludzi podejrzewanych o związki z zamachami.

W kilka dni po rozpoczęciu amerykańsko-izraelskiej operacji przeciwko Iranowi, w której zginął najwyższy przewódca tego kraju, Waszyngton ciągle nie ogłosił formalnej deklaracji wojny ani nie uzyskał upoważnienia Kongresu do użycia siły.

W tym przypadku Biały Dom, uzasadniając działania, nie powoływał się ani na formalną deklarację wojny, ani na konkretne upoważnienie Kongresu, ale na przyrodzoną władzę prezydenta jako naczelnego dowódcy oraz potrzebę ochrony interesów bezpieczeństwa narodowego.

Dopiero to pozwoli zrozumieć, jak jej twórcy definiowali rolę prezydenta i Kongresu w sporze o kontrolę nad decyzją o wojnie.

W odpowiedzi James Madison odpowiadał, że decyzje o wojnie i traktatach należą do sfery ustawodawczej, a prezydent powinien jedynie wykonywać wolę Kongresu.

Thomas Jefferson podczas pierwszej wojny berberyjskiej w 1801 roku polecił dowódcom marynarki działać wyłącznie w obronie własnej i unikać ofensywy przeciwko piratom z Trypolisu do czasu uzyskania zgody Kongresu.

Podobnie zresztą Madison w 1812 roku zwrócił się do Kongresu o formalną deklarację wojny przeciwko Wielkiej Brytanii, pozostawiając legislaturze decyzję o wejściu do konfliktu.

W praktyce otworzyło to drogę do całej serii interwencji od Karaibów po Amerykę Środkową, prowadzonych często bez formalnej zgody Kongresu i uzasadnianych szeroko rozumianym interesem narodowym.

Przełom XIX i XX wieku przyniósł ostatnie wielkie wojny, do których Stany Zjednoczone przystępowały na podstawie formalnych deklaracji Kongresu.

Prezydenci zwracali się do Kongresu o wypowiedzenie wojny, a legislatura przyjmowała stosowne rezolucje.

Konstytucyjny punkt zwrotny nastąpił w 1950 roku, gdy Harry Truman wysyłał wojska do Korei, nie prosząc Kongresu ani o deklarację wojny, ani o odrębną ustawę upoważniającą.

Johnson, a następnie Richard Nixon wykorzystali ją do daleko idącej eskalacji konfliktu bez konieczności ponownego zwracania się do Kongresu o kolejne upoważnienia.

W Korei prezydent powołując się na rezolucję ONZ i swoje kompetencje z artykułu drugiego po raz pierwszy użył siły na wielką skalę bez wcześniejszej zgody kongresu.

Zarządów Nixona wyszło najaw, że Biały Dom prowadził tajne bombardowania Kambodży, o których część kongresu w ogóle nie była informowana.

Ten akt miał zobowiązać prezydenta do informowania Kongresu o każdym poważniejszym użyciu siły oraz ograniczyć czas trwania takich operacji bez wyrażnej zgody ustawodawcy.

Celem ustawy było zabezpieczenie, aby zbiorowy osąd Kongresu i prezydenta miał zastosowanie przy wprowadzaniu Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych do działań zbrojnych.

Urzędnicy Trumpa twierdzą, że dopóki atakują rakietami, a żołnierze trzymają się z daleka, nie muszą mieć zgody Kongresu.

Był to jedyny raz, kiedy prezydent USA, a był nim wtedy Gerald Ford, w pełni zastosował się do wymogów War Powers Resolution, składając formalny raport do Kongresu i uznając jego rolę w autoryzacji działań wojennych.

Chociaż intencją kongresu było uderzenie przede wszystkim w Al-Kaidę i talibów w Afganistanie, kolejne administracje od George W. Busha po Joe Bidena stopniowo rozszerzały zakres interpretacji ustawy.

Raport Komisji Śledczej Kongresu wskazywał na rażące naruszenie klauzuli budżetowej konstytucji, a kilku wysokich urzędników, w tym Oliver North i John Poindexter, stanęło przed sądem.

Prawnicy Pentagonu i Departamentu Sprawiedliwości twierdzą, że bombardowania Libii uruchamiają zegar War Powers Resolution, a więc niedługo będzie konieczne uzyskanie zgody Kongresu.

Nie jako zdarzenie, które mogło kosztować życie dwóch żołnierzy, ale jako incydent w ograniczonej misji, prowadzonej bez wojsk lądowych i bez formalnej zgody Kongresu.

Zgodnie z tym podejściem o tym, czy dana operacja stanowi wojnę wymagającą zgody Kongresu, nie decyduje sam fakt użycia bomb czy komandosów, ale przewidywany charakter działań.

W raportach do Kongresu prezydent powoływał się na swoje kompetencje z art.

Krytycy argumentowali, że ochrona żeglugi handlowej, choć istotna, nie daje automatycznej podstawy do wielotygodniowej kampanii bombardowań bez wyraźnej zgody Kongresu i że taka praktyka osłabia wyraźnie mechanizmy War Powers Resolution.

Ojcowie założyciele zakładali, że decyzja o rozpoczęciu wojny wymaga szerokiego konsensusu politycznego, w tym publicznej debaty na kapitolu i formalnego aktu kongresu.