Igor Dobrowolski i Zbigniew Mańkowski
Gośćmi nowego odcinka podcastu wideo „Zdanowicz pomiędzy wersami” byli Igor Dobrowolski, artysta i Zbigniew Mańkowski, teoretyk sztuki. W rozmowie z Katarzyną Zdanowicz tłumaczyli, w jaki sposób język sztuki może opowiadać o ludzkich emocjach. „Patrzę na obrazy Igora i pojawia się takie poczucie, że tutaj mamy do czynienia z kimś, kto temat cierpienia ogarnia formą, ogarnia malarsko. To jest jakiś bardzo dziwny fenomen” – mówił Zbigniew Mańskowski.
Niewielu artystów stać na taką konfrontację. Moim waszym gościem dzisiaj jest dwóch panów. Igor Dobrowolski, artysta, pewnie znacie. Zbigniew Mańkowski, teoretyk sztuki, wykładowca na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Wszystko się zgadza. Witam was bardzo serdecznie. Mam jeszcze uśmiechy na twarzy, ale myślę, że tematy nie będą tak radosne, przynajmniej na początku naszej rozmowy, myśląc o tym, o czym chcę z wami porozmawiać. Pierwsze pytanie to do Igora, bo zajmujesz twoje prace, często noszą w sobie cierpienie, smutek.
I on uważał, że to jest najważniejszy temat, jeżeli chodzi o życie i życie sztuki i życie w sztuce, ale zarazem jest to najtrudniejszy temat. Dlatego że forma artystyczna może nie do końca opowiedzieć ludzki ból. I może mieć z tym problem, dlatego że zawsze wiąże się z dystansem jakimś. A ból i cierpienie zahaczały ludzkie emocje. I to właśnie ten rodzaj docierania do emocji jest zawsze oparty na bezpośredniości. Igor dociera do tych emocji. I okazuje się, że patrzę. Potrafisz. Nie masz porażki.
Igor, to już jest połowa sukcesu, albo już pełen sukces, że te obrazy trafiają w kontekście takim, że nie jest to porażką, co Zbyszak przed chwileczką powiedział. Ale żeby poruszać takie tematy, to takie pytanie, które przychodzi na myśl, to albo z takimi tematami się mierzysz, albo one gdzieś funkcjonują wokół ciebie. No właśnie, gdzie ty to cierpienie odnajdujesz? W jakich sytuacjach? Wiesz co, to jest czasami tak, że po prostu te cierpienie odnajduje mnie, ale najwyraźniej musiałem je jakoś przyciągać. Czy to na jakimś poziomie energetycznym, czy po prostu tam, gdzie się kręcę czasami. I widziałem, że mam jakąś siłę, żeby coś zmienić.
Bo jeżeli kobieta o tym mówi... To jakoś ma taki label, że jest dużo wyparcia wśród mężczyzn, a ja jednak słyszę to bardzo często. Jeżeli mogę wtrącić, bo jest taka sytuacja związana z tym, co Igor mówi, która potwierdza pewien typ wrażliwości, który Igor jako takie szczególne medium artystyczne ma w sobie. Mianowicie to można byłoby nazwać otwartością. Otwartością na życie, na ten nerw życia społecznego, na te bolesne obszary życia. Tak generalnie ludziom się wydaje i to się dzisiaj już mówi, że ludzie są otwarci.
A my patrzymy na najgorsze zdjęcia, jakie można sobie wyobrazić. I ta czarna dziura nie ma końca, dlatego tak mocno wciąga. I dlatego bardzo jest ważne, żeby dbać o siebie. Ja bardzo staram się dbać mimo wszystko. I cieszyć się życiem na co dzień. Bo wiem, że jak tego nie będę robić, to zaraz... Uważam, że ludobójstwo też na tym polega. Że ono nie zabija tylko ludzi tam. Tylko tych wszystkich, którzy o coś walczą od środka. Że ducha ich zabija. Czyli ten rodzaj rozpoznania, który Igor tu artykułuje, potwierdza pewną starą tendencję, która jest w refleksji około sztuki, czy w refleksji w sztuce.
I dlatego ja tylko o tym wspominam, bo Bo wiem, że wiele ludzi spotyka się z tym, że dobra, no to odezwiemy się, a zaczną się mechanizmy takie, w których stracisz pracę. Raz rozmawiałem z taką kolekcjonerką, kłócimy się na koniec rozmowy, przez dwie godziny chyba o strefę gazy. Ona miała trochę inne zdanie, nie, że po całkiem innej stronie, ale miała trochę inne zdanie. No i po dwóch tygodniach znowu się spotykamy i ona mówi, wiesz co Igor, ja trochę stoję już teraz po twojej stronie, zaczynamy rozmawiać i ona nagle zaczyna znowu bronić pozycji Izraela. Już mi się nie chciało, mówię do niej, wiesz co, po co ty to robisz? A ona, bo ja mam córki.
Jest taka przecież długa tradycja myślenia. o robieniu sztuki, o twórczości jako takiej rzeczywistości, która oczyszcza w jakiś sposób. I ja akurat patrząc na te obrazy, trochę też istniję w nich poprzez to, że Igor je robi i że trochę przeżywa za mnie to moje bycie w świecie i wrażliwość. przeżywam w mniejszej skali. Ja wystawiam sobie granicę, że nie mogę zrobić aż tyle, tak dużo, żeby bezpośrednio oddziaływać na nieszczęścia i tak dalej. Chociaż wiem, że ludzie mają takie zakusy. Spotykam studentów, miałem ostatnio studenta, który właśnie przejęty jakby niejako, aż żądał ode mnie, żebym ja walczył z nim, ze złem, które się wkoło...
Trzy takie modele historyczne. Ten taki, nazwijmy to, mediumiczny, gdzie twórca to jest rodzaj medium, takiego skupiacza uwagi. Drugi to jest ten związany z szeroko rozumianym rozpoznawaniem, poznawaniem. I trzeci, który... że twórczość uzupełnia to, czego nie ma, jakby reaguje na braki. To tu mamy do czynienia z Igorem właśnie z takim... z taką istotą, która jest wrażliwa, jak trochę taka membrana społeczna, ma słuch i te antenki na wszystkie strony i nie tyle się rozprasza, co właśnie skupia w sobie te rozmaite głosy rzeczywistości.
Pokazano wszystkie 8 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Gośćmi nowego odcinka podcastu wideo „Zdanowicz pomiędzy wersami” byli Igor Dobrowolski, artysta i Zbigniew Mańkowski, teoretyk sztuki. W rozmowie z Katarzyną Zdanowicz tłumaczyli, w jaki sposób język sztuki może opowiadać o ludzkich emocjach. „Patrzę na obrazy Igora i pojawia się takie poczucie, że tutaj mamy do czynienia z kimś, kto temat cierpienia ogarnia formą, ogarnia malarsko. To jest jakiś bardzo dziwny fenomen” – mówił Zbigniew Mańskowski.