DZIEWCZYNKA, KTÓRA WIDZIAŁA ZA DUŻO
W okolicach 3 minuty ucięło mi kawałek tekstu. Musiałam wyciąć przez pomyłkę. Oczywiscie to Sally Carter kazała sprawdzić Jimmiemu czy dziecko mówi prawdę.Postaw mi kawę: https://buycoffee.to/zbrodniezapomnianeWspieranie kanału:https://patronite.pl/ZbrodnieZapomnianehttps://www.youtube.com/channel/UCZsXqcUbVi03jDKVS-a2Dlg/joinŹródła:Hamilton News Graphic, 1895.04.04Kansas City Weekly Journal, 1894.05.17Kansas City Weekly Journal, 1895.08.01Knob Noster Gem, 1895.04.05Linn County Budget Gazette, 1895.04.06Miami Weekly News, 1895.04.06St Louis Globe Democrat, 1895.03.29St Louis Globe Democrat, 1895.03.30St Louis Globe Democrat, 1895.03.31St Louis Globe Democrat, 1895.07.25St Louis Post Dispatch, 1894.05.11St Louis Post Dispatch, 1894.05.12St Louis Post Dispatch, 1894.05.15St Louis Post Dispatch, 1894.06.26St Louis Post Dispatch, 1895.03.27St Louis Post Dispatch, 1895.07.17St Louis Post Dispatch, 1895.07.18St Louis Post Dispatch, 1895.07.25St Louis Post Dispatch, 1895.07.26The Kansas City Times, 1894.05.13The Kirksville Daily Journal, 1894.05.17The Springfield News Leader, 1894.05.13St Joseph Weekly Gazette, 1895.07.30Źródła internetowe: w komentarzuSpołeczność:Grupa na fb: https://www.facebook.com/groups/1120954551591543Instagram: https://www.instagram.com/zbrodniezapomniane/kontakt:✉️ e-mail: [email protected]🎙️spotify: https://open.spotify.com/show/3sIQIldYKTitI2AF9tRMOI🎙️iTunes: https://podcasts.apple.com/us/podcast/zbrodnie-zapomniane/id1506114950🎙️Google podscast: https://podcasts.google.com/?feed=aHR0cHM6Ly9hbmNob3IuZm0vcy8xYTY4ZDJiNC9wb2RjYXN0L3Jzcw&ep=14Autorem wykorzystanej muzyki jest Darren Curtis.Wstęp: Destiny by Darren-CurtisIntro: Journey's Reflection by Darren-CurtisTło: Soul's Departure by Darren-Curtis | https://soundcloud.com/desperate-measurezMusic promoted by https://www.free-stock-music.comCreative Commons Attribution 3.0 Unported Licensehttps://creativecommons.org/licenses/by/3.0/deed.en_US
Pod warstwą wilgotnego siana leżały cztery ciała. Gasmix, ojciec, Deloramix, matka oraz dwoje młodszych dzieci. Właściwie to troje, ponieważ pani Mix była w ciąży, a podczas napadu doszło do porodu. Dorośli zginęli na skutek postrzału z broni palnej. Dzieci natomiast zaatakowano tępym narzędziem, prawdopodobnie wierząc zeznaniom Nelly kamieniem. Najmłodsze półtora roczne dziecko, nie licząc tego, które urodziło się już po śmierci matki, najprawdopodobniej nie rozumiejąc co się dzieje, zginęło wtulając się w matczyną pierś. Przynajmniej na to wskazywały ślady. Zdjęcia wykonane na miejscu zbrodni będą później do odnalezienia na moim profilu instagramowym.
Wokół stogu widać było świeżo obronowaną ziemię. A to znaczyło, że ktoś próbował zatrzeć ślady kół i butów. Wytypowanie potencjalnych sprawców nie było trudne. W większości opowieści o tej sprawie powtarza się zdanie, że Nellie Mix, kiedy dotarła już do domu Carterów, od razu podała nazwiska morderców. George i William Taylor. To zdanie przeszło do lokalnej legendy, później do prasy, a w końcu do historii tej zbrodni. Jednak kiedy analizuje się źródła z tamtych czasów, czyli relacje świadków i najwcześniejsze artykuły prasowe, okazuje się, że nie ma jednoznacznego zapisu, który mówiłby o tym, że dziewczynka natychmiast wymieniła nazwiska Taylorów.
