Zarządzanie w Secret Service, Click!, Detalion Games i CD Projekt | Aleksandra Cwalina
To jedna z najdłuższych i zdecydowanie najbardziej wielowątkowych rozmów na naszym kanale. Z Aleksandrą Cwaliną rozmawialiśmy o zarządzaniu, redagowaniu i - życiu. W odcinku usłyszysz między innymi o: ✔ zwrotach w karierze, ✔ pracy w branży medycznej i branży gier, ✔ o tym jak wygląda praca w redakcji, jakie wykorzystuje się narzędzia w zarządzaniu, ✔ doświadczeniu pracy w takich firmach jak Secret Service, Detalion Games czy CD Projekt, ✔ praktycznych wskazówkach związanych z pracą w branży twórczej. 🙋🏻♀️ Aleksandra Cwalina ps. Krupik - ukończyła studia medyczne, realizuje się w wielu dziedzinach zarówno w branży medycznej, jak i branży kreatywnej: pracuje przy prowadzeniu badań klinicznych, pisarka medyczna, coach, mentorka, konsultantka. Doświadczenie w branży gier zdobywała m.in w Secret Service czy CD Projekt. Profil Aleksandry na LI: https://www.linkedin.com/in/aleksandracwalina/ 🙋♂️ Igor Mróz - pierwszy projekt poprowadził w 2003 roku. Pracował dla korporacji, MSP i startupów (w tym ponad rok w Holandii), a obecnie realizuje się w roli przedsiębiorcy. 💡 Dołącz do społeczności Zero BS Managerów: zerobs.pl/spolecznosc 👉 Więcej o nas: zerobs.pl Znajdziesz nas również tutaj:📌 LinkedIn: zerobs.pl/li 📌 Facebook: zerobs.pl/fb
Super. Słuchaj, no to zacznę od takiego, dla tych osób, którzy Cię nie znają, takiego krótkiego pytania. Kim jesteś? Czym się zajmujesz? To jest takie trudne pytanie. Kim jestem? To już nie nauczyłam, że nazywam się Aleksandra Cwalina. Słynny imię Krupik. Słynny imię artystyczny, przynajmniej growy. Czym się zajmuję? Boże, wszystkim. Jako osoba, która ma masę zainteresowań. Z moim bratem ciotecznym mamy takie powiedzenie, jak o czymś rozmawiamy, to na przykład ja mówię nauczyciel, a mój brat cioteczny mówi, wiesz co, tak w piętnastym życiu mógłbym być, bo dawno stwierdziliśmy, że jakby nasze pasje też, bo jesteśmy trochę podobne mamy zainteresowania, pasje są takie, że właśnie nie ma tych żyć, więc ja mam kilka żyć.
Tylko go nie pociągnął dalej, nie? No i przez cały nasz związek słyszałam, boże, jakby tego Facebooka, bo my żeśmy stosowali dużo takich właśnie ogólnie, wszędzie, tak? Właśnie Jail i takie rzeczy, tak? Słuchaj, Secret to była taka śmieszna rzecz, po pierwsze. I tutaj, jakbym zapomniała o tej myśli, to mi przypomni. Branża gier się dalej niestety i zarządzanie na tym trzyma. Na zasadzie dla sławy i ojczyzny. To było wielkie wyróżnienie, że możesz być w secrecie. Wielkie wyróżnienie. Ja tutaj oczywiście trochę niestety będę dotykała kto kogo, bo to się nie da, natomiast to jest taka też znana historia, kiedy jak ja zaczęłam się spotykać z moim ówczesnym, znaczy jak ja zaczęłam to jeszcze nie był chłopakiem, ale później był moim mężem i dowiedziałam się, że on właśnie w Secret Service pracuje, no to ja mówię, ja też chcę.
Ale wiesz co, ja tam miałam na przykład Commodora, ale mój brat cioteczny, drugi, miał Atari. Ja pamiętam, jeździliśmy do niego i siedzieliśmy tak, wiesz, no bożnie. Żeby się wgrało. Aleksandra Cwalina, Secret Service, Detalion Games i CD Projekt Red. To jest zresztą mój konik, bo ja się interesuję w ogóle neurobehawiorystyką i w ogóle tym wszystkim. Jest tak, że technologia bardzo poszła do przodu. Jest tak, jak ktoś powiedział, że mamy mózg z czasów prehistorycznych, organizację mamy z czasów średniowiecza, a technologię mamy taką jak Bóg.
