#39 - AMELIA

Po parysku podcast. Myśli, życie i okruszki prosto z Paryża. Adam Chowański, Zuzanna Czołnowska i Jacek Mulczyk-Skarżyński zapraszają na odcinek Amelia. To niewiarygodne. Minęło dokładnie 25 lat od premiery filmu o Amelii. A to było jakby to było wczoraj, mam wrażenie. A nawet dzisiaj, bo dzisiaj właśnie oglądaliśmy ten film razem we trójkę, żeby sobie odświeżyć, bo w moim przypadku to... Myślę, że przynajmniej 20 lat odkąd ostatni raz widziałam film i też nie widziałam go tak wiele razy, może dwa maksymalnie. No ja też, no bo 25 lat temu to co ja ząbkowałem albo byłem w żłobku.

Ja się zgadzam z Jackiem, ale słucham, słucham. Ja jestem bardzo ciekaw, no. Jacek Hiacynt. Tak, to wiem. Zuzanna Lilia. Wodna. A, wodna. Tak, ja to wiem. Bo to jest z tego, z hebrajskiego. Szoszana i tam potem poszło dalej, no. I co wy, kwiatuszki, zrobiłybyście beze mnie? Ja jestem glebą. Ale to pięknie się wszystko tak zamyka w krąg. I ten brak obok Amelia. Bez Ciebie byłaby Amelia. Więc wracając do filmu Amelia, który fakt faktem imię ma jakie ma, ale jest taką niezwykłą podróżą po Paryżu, po Montmartre w tym poszukiwaniu szczęścia. Dla mnie to w ogóle była też podróż do mojej przyszłości, bo gdy oglądałem ten film, to w ogóle nawet nie przechodziło mi przez głowę, że 20 lat później będę siedział na Montmartre i oglądał po francusku ten film.

To jest naprawdę taka autentyczna knajpa i ja widziałem reportaż o tym, jak reżyser, bo on mieszkał na Montmartre w ogóle, możliwe, że nawet w ogóle mieszka nadal na tej ulicy Lupik, i on właśnie szukał takiej knajpy dla Amelii i wszedł tam i musiał błagać właściciela, ponieważ właściciel nie chciał się jej ubłagać, ale jak już stał się regularnym klientem, to się dogadali. Czyli wychodził sobie po prostu. Tak jak w Paryżu trzeba, że trzeba dać się znać. Chodził, chodził i wychodził. Ale ja wrócę do tego pytania twojego, Jacek, o postacie nasze ulubione. Właśnie. Albo z którymi najbardziej się utożsamiamy. Adaś wiemy, Amelia po prostu jeden do jednego, nie ma nic do dodania. Adaś na A, Amelia na A, Zuzanna, czy może jak Susan?

To były jakieś dni frankofonii, filmu, teatru, już nie pamiętam dokładnie. Wyparłem trochę to i teraz mi przypomniałaś o tym, mówiąc o tym panu. Tak, ale nie, jakby, no, mimo wszystko bardzo pozytywna postać, więc... Więc tak, kiedy ty opowiadałaś o swojej postaci, swoim spojrzeniu na to, zastanawiałem się, no, że w gruncie rzeczy, że nie patrzyłem na ciebie, Zuzanną, w taki sposób, że takiej... Na odludziu, wrażliwej, spoglądającej... Patrzę z boku. Z boku. Wydawałoby mi się, że... Ja chcę poobserwować. Ja jestem rakiem, słuchajcie. I lilią. I mam księżyc w raku. Ja jestem, no... Taki, taki kwiatuszek, który gdzieś tam zerka. Ale taki wrażliwy. Bardzo wrażliwy. Raki są bardzo wrażliwe. A ty, Jacek? Twoja postać. Moja postać? Myślę, że... Znaczy, chciałem uniknąć takiego podejścia pierwszoplanowego, ale... Amelia zaklepana.

Nie róbmy tego i nie polecamy. Ale... A czy można zbierać te zdjęcia znalezione przez kogoś na śmietniku? No Jacek, ty nam odpowiedz. Zbierać jak zbierać, ale nie można ich pokazać potem, bo to są prawa nie tyle autorskie, ale prawa do wizerunku. A ten pan, który zbierał zdjęcia, tak naprawdę istniał. To była postać, która rzeczywiście istniała w Paryżu i została nią zainspirowana. Ten pan istnieje, on jest znany z nazwiska. To jest Michel Folco, jest pisarzem i był sąsiadem reżysera Amelii i miał ten album z postaciami ze znalezionych zdjęć. Ja się zaczęłam obawiać, bo naprawdę nie wiemy kim są nasi sąsiedzi po prostu.

Prawicowy, że jest za bardzo przesłodzony i że taki Paryż nie jest, no ale to wiecie, wszyscy tam nam nawet mówią, że my nie jesteśmy prawdziwym Paryżem. Ciężko jakby wziąć ułamek rzeczywistości i powiedzieć, to jest Paryż. Nigdy nie znajdziemy ani dzieła sztuki, czy mówimy o wierszu, powieści, czy o filmie, czy o presencji, która będzie reprezentatywna dla całości społeczeństwa, też wyjętego w ogóle z jakiegoś równania. No nie da się. Wydaje mi się, tak jak już powiedziałeś Ty, Adaś, Ten film dla mnie jest pocztówką, jest bardzo piękną pocztówką, ale ono nie wybiela tej rzeczywistości i to samo co ty powiedziałeś Jacek, że tam są naprawdę, jest reprezentacja naprawdę całego społeczeństwa moim zdaniem.