Leszek Lichota: uciekłem z "Na Wspólnej" by spełniać marzenia

Jest to też przecieranie szlaków. Nie to, że technologia jakaś nowa, którą pierwszy raz operator tą technologią robił. Czyli tej kamery, tego obrazu trzeba się też trochę nauczyć i pewnie w planie wyjdzie, co ta kamera lubi, co nie lubi. W historii i tak dalej. No, Kawul ma to do siebie, że lubi tak wszystkie te wątki poddokańczać, podopieszczać, nie zostawić domówień i tak dalej, co niektórym się może nie podobać, a niektórym to nie przeszkadza. No, opowiada swoją jakąś historię, swoim własnym językiem rozpoznawalnym, atrakcyjnym do tego. Jeszcze ludzie to oglądają, chodzą do kina, jeszcze on na tym zarabia. No kino. Prawdziwe. Nie musi przecież wygrywać wszystkich festiwali, no niech nikomu nie każe. No nie i wydaje mi się trochę, że... Dla widza, dla widza. No tak, ale wydaje mi się też, że to, co Kawul powiedział u mnie w rozmowie, że sukces komercyjny jednak jest traktowany jak wróg artystycznego, że w Polsce często film dostaje 11 nagród, a potem ogląda go 12 osób, cytując dokładnie Kawulu.

No często, często tak jest oczywiście, albo jak dostanie te nagrody, to dopiero zaczynają ludzie oglądać, nie? I wraca do kin, bo wtedy wcześniej nikt nie obejrzał. Ale Kawul myślę, że nie robi filmów pod nagrody, bo są reżyserzy, którzy robią filmy pod nagrody i festiwale, a on robi filmy dla widza, no właśnie dla takiego, jak ja miałem 15 lat, chłopaka, który chce obejrzeć kino, gdzie są pościgi konne, naparzają się białą bronią, tak, bardzo wyraziste, ostre charaktery i myślę, że to jest jakby jego estetyka, no. Tak, no to ewidentnie i wydaje mi się, że też Kawul robi filmy dla siebie, że widać, że on się ewidentnie dobrze bawi. Się jara. Tak, tak, tak. Się jara. Nawet jak wysyłał mi właśnie materiały z planu, to było widać, że tam Kawul był jedną z tych osób, które najlepiej się bawiły w trakcie tego, realizacji tego, tego materiału, ale przyznał pan, że czasem pan bierze rolę dla pieniędzy.