SLAVIC GIRL NA PIERWSZY OGIEŃ

Wiktor, czyli główny bohater tego maila i potencjalny sprawca mojego emocjonalnego kryzysu. Kurczę, no właśnie, zaczęłaś studia, jesteś po liceum czy tam po technikum, spotykasz nowe środowisko, nowych facetów, koleżanki i też normalne jest, że będziesz chciała poznawać takie osoby i jest duże prawdopodobieństwo, że możesz się w kimś zauroczyć, no bo jesteś bardzo młoda i też takie związki... Zawsze byłam dziewczyną, która dobrze dogadywała się z chłopakami.

Lubię ich humor, towarzystwo, atencję i chyba po prostu naturalnie łatwo nawiązuję z nimi kontakt. Ale kiedy pierwszy raz zobaczyłam Wiktora, coś mi przeskoczyło. Serio, dziewczyny. Zaczęło się niewinnie, kilka zdań zamienionych na wykładach, przybijalnie piątki na korytarzu, jakieś drobne zaczepki, ale z czasem robi się zdecydowanie mniej niewinnie. Ciągle piszemy, ciągle o nim myślę. Piszemy. A na studia chodzę chyba głównie po to, żeby go zobaczyć. Nie mogę się doczekać kolejnego spotkania, a sama myśl o nim wywołała u mnie jakieś absurdalne emocje. Nie jest to żadna miłość ani zauroczenie, to czysty pociąg. Najgorsze jest to, że ja doskonale wiem, że Wiktor nie jest materiałem na mojego chłopaka, nie widzę w nas długoterminowej relacji. Wiem, że prawdopodobnie nie dogadalibyśmy się na co dzień, ale jednocześnie tak mnie do niego ciągnie.

Nie chcę tego kończyć. Wiele razem przeszliśmy i naprawdę wiem, że to jest moja osoba. Ale z drugiej strony pojawia się ktoś, kto wywołuje we mnie emocje, których kompletnie nie powinnam czuć, będąc w szczęśliwym związku. Ale kurde, wiesz co, no ja przy każdym chłopaku myślałam, że to jest moja osoba. No... No bo też, no... Jak wchodzisz w jakiś związek, no nie wiem, ja przynajmniej tak mam, że jak wchodzę w jakiś związek, no to już widzę się po prostu z tą osobą, nie myślę o zakończeniu. No właśnie. Tylko no już po prostu do czegoś się dąży, co nie? No więc to jest normalne, że tak czujesz, ale też to nie jest... Że to jest ten jeden jedyny i nikogo więcej nie poznasz i nikogo więcej tak nie pokochasz. Wiem, że najrozsądniejszym rozwiązaniem byłoby ograniczenie kontaktu z Wiktorem, a może nawet całkowicie odcięcie się od niego, tylko że łatwiej powiedzieć niż zrobić.

I byś narobiła takiego syfu, że po prostu... O nie, strasznego, strasznego syfu. Ja nie rozumiem, jak z własnej woli po prostu ludzie się wpieprzają w coś takiego. Po prostu tyle bałaganu do sprzątania. Wiem, że najrozsądniejszym rozwiązaniem byłoby ograniczenie kontaktu z Wiktorem, a może nawet całkowicie odcięcie się od niego, tylko że łatwiej powiedzieć niż zrobić. Mam wrażenie, że kompletnie straciłam nad tym kontrolę. I teraz pytanie do was. Czy miałyście kiedyś podobną sytuację? Czy to normalne, że będąc w zdrowym związku można poczuć aż tak silne pożądanie do kogoś innego? Czy ta chwilowa fascynacja nowością, czy może znak, że czegoś mi brakuje? No właśnie. Nie, bo w sensie to, co mówiłam na początku, No to, to jest też coś innego właśnie, bo chodziło mi bardziej o coś takiego, że no uznasz, że ktoś jest tam atrakcyjny, fajnie, pomyślisz sobie, o, ale on przystojny, bla, bla, bla, ale tu już, tu już jest grubiej.