JĘZYK

To jest takie właśnie uciążliwe, bo tu uczę się tego głównego nurtu, a jeszcze pobocznie muszę się uczyć tego po prostu, jak ludzie mówią naprawdę, nie? No tak to jest trochę. To też zależy od naszego podejścia. To jest tak, wiecie, jak ta słynna szklanka, czy jest do połowy pusta, czy do połowy pełna, po francusku tak samo się mówi, to czy spojrzycie na to z perspektywy o Boże, kolejne słowo, którego muszę się nauczyć, czy ojej, ale fajnie, jeszcze można to inaczej powiedzieć. Tak, ja też tak trochę narzekam po polsku i po parysku. Paryżanie też narzekają. Ja tu pretenduję do takiego miana, że jestem nie dość, że Polak to jeszcze Paryżanin, więc muszę po prostu podwójnie. Więc trochę narzekam, ale też podchodzę do tego tak na zasadzie zabawy.

I tak się okazało. Sprawdziłem to potem, ale sami Francuzi też nie wiedzą do końca, co dane wrażenie może oznaczać, jeżeli nie spotykali się z nim wcześniej. I to też zależy właśnie od środowiska, w którym się występuje. Wieku. Bo ty tam też miałeś młodszych od siebie i opowiadałeś, że oni często nie rozumieli słowa, które ty powiedziałeś. Francuzkiego, tak. Polskiego też w ogóle, nie? Ni w ząb. A tak, to w szkole, to pamiętam, jak tam... Ale to właśnie... Nie znali słowa podroby, nie wiedzieli, co to są podroby, no, po francusku. No, więc... Bo nie jedli. No, bo nie jedli, no. No, więc, Boże, no, więc różnie bywa. Więc to tak naprawdę zależy od ludzi.