Mentionsy

autorów takich jak Borges, Blecher, Carson, Iwaszkiewicz, Kawka, Perek i wielu innych, Grzegorz Jankowicz ich tam zamknął i myślałem, że to prawda, ale jak w dyskusji bywa, Grzegorz zdystansował się do tej metafory i słusznie myślałem o bohaterach zamkniętych w ramach jakiejś opowieści, a Grzegorz od razu wytłumaczył, że chodziło mu o inny rodzaj zamknięcia.

a następnie pojawiły się kolejne stadia, czyli nastoletniość Karla Rossmana, nastoletniość Blechera, dojrzały wiek Iwaszkiewicza i tak dalej, aż do chwili przed śmiercią, kiedy obserwuję, przyglądam się Sokratesowi.

Zastanawiam się, dlaczego akurat ten tekst Iwaszkiewicza.

No bo akurat u Iwaszkiewicza jest w czym wybierać i w nawiązaniach, a ty postawiłeś na... Powrót prozerpiny, prozerpina Persefona, kora, postać mitologiczna, która przychodzi Iwaszkiewiczowi do głowy, gdy myśli o swoim doświadczeniu, doświadczeniu miłosnym, związanym z konkretnym miejscem, mianowicie z Syrakuzami.

Iwaszkiewicz na kilka dni przyjeżdża do Syrakus po to, żeby się spotkać z Józefem Reinfeldem, z którym łączył go namiętny związek.

Uwielbiam Sycylię, uwielbiam miejsca, które Iwaszkiewicz w tym tekście prezentuje.

Aczkolwiek, może dodam tylko, że Iwaszkiewicz to opowiadanie napisał już po tym doświadczeniu, długo, długo po wizycie w Syrakuzach.

Natomiast kiedy był w Syrakuzach i kiedy czekał na Józefa Reinfelda, który z powodów, miał jakieś komplikacje w podróży, spóźniał się na tę randkę, to w Syrakuzach Iwaszkiewicz pisał Panny z Wilka, co też mi się wydaje bardzo znamienne.