Tak, tak, tak, żeby ten, a teraz wiesz, no jak nie masz podpowiedzi w ogóle czegoś tam, to wszyscy tak w ogóle... Po kolejnych częściach Quake'a ja to widzę, że po prostu trzeba było szukać, a teraz to nawet jak coś, to jedne drzwi ci zamkną, a drugie ci otworzą, żebyś przypadkiem się nie zgubił na tym... Jeszcze z filmikiem, żebyś widział, że dokładnie zamknęli, żebyś przypadkiem... Tak, tak, tak, że jest animacja. Dobrze, ale te narzędzia. Narzędziem w Secrecie głównym był Martinez, czyli Marcin Przesnyski, bo Martinez był bogiem, wyobraź to sobie sobie. Znaczy bogów było dwóch, był Martinez i był Waldek Nowak, czyli Pegasus.
Natomiast Pegas był człowiekiem od robienia grafiki i on tam sobie gdzieś siedział, miał dwóch grafików i sobie tą grafikę robił, natomiast Marcin był bogiem. I to było tak, że Marcin załatwiał gry, Marcin rozdzielał gry, Marcin robił redakcję, Marcin sprawdzał teksty, Marcin robił wszystko. I na Marcinie redakcja stała, więc to było narzędzie Marcin. A ile dostawaliście listy, karteczki wam na biurku gdzieś? Chary, 97 rok, tak? No. No maile i stiały. No było zero, dwadzieścia, dwadzieścia jeden, dwadzieścia dwa. No tak, ale rozumiesz, to był luksus, więc faktycznie mieliśmy, bo ja już wtedy miałam męża, więc pamiętam, siedzieliśmy właśnie, odbieraliśmy, ale głównie to się jeździło do redakcji i się brało ten dysk z tymi grami, nie?
I naprawdę były takie wymiany, bo jak byłam potem w Bałerze, który jest profesjonalny, tam był redaktor naczelny, który był bogiem. On mówił, ty piszesz to, ty piszesz tamto. Oczywiście słuchało się jakiejś tam opinii, ale żeby ludzie siedzieli przy stole i się kłócili, że dlaczego on dostał trzy strony na tą grę? A to gra wcale nie taka dobra. No tak, ale wy byliście też dzieciakami, tak szczerze mówiąc. I oczywiście ja jestem z pokolenia 10 lat około młodszego, więc jak myśmy czytali, mając ten, nie wiem, apogeum, to było jak miałem tam, nie wiem, 12, 13, 14 lat, no to wiadomo, że osoba, jak tam było, pamięta, było zdjęcie z 21 urodzin Gulasza, no to to dla nas był po prostu stary człowiek.
A teraz sobie myślę, Boże Święty, 21-latek, po prostu tam kluczowy autor w czasopiśmie, nie? Wiesz co, ja wyszłam za mąż w wieku 22 lat i mi się wydawała, że on taka stara i dorosła i w ogóle jakiś świetny, bardzo odpowiedzialny. Tak, no naprawdę, bo już czas, wiesz, ten zegar tyka i w ogóle naprawdę zaraz to, czy tam to z innych też powodów oczywiście, tam była miłość i takie inne tam, które zwykle są, ale naprawdę też takie rzeczy, bo człowiek się tak właśnie czuje, ale wiesz, to jest też takie podejście, że wydaje się taki mądry i w ogóle i taki dojrzały, a kiedyś też troszkę było inaczej, zauważ, tak mi się wydaje, że jednak... Na przykład wcofając się jeszcze bardziej, moja mama mi urodziła jak miała 26 lat i wtedy była starą pierwiastką, bo to było pierwsze dziecko i była starą pierwiastką.
