Mentionsy

No nie mam pojęcia, no świetnie, no to ja zyskuję na czasie i jadę do przodu.

Myśmy tu z Robertem przed nagraniem tego podcastu spędzili dobre pół godziny na różnych opowieściach.

Chciałem sobie go przedłużyć i dwa lata temu po prostu wsiadłem w październiku na motocykl i dość dużym zygzakiem pojechałem aż do Dubaju.

Te kontakty oczywiście procentują, bo chociażby nawet pół roku później jeden z moich znajomych miał wypadek w Omanie.

Znalazłem Belga, który dość niedawno jechał właśnie tamtędy, więc zacząłem podglądać jeszcze jakieś tam zdjęcia.

Ktokolwiek z moich znajomych, chociaż trzymałem to trochę w tajemnicy, no to jak usłyszał to, to się stukał w głowę, mówi, no zwariowałeś, tam cię zastrzelą, zabiją, porwą i nie wiem, cokolwiek się jeszcze wydarzy.

Ja mówię, no cóż, no wariatem nie jestem, chociaż lubię przygodę, gdzieś są jakieś granice rozsądku, więc może trzeba zrobić jakiś tzw.

Przecież mogą być różne sytuacje, mogą być kłopoty techniczne z motocyklem, czyli jak go naprawić tam, mogą być kłopoty ze zdrowiem, no nie daj Boże, zatruję się nawet żołądkowo chociażby nawet, jestem sam w podróży.

Miałem zobowiązanie rodzinne i po prostu powiedziałem wyraźnie, że muszę być w połowie czerwca w Polsce, chociażby się waliło i paliło, po prostu muszę być i nie ma mowy.

To wszystko było do ogarnięcia tak naprawdę.

Jeżeli dziewczyna, która przyleciała kawał drogi z Brazylii tylko po to, żeby odebrać wizę w Dubaju, po to, żeby tego samego dnia po południu wsiąść w samolot i przelecieć do Kabulu, no to co, ja nie mogę?

Staram się z nich nie korzystać, chociaż czasami dla świętego spokoju lepiej mu tam dać te, nie wiem, 30-20 dolarów i niech mi to zrobi, szczególnie w kraju, w którym zupełnie nie mogę się połapać chociażby nawet w alfabecie.

Gdzie byłem, co byłem, czy byłem w Ameryce, czy byłem w Izraelu, czym się zajmuję, jakie mam zdjęcia i tak dalej, i tak dalej.

No to ja mówię, no wiesz, no słuchaj, no nie byłem nigdy tutaj w Afganistanie, byłem we wszystkich innych krajach, no po prostu chciałem zobaczyć ten kraj, jestem ciekawy i tak dalej, no teraz, z tego co słyszałem, jest bezpiecznie, no można przyjechać, zobaczyć i tak dalej, i tak dalej, no i tam nawijam ten makaron na uszy, jak to ja bardzo jestem ciekawy tego kraju, żeby tutaj w ogóle zapragnąłem zobaczyć, marzyłem od 15 lat i tak dalej, i tak dalej, prawie, że szukam żony w Afganistanie, no już byleby cokolwiek zmiękczyć tą atmosferę.

Więc to już był pewien rodzaj problem, że trzeba jeszcze dojechać 500 kilometrów drogą, której nie miałem zielonego pojęcia, jak wygląda.

No trudno, no to wtedy już są koszty i koniec, kropka, no jak już nie mam totalnie innego wyjścia.

Mimo to, że potrafiłem jechać na bardzo dobrej autostradzie, gdzie było sześć pasów i samochody przejeżdżały szybciej, a ja jechałem całe swoje sto dwadzieścia na godzinę, powiedziałem nie przekroczę, bo jestem za daleko od domu, jest za dużo ciekawych rzeczy do oglądania i jest zbyt dużo niespodzianek na drodze, żeby jechać za szybko i jestem sam.

No wiesz, pierwsze wrażenie było, nie ukrywam, że jak widzę na filmie swoją minę z pierwszego dnia, to ona jest taka trochę niewąska, bo rzeczywiście no jak już w końcu wjechałem do tego Afganistanu, później w takim pierwszym małym miasteczku chciałem pieniądze wymienić, żeby mieć jakieś lokalne pieniądze, żeby można było zapłacić za paliwo później.

No, ale to takie już jest, to taki trochę hardcore, chociaż ja czasami lubię, czasami gdzieś tak popróbowałem i próbowałem, no, ale mówię...

Cały film polega na tym, że pani szuka Bin Ladena, analityczka CIA.

Więc zobaczyłem sobie, zobaczyłem Kabul, no ale wiedziałem już wcześniej, że sam Kabul to jest Kabul, ale chciałbym zobaczyć właśnie Bamian.

A znowu Arjen, mój lokalny przewodnik w Kabulu, tak się przejął sytuacją, że ja wjechałem i dojechałem bez tego głównego papieru, co stwierdził, że chciałby mi jakoś pomóc.

No więc, no cóż, no następnego dnia stwierdziłem, no co, no trzeba jechać, no trzeba jechać i nie ma jednego wyjścia.

Więc oni sobie ten paszport oglądają, przekazują, robią zdjęcia.

To jest wszystko fajne, piękne, tylko za trzydziestym razem już masz podziurki w nosie do tego wszystkiego, już by się człowiek chciał dojechać gdzieś tam w końcu do...

Albo mnie pamiętają jeszcze z poprzedniego, albo, no nie wiem, gdzieś tam przez radio przekazali, no nie mam pojęcia.

No i trzeba ich dobrze pilnować tak naprawdę, bo bardzo często zdarzało się na różnych granicach, że chociażby nawet właśnie karny depasarz jest źle stemplowany, źle wypełniony.

To znaczy, jeżeli ktoś podróżował tylko i wyłącznie po Europie i nagle chciałby pojechać do Afganistanu, nie mówię o umiejętnościach off-roadowych i tego typu rzeczach, bo to jest zupełnie co innego.

Są pewne niuanse, które trzeba wiedzieć, chociażby nawet, z której strony wjechać do Iraku, żeby wjechać, a nie żeby się znowu odbić.

A czy widziałeś może jakiekolwiek tam objawy, nie wiem, możliwości wynajęcia motocykla na miejsce, czyli lecisz do Kabulu, wynajmujesz i podróżujesz na przykład?

A to są wciąż jakby pojedyncze osoby, chociaż przyjęcie Afgańczyków jest bardzo przyjemne i bardzo gorące.

Ja obserwuję tutaj na tych social mediach tego mojego Ariana.

Kto wie, może kiedyś jeszcze, chociaż już po tamtych krajach już jeździłem, może kiedyś, gdybym wpadł na pomysł, żeby pojechać właśnie do tych Stanów jeszcze, to kto wie, czym nie pojechałbym właśnie przez Afganistan i po to, żeby wyjechać tamtą drogą.

Chociaż ja wiem, czy będzie mi się chciało jeszcze raz.