Broń była naładowana, ale nieodbezpieczona. Prawdopodobnie, bo tutaj wersji jest kilka. Jedna z wersji mówiła, że wszystkie komory pozostały nienaruszone, co świadczyło o tym, że Mix nie oddał żadnego strzału w swojej obronie. A to znaczyło jedno. Albo został zaatakowany z zaskoczenia, albo nie miał szans, by dobyć broni. Jest też wersja o tym, że MIGS bronił się, że naboje zostały wystrzelone, jeden albo dwa, natomiast ta obrona była bezskuteczna. Niestety nie byłam w stanie ustalić, jak było naprawdę. Najczęściej przewijała się wersja, która mówiła o tym, że w komorze brakowało jednego naboju.
A przynajmniej bardzo wiele. W latach poprzedzających zbrodnie mieli być już łączeni z kilkoma przestępstwami. Podrabianiem podpisów, kradzieżą bydła, a także podpaleniem mienia w celu wyłudzenia ubezpieczenia. W żadnej z tych spraw nie doszło do jednoznacznego skazania. Jednak w aktach śledczych i zeznaniach świadków pojawia się ten sam schemat. Mixowie w jakiś sposób byli powiązani w nielegalną działalność Taylorów. A dokładniej to Gaz Mix był powiązany. To, co łączyło obie rodziny, to nie była przyjaźń. To były wspólne interesy, które z czasem zaczęły się kruszyć.
Nadługo przed tragedią nazwiska Mix i Taylor pojawiały się obok siebie nie tyle bezpośrednio w granicy kryminalnej, ale po prostu w aktach spraw, o które Taylorowie byli podejrzewani. Przez pewien czas stali po tej samej stronie. Handlowali razem, jeździli razem i wspólnie dopuszczali się przeróżnych machlojek. Prawdopodobnie wszystko zaczęło się już w roku 1890. To właśnie wtedy w Browning doszło do fałszerstwa czeku. W sprawę zamieszani byli bracia Taylorowie i nie kto inny jak właśnie Gaz Mix. Sprawa fałszerstwa ciągnęła się latami.
Każdy z nich stanął przed sądem. Ale tylko Mix został skazany. Taylorowie mieli koneksję i pieniądze, a on nie. Dlatego też bracia wyszli z sytuacji bez szwanku, a gaz musiał trafić za kratki. Można powiedzieć, że był takim kozłem ofiarnym, na którego cwani Taylorowie zrzucili całą odpowiedzialność. Sprawa się rypła, władze o wszystkim się dowiedziały, no to nie można tego tak zostawić. Ktoś musi za wszystko odpowiedzieć. I może nie brzmi to zbyt dobrze, ale też nie możemy zwalać całej winy na Taylorów. Chociaż oczywiście nie budzą oni jakiejś wielkiej sympatii.
Natomiast trzeba tutaj powiedzieć, że Mix z pełną świadomością wszedł w ten układ. Wiedział, że to na niego za każdym razem spadnie cała wina. Ale też miał z tego korzyści, głównie finansowe. Układ więc jakoś sobie funkcjonował. Ale do czasu. Kiedy oskarżenia przeciwko Mixowi były już zbyt poważne, ten zdecydował, że nie chce więcej milczeć. Miał dość. Widział, że stawka stała się zbyt wysoka i jeśli trafi za kratki, to już na lata. A miał na utrzymaniu wciąż powiększającą się rodzinę. W sprawie kradzieży bydła zgodził się zostać świadkiem oskarżenia, a w sprawie podpalenia miał zeznawać przeciwko Williamowi Taylorowi.