No i wiesz, i tak naprawdę tak wiekowo, a teraz jak ktoś zajdzie, kobieta, moja grzanka w wieku 26 lat zajdzie w ciążę, to wszyscy, o Boże, jaka młoda, tak wcześnie, czy jesteś pewna, to może wpadka, nie? A to jak to wyszło? Teraz uwaga, teraz zarządzanie będzie. Freja! Zarządzanie. Tak, ale wiesz co, ta mała, jak wiesz, ci łały są bardzo ambitne. Sąsiedzi mają cześć, żeby wychodzić z domu, więc... Tak i się wydawało, że no tak byliśmy dzieciakami i też tak teraz myślę, że i Martinez też miał 28 lat, tak mi się wydaje.
Więc on też chyba po prostu też tutaj troszkę odpadł. To taki syndrome czasem, że przychodzisz do firmy i wydaje się, że ktoś tam jest Bogiem i że w ogóle to, co robi, jest super, ale potem nabierasz trochę doświadczenia, pewności siebie i stwierdzasz, że to wcale nie jest super i powoli tracisz do tego cierpliwość i czasami rzucasz papierami. Wiesz co, ja w ogóle tam prawie moja kariera byłaby inna niż, bo zanim zostałam redaktorem naczelnym, to jakieś było dwa tygodnie wcześniej, to ja się, ponieważ Właśnie to pytanie, czym ja się zajmuję. Ja mam coś takiego, że ja biorę jakąś rzecz, ona mnie fascynuje, zgłębiam, zgłębiam, zgłębiam, a potem jak już się nauczę bardzo dobrze, to biorę następną rzecz. No i tak się zainteresowałam, jak zobaczyłam demlanie tego layoutu, to powiedziałam, a co to jest, nie?
Takiej ciekawości też, bo ja tam weszłam i byłam taka przygotowana na to, że ja wszystko zrobię. I też dlatego dalej twierdzę, że mój awans na redaktora naczelnego wynikał też z tego, że wtedy zaczęło się to wysypać, tam Marcin się nie lubił z Ładkiem, były jakieś tematy. I było tak, że ja tam siedziałam w tej redakcji, bo ja tam lubiłam siedzieć, robiłam jakieś rzeczy i Marcin się wydłużał i mówił na przykład, że coś trzeba sprawdzić, nie? No więc ja mówię, no to słuchaj, to ja ci zrobię ten zestawienie, nie? No ten, ten, wiesz, mam komputer, no więc robiłam, robiłam, robiłam, robiłam, jakby bo to było mi ciekawiło, chciałam się nauczyć, chciałam poznać, tak? Jeszcze dwa szczerze, Marcin wychodził, mówił, wiesz co, Activision to, to tam, to siam, to ja myślałam, Boże, jak on to wszystko wie, to to branża, rozumiesz, znaczy... No respekt, tak? No i po prostu byłam pod wielkim wrażeniem naprawdę.
Że jak wiesz, że książka pocztowa to, czy telefoniczna, to jak znajdzie ją student medycyny, to on się nie pyta, Mówię, o Boże, tam nie mogę się tego nauczyć, tylko pytacie na kiedy, tak? No tak. I naprawdę masz taki mózg, że wiesz, że jakby dla mnie ogarnięcie jakichś tam quarka to nie było wtedy żadnym problemem. No właśnie, więc to ja chłonęłam tą wiedzę, tak? I w tym momencie, kiedy pojawiło się, moim zdaniem, problem, że trzeba było kogoś wymianować na dyrektora naczelnego, no to... Jeszcze Martinez zrobił też taki konkurs między mną i jedną osobą, taką właśnie, że dawał jakieś takie właśnie, a, sprawdźcie mi, ile gier na przykład ktoś tam wydał, tak? A coś tam. No więc ja oczywiście, zwłaszcza, że ja uwielbiam research. To, że ja nie napisałam jeszcze książki, również polega na tym, że ja cały czas robię research do mojej książki, wiesz.
