Ivy Compton-Burnett - Służący i służąca (1947)

Literatura ze środka Europy. Podcast okołoksiążkowy. Dzień dobry, przed mikrofonem Marcin Piotrowski. Zapraszam Państwa do wysłuchania kolejnego odcinka podcastu Literatura ze środka Wysp Brytyjskich. W dzisiejszym odcinku przedstawiam Państwu książkę Ivy Compton-Burnett – Służący i służąca. Książka w przekładzie Marcina Szustera okazała się nakładem Państwowego Instytutu Wydawniczego w roku 2022.

W oryginale książka ukazała się w roku 1947. Dodatkowo w wydaniu Piwowskim znajdą Państwo także posłowie, zbyt krótkie, pozwolę sobie to skomentować, posłowie Marcina Szustera zatytułowane Innego klucza nie mamy. Posłowie komentujące i tę książkę i odrobinę twórczość Ivy Compton-Burnett. Do mnie Ivy Compton-Burnett trafiła poprzez moje poszukiwania rzeczy angielskich, rzeczy pisanych przez kobiety i rzeczy modernistycznych. Takiego złożenia szukałem i trafiłem na Ivy Compton-Burnett. No i to ciekawy bardzo modernizm, bardziej z nazwy modernizm, no ale o tym może za chwilę.

Służący i służąca to jest jedenasta powieść Ivy Compton-Burnett, która rozpoczęła pisanie, zadebiutowała w 1925 roku chyba, a sama Ivy Compton-Burnett urodziła się pod koniec XIX wieku, to jest, o czym zresztą pisze też w posłowiu Marcin Szuster, to jest autorka z pokolenia Joyce'a, z pokolenia Woolf, Mansfield, Fairbanka, To są ci ludzie. No i Compton-Burnett w dwudziestych latach pisać zaczęła. To pisanie jej było w Anglii bardzo popularne. No i w 1947 roku napisała swoją, opublikowała swoją jedenastą książkę Służący i służąca.

To jest powieść. Powieść czterystustronicowa. Powieść bardzo wyjątkowa. Bardzo wyjątkowa dla mnie, mniej wyjątkowa, jeżeli chodzi o autorkę. Dlatego, że jak pisze Marcin Szuster, ale także jak piszą inni krytycy, Ivy Compton-Burnett właściwie przez cały czas pisała jedną książkę, przez cały czas pisała jedną powieść. I przyznam, że kiedy rozpoczynałem czytanie, no to zakładałem, że będę chciał przeczytać kilka książek Ivy Compton-Burnett. I teraz myślę, że nie wiem, czy to będzie większe kilka. Natomiast wiem, że kolejną książkę będę czytał pewnie znacząco później, bo mam wrażenie, że wiem już jak piszę i nie wiem, czy bardzo potrzebuję czytać kolejne rzeczy.