Według niektórych świadków od tego momentu Mix miał mieć świadomość ryzyka. Wśród znajomych mówił, że obawia się o swoje życie, ale liczył, że zdąży opuścić stan zanim dojdzie do rozlewu krwi. W ostatnich tygodniach przed morderstwem między Gassem Mixem a Williamem Taylorem toczyły się rozmowy, które gdyby doszły do skutku, mogłyby zmienić bieg tej historii. Zamiast zbrodni i pościgu mogłoby dojść do cichej transakcji. Pieniądze w zamian za milczenie i wyjazd z Mizurii. Mix mówił, że chce wyjechać. Twierdził, że i tak ma na karku jeszcze inne sprawy poza tą z Taylorem i w końcu może niestety wrócić do więzienia.
Ale potrzebował pieniędzy. Taylor z kolei powtarzał, że go rozumie i może pomóc. Oczywiście nie bezinteresownie. Warunek był prosty. Mix ma zniknąć, nie zeznawać i nie pojawiać się w sądzie. W tamtym czasie nikt jeszcze nie mówił o morderstwie. Mówiło się o pieniądzach. 10 maja 1894 roku Nix otrzymał list. Krótki, lakoniczny, bez podpisów formalnych, ale rozpoznawalny po piśmie. Wysłał go George Taylor. Treść brzmiała następująco.
Bądź gotowy o dziesiątej. Wszystko jest w porządku. I Mix uznał, że układ jest dopięty, że Taylor rzeczywiście mu zapłaci, że wystarczy tylko wsiąść na wóz, zabrać rodzinę i ruszyć w drogę. Dlatego w noc przed śmiercią Mix nie uciekał. Był przekonany, że jedzie po pieniądze. Wziął żonę, wziął dzieci, zabrał nawet pościel. Następnego dnia miał wyruszyć dalej, do Mediolanu. Ale okazało się, że Taylorowie mieli zupełnie inne plany. I w zasadzie jakoś szczególnie się z nimi nie kryli. Po okolicy krążyły opowieści o tym, co William Taylor mówił o gasie miksie.
Ktoś doskonale wiedział, że przez ten silny motyw i wrogość, jaka zapanowała pomiędzy Taylorami a Migsami, to wina z automatu spadnie na Williama i Georgia. I nikt nawet nie będzie zadawał pytań. George twierdził, że 10 maja rzeczywiście jeździł wozem ojca, ale jedynie po to, by zawieźć koła do naprawy w Browning. Przyznał też, że po zmierzchu wrócił tą samą drogą do domu, lecz jego zdaniem bez żadnych pasażerów i bez jakiegokolwiek kontaktu z rodziną Mix. Twierdził, że po kolacji u brata wrócił do żony i całą noc spędził w łóżku. Rano, przed świtem wstał i jak co dzień rozpoczął pracę w polu.
Tym razem nie próbowano już opierać się sprawy tylko i wyłącznie na śladach kół i na bronowaniu. Na pierwszy plan wysunięto dowody rzeczowe. Rewolwer należący do gasa Mixa, który został odnaleziony na Jenkins Hill, spalone fragmenty pościeli, kołder i ubrań znalezione w stoku słomy, metalową klamrę od portmonetki pani Mix oraz pierze pozostałe po niespalonej pościeli wtopione w zwęglony materiał. Prokurator Hale argumentował, że były to pozostałości po nieudanej próbie spalenia zwłok i że ich obecność dowodzi celowego zacierania śladów. W sprawie rodziny Mix nie było odcisków palców, nie było analizy włókien, nie było żadnych badań naukowych.
Ale tylko jedna mogła być prawdziwa. Obrona powoływała się na zeznania swoich klientów. Według Williama Taylora to cała historia zaczęła się nie od morderstwa, ale od układu finansowego. Gus Mix miał przyjąć pieniądze, tysiąc dolarów w zamian za wyjazd z Misurii i niewracanie na proces, w którym miał zeznawać jako świadek oskarżenia. Mix miał zniknąć, a jego wyjazd miał rozwiązać problem oskarżeń o kradzież bydła i fałszerstwa. No i zniknął, więc Taylor w sumie nie drążył tematu. Nie zdawał sobie sprawy, że w rzeczywistości nie żyje. Prokuratura przedstawiła zupełnie inną opowieść.