Boże nie gra? Tak, oczywiście, że tak. I jeszcze, wiesz co mi się kojarzy? Oczywiście ja wiem, że to była pasja dwunastolatka czy trzynastolatka, ale jak ja gdzieś mam jakiś swój pierwszy sekret, który w ogóle nabyłem, numer 17, to ja tę gazetę, ja mam taką autystyczną pamięć, ja ją po prostu znam na pamięć, bo ja czytałem wszystko, nawet jak to było na inną platformę i tak dalej, ale innymi dlatego, że to się fajnie czytało. Tak. A takie teksty, jak ja czasem jestem sam zainteresowany, czy jakiś lek działa, czy nie działa, czy jak to te badania i tak dalej, No Chryste, ja mam wrażenie, że ktoś to specjalnie przepuszcza, żeby się tego nie dało czytać, żeby po prostu była taka bariera, to jest tak ciulowym językiem napisane, no po prostu masakra. Znaczy wiesz co, ja w ogóle, ponieważ jak skończyłam medycynę, to tak biegłam w kierunku wyjścia, że staży nie zrobiłam i teraz jak z nami mówią, to ja żałuję, bo leków nie mogę przypisać, nie mogę recept sobie wystawiać, ale z drugiej strony pierwsze pytanie, jak moi znajomi słyszą, że jestem prezencją, a możesz mi receptę, ja mówię, no niestety nie mogę.
Natomiast możesz być smutny, możesz mieć różne nastroje, złość też jest dobra, I możesz być na kogoś zły. Pytanie oczywiście, co robisz z takim uczuciem, bo jak jesteś zły i zaczynasz biegać siekierą albo postal, to wiadomo, że to jest coś złego. Natomiast to jest dobre, to jest ważne. Natomiast mężczyźni mają z tym problem i też o tym nie mówią. I ja, jak byłam jak inne chłopaki, też nauczyłam, że emocje są złe, uczucia są złe. Najchętniej byłabym robotem. Jakbym była robotem, boże, jakby to rozwiązało tyle moich problemów. I teraz już wiem, że nie, bo jestem człowiekiem i też jakby ceną za bycie człowiekiem są różne rzeczy, które czuję, tak? I one są czasami trudne.
Nie no, mogłeś tam mieszkać, po prostu jedzenie jeszcze za darmo, rozumiesz, po prostu. Te szkole by cię zapewniali. Tak, jakbyś tam był, słuchaj, teraz to pewnie dom starców, nie? Ale pewnie nie, bo taki starszy to już wypadasz. Ale to też pokazuje o tym, że właśnie czujesz, właśnie jesteśmy jak rodzina i robimy takie różne rzeczy. Ja jestem cała za integracją, bo uważam, że ludzie powinni się integrować. Ale dla Boga, nie sprzedawajmy ludziom mitu, że jesteśmy taką rodziną i się tak traktujemy, a potem za pół roku będziemy ludzi wycinać i nagle mówię Ci, no i ludzie, i też ludzie Ci, którzy zostają sobie myślą, kurczę, no kuzyna mi wywalili, tak, no i babcię, dziadka i w ogóle, i jaką tu jesteśmy rodziną i to jest taka ściema i kurczę, znaczy, niestety praca jest pracą, tak, i też, wiesz co, ja powiem Ci też chyba, chyba też taki też trochę się teraz uczę, że ja sobie przez całe życie szukałam takiej pracy,
To byłabym bardzo, bardzo... Wiesz, no niestety, ponieważ coachy, też mam swoich coachy, psychoterapeuci ze swoich psychoterapeutów, bo wiesz, to jest fajnie, jak widzisz z zewnątrz, a wchodzą twoje emocje i twój taki lęk, boże, może wyjdę na idiotkę, jak się zapytam o tę umowę, nie? Albo wyjdę na wciwusa, jak będę chciała podwyżkę. Albo jak powiem, że... A w ogóle to jeszcze na kolegę nagadam, jak powiem, że on się może nie jest tu zrobiony, tak? No a potem niestety, tylko że też trochę tak zauważyłam, że im starsze moje ciało i słabsze i w ogóle wszystko jest takie już mniej tam, to tak myślę, dobra, jak mam potem robić sama albo za to odpowiadać, to chyba, kurczę, mnie na to nie stać tak właśnie psychicznie.
