„Her Loss” – płyta roku czy kolejna wpadka Drake’a?

Te wywiady też ustawione, gdzie mówili dziwne rzeczy typu, że 21 Savage powiedział, że jego ulubioną książką jest Pajęczyna Szarloty, czyli taka książeczka dla dzieci tam z chyba lat 50. No i później już chyba po płycie ten też fejkowy występ Colors, który sobie po prostu nagrali gdzieś tam. No i to im się udało, na pewno. Udało im się zrobić bardzo fajną promocję i to zostanie, wydaje mi się, zapamiętane i tu było dużo bazu. No a muzycznie to jest taka płyta, no nie wiem, nie chcę tutaj rzucać jakiejś skali, ale taka 6 na 10, nie? Dokładnie tyle dał Pitchfork, więc widzę Lechu, gdzie twój gust dojrzewał i gdzie się wyrabiał.

Tak, chociaż ja przestałem już dawno się temu identyfikować z Pitchforkiem. Ale identyfikowałeś się. Kiedyś, kiedyś tak. Teraz bardziej mam gust zgodny z łysym, z tym, z Fontaną. Nie wiem, czy to dobrze, czy niedobrze, bo ja mam pewną teorię na temat łysych ludzi, ale nie będę jej dzisiaj wygłaszała. Zostawię ją na vibe check może, bo wydaje mi się, że tam będzie na to zdecydowanie więcej miejsca. Jak tak słuchałam sobie ciebie teraz, to ja mam taką jedną dominującą refleksję, że Drake wydaje albumy sezonowe. Tak jak masz chociażby W tym dużym koncernie, gdzie się je burgery, kanapki sezonowe, to Drake teraz nagrywa takie płyty i single sezonowe, bo Honestly Nevermind to był dla mnie album stricte pod wakacje, właśnie pod Ibizę, pod wychodzenie do klubów i ten zachód słońca gdzieś na plaży i taki sączący się, bardzo ciepły hausik jeszcze.