PORANEK

Wydaje mi się, że ja nie lubię tych poranków też dlatego, że ja nie lubię się spieszyć, a dla mnie poranki są jakoś tak nierozłącznie rzeczywiście związane z pośpiechem. Bo jest ten rytm życia, a ja nienawidzę się spieszyć i też nienawidzę się spóźniać, a spóźniam się często, więc to wiecie, taki no... Jakbyś wstawała wcześniej, o 6, to byś się nie spóźniała i byś nie musiała się śpieszyć. Nie, proszę. Ja wstaję raz w tygodniu wcześniej, w piątki i wystarczy. Tak, to jest słynna godzina ósma, kiedy zaczyna się pilates. O Boże, okropno. Ale robię to. Ale potem rzeczywiście jest przyjemnie. I tutaj rzeczywiście znowu, Jacek, niech będzie, przyznam Ci rację, jak sobie wracam, wychodzę sobie z tych zajęć i właśnie pachną te bułeczki i ludzie bardzo powoli spieszą się do pracy, ale powoli się spieszą.

I ona do tego stopnia na początku, jak przyjechała do Paryża, to mieszkała u swojej siostry i szwagra w dziewiętnastce, ale wytrzymała tam tylko dziesięć miesięcy i właśnie później zamieszkała sama w klitce z jednym oknem na poddaszu, ale po to, żeby nic jej nie rozpraszało. Więc ona miała poranki pracowite. Pewnie tak wstawała, tak jak ty, Jacek. Pełna w skowronkach, biegła na zajęcia. Prawie liście. Tak, po wiedzy. nakarmiłaś tą wiedzą. No i jak skończyła, więc to może jest rozwiązanie. Może ja tych dobrze skończę. Może my się musimy wziąć za siebie i wstawać o porankach. No, kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje. Więc wiecie, no tak to jest.