A widźminem pracujesz i w ogóle, ale jesteś Bogiem, prawda? Kurna, najlepszy jesteś. I teraz... Ciężko, ciężko ci jakby, jak ryzykujesz to, że możesz, rozumiesz, jakby właśnie jeszcze jesteś tą rodziną, nie, i te wszystkie atrakcje i w ogóle, i to jest takie fajne, no to proszę cię, ty odejdziesz, jak ci powiedzą, że masz tam pracować po 24 godziny. Dlatego dobrze, jak nie masz rodziny, bo jak masz żony, namówi ci na przykład, zaraz, mam już dosyć dowożenia do ciebie dzieci na sobotę, niedzielę, żeby cię zobaczyły do pracy. I kiedy przyjdziesz do domu, więc to wiadomo, że to wtedy nie jest takie fajne. A u młodszych ludzi, ja też zauważyłem tę różnicę, bo sam jestem emigrantem, ja się urodziłem, wychowałem w Wrocławiu i przyjechałem do Krakowa 20 lat temu, że ci na Pływowi są fajniejszymi pracownikami, bo oni tu nie mają rodziny, nie mają znajomych i ja sam widziałem, jak z nudów zostawałem w pracy dłużej, bo w sumie nie miałem tu żadnych znajomych, więc to dostanę, dowiozę projekt, dorobię tam coś.
Ja za każdym razem jak pracowałam jako menadżer właśnie w wydawnictwie medycznym, musiałam raz w miesiącu przynieść fakturę, to wiesz jak się zsyciłam? Ja czekałam do ostatniej minuty, żeby tą fakturę wrzucić do tego tam schowka do mojego szefa, bo mówiłam... Boże, tyle pieniędzy zarabiam, nie, mój tata to tyle zarabiał jako ten nauczyciel, a ja to tyle, nie i w ogóle, ale kurczę, to są moje umiejętności. Lud też nie ma co sobie dawać niestety, bo często jest tak, że w takich sytuacjach jest tak, że ktoś personalnie do ciebie, bo to jest tak, jakoś tam uderza, bo to jest tak, jak ty wykonujesz pracę i ta praca tyle kosztuje i to powinieneś mieć w pracy, a to, że jesteś kobietą albo mężczyzną albo kurczę, czyłałą, Albo, nie wiem, kimś tam, tak? Nie jest ważne, a to jest tak, no tak, ale jesteś zarozumiała.
A jak był boom na te gry w 2020 roku i wszystko co nazywało się grę, to się sprzedawało. Ale to dla mnie z tą giełdą było takie, że najpierw rynek napędził CD Projekt z Wiedźminem, bo wszyscy się na tym wyjechali. A potem cyberpunk ten, no to o Boże, zepsuli rynek. Wszystko przez nich, nie? Nie, no tak, no wszystko na pewno przez nich, tak, no na pewno tak. Natomiast te terminy, wiesz, no jakby... A poza tym też trochę jest taka wojna zbrojen, tak? Czyli ci pokazali więcej, no to my pokażemy taki pociąg, który będzie przejeżdżał przez wszystko i wszystko będzie, będzie można wszędzie wejść, wszystko dotknąć.
Więc to robiłam, ale potem było naprawdę bardzo dużo czasu na to spędziłam. A to i tak było, że ludzie zgłaszali właśnie na Steamie, że jakieś tam błędy, ale patrzę, dzięki Bogu, tak, mówiliśmy. Natomiast doprowadziliśmy do takiego momentu, że wiesz, nie było tak, że właśnie cyberpunka zgubiło to, że oni jakby... Niestety nie doprowadzili do takiego poziomu, że ludzie byli jakoś zadowoleni, plus trafili w bardzo duże oczekiwania. Tak, to wiesz, ale też z Wiedźminem, no wiadomo, że udziała ten studio, no więc ludzie oczekiwali jakichś super rzeczy. Ja ostatnio na przykład przeczytałam pierwszą książkę Brendana Sandersona z Mistborn.
