#61 – Chappell Roan nienawidzi Skolima

Ojej. Utknął po prostu za tunelem i stoi, i stoi, i stoi, i stoi. Ja tak się rozglądam i my staliśmy w jakimś niewidzialnym korku, bo to była ulica, gdzie są trzy pasy. Lewy pas pusty, przelatują auta. Środkowy pas, pusty, przelatują auta i ja widziałam tylko tyle, że my stoimy za jakimś autem. Co jest grane? Stoimy w jakimś niewidzialnym korku. Potem się oczywiście okazało, że tam było mnóstwo samochodów przed tym i był jeden wielki korek, bo był jakiś wypadek i tak dalej. No i dzwoni kierowca do zarządu ZTM i mówi, no tutaj jest taka sytuacja, czy ja mogę ominąć jeden przystanek i pojechać po prostu górą, mostem, dalej, ominąć jeden czy dwa przystanki, bo ludzie, on nas zapytał, czy my wysiadamy na następnym i my mówimy, że nie, że wszyscy jadą na stoki, więc gość by mógł ominąć ten przystanek i pojechać dalej.

No i się nie zgodzili, co nie? No więc po prostu siedzimy dalej. Pięć, dziesięć, piętnaście, dwadzieścia minut już wszyscy wkurzeni, bo wiesz, spóźnieni do pracy gdzieś tam. I my stoimy, stoimy po nic. I nagle jakaś babka się wkurzyła w tym autobusie. Zaczęła oczywiście krzyczeć na tego boguducha winnego kierowcę, że ona się do pracy spóźni, że coś tam. I słuchaj, ona wyciąga telefon, py py py py, dzwoni do ZTM. I no to ZTM. W ogóle ja nie wiedziałam, że można zadzwonić do ZTM, co nie? I ona dzwoni, mówi... Drodzy Państwo, tutaj jesteśmy utknięci... Nie powiedziała tak. Utknęliśmy tutaj w tym autobusie i coś tam, i że my wszyscy się spieszymy, a tutaj musimy skręcić na jeden przystanek, nikt tu nie wysiada, proszę coś z tym zrobić.

Blablabla, wiesz, wykrzyczała się, się rozłączyła. Siedzi wkurzona, siedzi wkurzona i nagle odzywa się radio w tym autobusie. Tam, nie wiem, numer 147, jesteś? Jestem, jestem. Dobra, jedź tam, ominij przystanek. I on skręcił i pojechał dalej, nie? I wszyscy mieliśmy taki... W sensie ta baba mnie w ogóle wkurzyła zanim wsiadła, zanim wsiadłyśmy do tego autobusu, ale potem zyskała moje uznanie, bo ja nie miałabym psychy zadzwonić do ZTM i tam ich opieprzyć, żeby autobus jechał, a normalnie wzięła sprawę w swoje ręce. Ale to jest niesamowite, że wystarczyło, że kierowcy odmówili, ale zadzwoniła babka, pokrzyczała na nich i dupy zmiękły w tym ZTM-ie i pozwolili jechać.