ZOSTAWIŁA GO, BO PŁAKAŁ

A dzieci rzeczywiście przybywało. W sumie para doczekała się jeszcze trójki pociech – dwóch córek i jednego syna. W roku 1934, czyli w momencie, w którym rozgrywa się dzisiejsza historia, Claire miała 9, Richard 7, a John 4 lata. Natomiast najmłodsze dzieci, czyli Robert i Jules, 21 i 7 miesięcy. Connorowie uchodzili za spokojne małżeństwo skupione przede wszystkim na domu i dzieciach. Żyli dostatnio, lecz nie należeli do milionerów, za jakich można było ich w pierwszej chwili uznać ze względu na miejsce zamieszkania i pochodzenie. Ich siedmiopokojowy biały dom przy Holmes Avenue był drewnianą konstrukcją o dość skromnym wyglądzie, szczególnie w porównaniu z rozległymi rezydencjami znajdującymi się w najbliższej okolicy.

Harzelmena uchodziło wówczas za elegancką i ekskluzywną część hrabstwa. Pomiędzy poszczególnymi posesjami ciągnęły się niezagospodarowane działki, pola i gęsto zalesione tereny. Dom Konorów otaczały rozległe posiadłości należące do znanych i zamożnych mieszkańców miasta, takich jak znani prawnicy czy politycy. Bez problemu można by więc założyć, że i Konorowie żyją na świeczniku. W rzeczywistości należeli jednak do średnio zamożnej klasy społecznej. A przynajmniej sami tak twierdzili. Głową rodziny był 36-letni Charles Connor. Mężczyzna pochodził z dość dobrze sytuowanej rodziny.

Connorowie nie stanowili pod tym względem wyjątku. Dlatego przy pięciorgu dzieciach rodzina miała już za sobą kilka sytuacji, które na krótko wystawiły ich spokój na próbę. Raz Richard zniknął z domu na 4 godziny, po czym znaleziono go śpiącego za garażem, a raz jego siostra, nie informując dorosłych, samodzielnie oddaliła się na spacer. Obie te sytuacje zakończyły się szczęśliwie. W przypadku Roberta miało być jednak inaczej. Robert urodził się 15 października 1932 roku. Przyszedł na świat przedwcześnie i pierwsze dwa miesiące życia spędził w inkubatorze.

Wkrótce dołączyli do niego Lola oraz kolejni mieszkańcy Hartsdale Maina. Nikt jednak nie potrafił powiedzieć, co stało się z dzieckiem po tym, jak trzyletnia koleżanka zostawiła go samego. Dopiero gdy poszukiwania prowadzone przez rodzinę i sąsiadów nie przyniosły żadnego rezultatu, Connorowie zwrócili się o pomoc do służb. Policję powiadomiono krótko po godzinie 20. O 20.19 nadano pierwszy oficjalny komunikat o zaginięciu dziecka. Do mieszkańców przeszukujących okolice dołączyli funkcjonariusze, strażacy oraz skauci. Początkowo działania koncentrowały się na najbliższym otoczeniu domu i miejscu wskazanym przez ród.

Żaden nie był poparty rozstrzygającym dowodem, lecz każdy miał tłumaczyć, dlaczego zakrojone na tak szeroką skalę poszukiwania nie przyniosły rezultatu. Pierwsza hipoteza zakładała najbardziej sensowną opcję, a tą było uprowadzenie dla okupu. Bo choć Connorowie, jak wspomniałam, nie należali do milionerów, to mieszkali w okolicy kojarzącej się z ludźmi bardzo zamożnymi. Ich dom otaczały rozległe posiadłości należące do znanych finansistów, przemysłowców i polityków. Porywacz obserwujący dzielnicę mógł więc błędnie uznać, że Robert pochodził z jednej z najbogatszych rodzin w Westchester. Znaczenie miał również majątek jego dziadka ze strony ojca.