Ale wiesz co, to jest też tak, że ja się nauczyłam, tak patrząc na siebie, bo np. Moja strategia szukania kucyka to jest taka rzecz, która jest moja i ja taka jestem. I teraz czasami się budzę i myślę tak, mogłabym być takim rybakiem na przykład, nie? Wiesz, wypływać po rybę, złapać sobie rybę. Tak z moim bratem też mieliśmy takie myśli, tym od czternastego życia i piętnastego. Wypływać rybę i tak usiąść nad tym morzem, zjeść tą rybę. Cieszę się, że się zjadło i być szczęśliwym i zadowolonym, a nie myśleć, o Boże, jaki jest sens życia, czy w ogóle co ja tu robię na tej ziemi, wiesz, w ogóle jakoś tak. Natomiast taka jestem, jaka jestem i teraz też na siłę zmienianie mnie, żebym udawała, oczywiście trzeba się być w gronie.
No i to było dwu, chciałam powiedzieć dwuletnie szkolenie, dwudniowe szkolenie. I ja, ja i jedna kobieta tylko, żeśmy tego nie rozbiły pierwszego dnia i następnego dnia wróciłam i powiedziałam, a czemu mogę zrobić nogą? Tak. I to jest tak, że po prostu jakby nie zawsze, zawsze czasami wydaje, że nie idziesz prostą drogą, bo Boże, bo jesteś głupi, Nie wiem, wszyscy idą tędy i wszyscy to rozbili ręką albo coś, ale może twoja strategia na przykład budowania jest twoją strategią, tak? To jest twoje podejście do życia, że wolisz być bardziej przygotowany. Ja na przykład z moim ex-partnerem mieliśmy zawsze problemy, bo ja kupuję impulsywnie. O, zegarek, pach. Natomiast on, jak kupował telewizor, najpierw siedział na wszystkich forach, research, fora, zapisał się, a potem jeszcze przywieźli trzy telewizory i on wybierał jeden, a potem był taki telewizor, że czułam się jak w tej teorii o tym, że
Tak zwana ofiara, jak to nazywa się. Czyli tak, nie zwolnij się, nie zmieni nic, Ale będzie siedział, narzekał i jeszcze inni ludzie tego słuchają. I sobie myślą, Boże, no faktycznie jest po prostu katastrofa, wszyscy pójdziemy pod wodę, a ja na swoim kucyku. Wiesz, mówię, słuchajcie Nina, ale zobaczcie, no w ogóle kucyk jest tak i damy radę. No, a tu jest taka właśnie, i to jest mój syndrom ofiary, bo jak coś albo zmieniasz, albo akceptujesz, albo odchodzisz. Albo też odchodzisz, tak jak z całej tej, bo tak już zawijając, zawijając do portu, bo porzuciliśmy te wszystkie pytania, które już tam miałem przygotowane.
No i Paweł tam przychodził i zaczynał panikować, o Boże, co się mogło zepsuć, tam 15 tysięcy kosztował naprawę, mówię, nie możemy włączyć i wyłączyć. I powiem Ci, że wiele razy tak to było, że po prostu działało, a dlatego, że ja nie miałam pojęcia, co tam się mogło zepsuć. Ja kiedyś też tak robiłem, aż się okazało, że on się resetował, bidny, bo był problem z zasilaczem i zgrzał mi się zasilacz z płytą główną, więc to nie zawsze jest dobra droga. Trzeba było rozłożyć go wtedy. Tak, moje najlepsze osiągnięcie było w CD Projekcie, jak wyzwałam informatyka, czy wyzwałam, bo zadzwoniłam, że na tą kupę komputera mi się nie chce uruchomić, a nie miałam podłączone, że nie działa nic i nie miałam podłączonej myszki, nie?
Mój Boże, niepewność, tak? I nie wiesz, co to będzie. I jeszcze ten tygrysz szablon zębny wyskoczy, a jeszcze masz takie poczucie, że wyjdziesz spoza grupy. Pamiętaj o tym, że niestety, i to też jest fascynujące, że mózg odbiera odrzucenie społeczne jako fizyczny ból. Są te mechanizmy, które miały swój sens, żebyś nie działał. Dobra, kobieta cię rzuciła, czy tam chłopak. No dobra, no to rzuciła cię. Ale nie, bo odrzucenie społeczne. Na przykład, nie wiem, koledzy nie chcą wygrać, są w piłkę. Czujesz jako fizyczny ból, więc to naprawdę nie... I czujesz jako zagrożenie, nie? Bo kiedyś to pochodziło też z dawnych czasów, kiedy jak cię wyrzucili z jaskini...