Żadnego układu nie było. Owszem, Taylorowie przekonali Mixa, że pomogą mu w ucieczce. Nawet mieli mu za nią zapłacić. Ale to była tylko pułapka. Mix miał zostać zwabiony pod pretekstem wyjazdu, zabrany wraz z całą rodziną wozem Taylora w stronę Milanu, a potem zabity na wzgórzu Jenkins Hill. Ciała wrócono do stogu, zakryto słomą, a część rzeczy próbowano spalić. No ale tak jak już wiemy, pogoda te plany pokrzyżowała. W tej wersji wspomniane tysiąc dolarów nie było zapłatą. Było przynętą. Najbardziej uderzające dla ławy przysięgłych nie były jednak same sprzeczności, tylko to, czego w tej opowieści nie było.
Dlatego przy celach skazańców ustawiono dodatkowych wartowników z rewolwerami, a na noc zamykano korytarze podwójnymi reglami. Nikt nie chciał drugiej kompromitacji. W mieście już teraz czuć było napięcie. Do Carlton zaczęli napływać ludzie z całego hrabstwa. Niektórzy przyjechali z ciekawości, inni po symboliczne wyrównanie rachunków za rodzinę Mix. Gazety pisały, że w dniu egzekucji w mieście było tylu obcych, że trzeba było otwierać prywatne domy jako tymczasowe noclegownie. Część przyjezdnych próbowała nawet kupić bilety od strażników, tak żeby sobie popatrzeć jak człowiek wisi.
Bill Taylor jeszcze przed śmiercią podjął dwie znaczące decyzje. Zamówił metalową trumnę i wydał instrukcję, że chce spocząć na cmentarzu leżącym kilka kilometrów od miejsca, gdzie zamordowano rodzinę Mix. Chciał, by jego ciało przewieziono tam od razu po egzekucji. Nie życzył sobie, by zostać pochowanym przy swoim bracie, którego los jak na razie pozostawał nieznany. W jego ostatnich godzinach odwiedziła go matka. Według relacji prasowych oboje rozmawiali spokojnie, bez łez. Tego samego dnia na dziedzińcu więziennym pojawiła się jeszcze jedna kobieta. Marta Jane Mix, matka zamordowanego Gasa.
W kolejnych latach nie organizowano tam już żadnych rocznic ani wspomnień. Grup pozostał, ale nie stał się miejscem kultu, jak to czasem bywało w podobnych sprawach. Stał się po prostu częścią lokalnej historii. Chyba trochę niewygodnej. Prasa podsumowała pogrzeb jednym zdaniem, które było później cytowane w wielu gazetach. Rodzinę Mix grzebano w ciszy, jakby świat nie wiedział, że istnieli. Taylora grzebano w obecności świata, który nie wiedział, co z nim zrobić. I to zdanie chyba najlepiej podsumowuje całą tę historię. Taylorowie, prócz matki Williama, często wracali do sprawy.
Choć dowody wydawały się jednoznacznie wskazywać na winę Taylorów, to jednak po dziś dzień są tacy, którzy mają co do tego wątpliwości. Sprawa morderstwa rodziny Mix należy do tych procesów, w których emocje społeczne były silniejsze niż możliwości dowodowe epoki. W 1894 roku nie istniało pojęcia kryminalistyki w dzisiejszym sensie. Nie było analizy krwi, nie było odcisków palców czy też balistyki porównawczej. Wyroki opierały się głównie na zeznaniach świadków, na reputacji oskarżonych i logica, nie na ścisłej weryfikacji śladów. Dlatego wciąż rozważa się, czy Taylorowie rzeczywiście byli winni.
To pytanie wraca od ponad 130 lat. Nellie Mix, jedyna ocalała, nigdy bezpośrednio nie wymieniła nazwiska zabójcy. Choć jak wspomniałam wcześniej, jest to kwestia sporna. W dzisiejszych czasach prawdopodobnie ława przysięgłych nie skazałaby braci Taylorów. Nie dlatego, że byli niewinni, ale dlatego, że nie można było tej winy udowodnić. Czy byli inni podejrzani? Jacyś tam byli, ale śledczy z automatu odrzucili ich udział w sprawie.