Pokazano wszystkie 24 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Igor przedstawia gościa Aleksandrę Cwalinę, opisując jej zainteresowania i zawody.
Aleksandra opisuje swoje doświadczenia w Secret Service, w tym jej role i narzędzia.
Rozmowa o metodach zarządzania zespołami w Secret Service, w tym o narzędziach i narzędziach.
Aleksandra opisuje swoje doświadczenia w zarządzaniu zespołami w branży gier, w tym o konfliktach i preferencjach.
Porównanie doświadczeń Aleksandry z innymi czasopismami i branżą gier, w tym o roli i obowiązkach redaktora naczelnego.
Rozmowa koncentruje się na porównaniu stylu zarządzania w Secret Service, Click! oraz w innych czasopismach. Autor opisuje swoje doświadczenia i wyzwania związane z zarządzaniem zespołami i projektami w różnych firmach.
Aleksandra Cwalina kontynuuje opowieść o zarządzaniu w branży medycznej i wydawnictwach, podkreślając, że kobiety często nie negocjują swojej pierwszej pracy i nie są skojarzone z wyższymi zarobkami. Równocześnie omawia problem testowania gier w branży gier, gdzie osoby zarządzające często dodają nowe funkcje, mimo że testerzy zgłaszają wiele błędów.
Rozmowa o testowaniu gier, zarządzaniu zespołami i kreatywności w branży gier. Aleksandra Cwalina opisuje swoje doświadczenia w CD Projekt Red i Detalion Games.
Wspomnienia o kulturze w firmie, w tym o kreatywności, rozwiązywaniu problemów i doświadczeniach z projektami.
Aleksandra Cwalina opowiada o niepewności w życiu i pracy, jak mózg reaguje na niepewność i ważne jest, aby być elastyczne i szybko się nauczać.
Cwalina opowiada o doświadczeniach z konferencji i negocjacjach dotyczących wynagrodzenia, podkreślając, że nie należy się bać i szanować siebie.
Cwalina opisuje metaforę świnka i domu, podkreślając, że ważne jest, aby wierzyć w siebie i nie bać się negatywnych komentarzy.
Koniec odcinka, gdzie Cwalina podziela się informacjami oLinkedIn i zaprasza do dołączenia do społeczności.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
To jedna z najdłuższych i zdecydowanie najbardziej wielowątkowych rozmów na naszym kanale. Z Aleksandrą Cwaliną rozmawialiśmy o zarządzaniu, redagowaniu i - życiu.
W odcinku usłyszysz między innymi o:
✔ zwrotach w karierze,
✔ pracy w branży medycznej i branży gier,
✔ o tym jak wygląda praca w redakcji, jakie wykorzystuje się narzędzia w zarządzaniu,
✔ doświadczeniu pracy w takich firmach jak Secret Service, Detalion Games czy CD Projekt,
✔ praktycznych wskazówkach związanych z pracą w branży twórczej.
🙋🏻♀️ Aleksandra Cwalina ps. Krupik - ukończyła studia medyczne, realizuje się w wielu dziedzinach zarówno w branży medycznej, jak i branży kreatywnej: pracuje przy prowadzeniu badań klinicznych, pisarka medyczna, coach, mentorka, konsultantka. Doświadczenie w branży gier zdobywała m.in w Secret Service czy CD Projekt.
Profil Aleksandry na LI: https://www.linkedin.com/in/aleksandracwalina/
🙋♂️ Igor Mróz - pierwszy projekt poprowadził w 2003 roku. Pracował dla korporacji, MSP i startupów (w tym ponad rok w Holandii), a obecnie realizuje się w roli przedsiębiorcy.
💡 Dołącz do społeczności Zero BS Managerów: zerobs.pl/spolecznosc
👉 Więcej o nas: zerobs.pl
Znajdziesz nas również tutaj:📌 LinkedIn: zerobs.pl/li 📌 Facebook: zerobs.pl/fb