Najczęściej przebijało się jedno nazwisko. Frank Leonard. Frank był znajomym Taylorów. Człowiekiem znanym z tego, że załatwiał sprawy, o których się nie mówi. Czyli był takim po prostu człowiekiem od trudnej roboty. Spekulowano, że może i Taylorowie zlecili zabójstwo, ale wykonawcą był właśnie Leonard. Za tą teorię przemawia zeznanie komisarza Pearsa, który rozmawiał z Georgem Taylorem po tym, jak Mix zawarł ugodę z prokuraturą i obiecał zeznawać przeciwko braciom Taylor. George miał mu wtedy odpowiedzieć, tutaj cytat. Cóż, Frank Leonard może się nim zająć.
Pierwszym momentem, w którym mogła być po prostu młodą kobietą, która buduje swoje życie, która jest żoną i matką, a nie świadkiem w sprawie morderstwa, o którym mówił cały kraj. I matką rzeczywiście się stała. Rok później urodziła córkę, której dała na imię Hattie, na cześć jednej z jej zamordowanych sióstr. Wydawało się, że Nelly znalazła to, czego całe życie jej brakowało. Własny dom i rodzinę. Ale to nowe życie trwało bardzo krótko. 11 marca 1905 roku Nelly Mix Spray została uznana za zmarłą. Miała wówczas zaledwie 17 lat.
Pokazano wszystkie 21 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
W okolicach 3 minuty ucięło mi kawałek tekstu. Musiałam wyciąć przez pomyłkę. Oczywiscie to Sally Carter kazała sprawdzić Jimmiemu czy dziecko mówi prawdę.Postaw mi kawę: https://buycoffee.to/zbrodniezapomnianeWspieranie kanału:https://patronite.pl/ZbrodnieZapomnianehttps://www.youtube.com/channel/UCZsXqcUbVi03jDKVS-a2Dlg/joinŹródła:Hamilton News Graphic, 1895.04.04Kansas City Weekly Journal, 1894.05.17Kansas City Weekly Journal, 1895.08.01Knob Noster Gem, 1895.04.05Linn County Budget Gazette, 1895.04.06Miami Weekly News, 1895.04.06St Louis Globe Democrat, 1895.03.29St Louis Globe Democrat, 1895.03.30St Louis Globe Democrat, 1895.03.31St Louis Globe Democrat, 1895.07.25St Louis Post Dispatch, 1894.05.11St Louis Post Dispatch, 1894.05.12St Louis Post Dispatch, 1894.05.15St Louis Post Dispatch, 1894.06.26St Louis Post Dispatch, 1895.03.27St Louis Post Dispatch, 1895.07.17St Louis Post Dispatch, 1895.07.18St Louis Post Dispatch, 1895.07.25St Louis Post Dispatch, 1895.07.26The Kansas City Times, 1894.05.13The Kirksville Daily Journal, 1894.05.17The Springfield News Leader, 1894.05.13St Joseph Weekly Gazette, 1895.07.30Źródła internetowe: w komentarzuSpołeczność:Grupa na fb: https://www.facebook.com/groups/1120954551591543Instagram: https://www.instagram.com/zbrodniezapomniane/kontakt:✉️ e-mail: [email protected]🎙️spotify: https://open.spotify.com/show/3sIQIldYKTitI2AF9tRMOI🎙️iTunes: https://podcasts.apple.com/us/podcast/zbrodnie-zapomniane/id1506114950🎙️Google podscast: https://podcasts.google.com/?feed=aHR0cHM6Ly9hbmNob3IuZm0vcy8xYTY4ZDJiNC9wb2RjYXN0L3Jzcw&ep=14Autorem wykorzystanej muzyki jest Darren Curtis.Wstęp: Destiny by Darren-CurtisIntro: Journey's Reflection by Darren-CurtisTło: Soul's Departure by Darren-Curtis | https://soundcloud.com/desperate-measurezMusic promoted by https://www.free-stock-music.comCreative Commons Attribution 3.0 Unported Licensehttps://creativecommons.org/licenses/by/3.0/deed.en_US