Mentionsy Mentionsy
Zagadki Kryminalne
Zagadki Kryminalne

DOWÓD NA ZDJĘCIU - BRITTNEY GARGOL

03.12.2025 ·19 min 18 s

25 marca 2015 roku w kanadyjskim Saskatoon przy jednej z dróg znaleziono ciało 18-letniej Brittney Gargol. Początkowo policja miała niewiele tropów i przez wiele miesięcy okoliczności śmierci dziewczyny pozostawały zagadką. W końcu w sprawie nastąpił przełom - za sprawę zdjęcia w mediach społecznościowych. Na Facebooku śledczy natrafili na zdjęcie, które Brittney opublikowała tuż przed śmiercią i na tej fotografii znajdowało się nie tylko narzędzie zbrodni, ale i sprawca. 

Dobrze radziła sobie w szkole średniej, miała dobre oceny i z łatwością nawiązywała nowe znajomości. Lubiła spędzać wolny czas ze znajomymi, i jak wielu młodych ludzi chętnie udzielała się w mediach społecznościowych, dokumentując codzienne życie. Uwielbiała także modę i często pokazywała w internecie swoje stylizacje. Jednocześnie jednak Britney kochała też sport, zwłaszcza snowboard i w wolnych chwilach wyjeżdżała na kempingi. W okresie dorastania dziewczyna zaprzyjaźniła się z Cheyenne Rose Antoine. Od pierwszego spotkania złapały wspólny język, były w podobnym wieku i łączyły je wspólne zainteresowania, w tym zamiłowanie do imprez. Jednak dzieciństwo i sytuacja rodzinna Cheyenne znacznie różniła się od Brittany.

Dziewczyna dorastała w przemocowej rodzinie i zmagała się z traumą, depresją i uzależnieniem od alkoholu i narkotyków. Problemy rodzinne dziewczyny wynikały w dużej mierze z niechlubnej historii Kanady. Choć ona sama nie była wychowanką tzw. szkół rezydencjalnych, to historia tego systemu miała ogromny wpływ na jej życie i dorastanie. Rodzice Cheyenne byli rdzennymi Kanadyjczykami. i uczęszczali do takich szkół, które funkcjonowały aż do lat 90. Cheyenne dorastała w środowisku, które wciąż odczuwało skutki tej traumy. Jej bliscy zmagali się z alkoholizmem, uzależnieniami i przemocą. Jej dzieciństwo było naznaczone brakiem stabilności emocjonalnej, rozbitymi więzami rodzinnymi i marginalizacją społeczną.

Była ofiarą tzw. traumy międzypokoleniowej. Mama Cheyenne zmarła w wyniku przedawkowania, gdy dziewczynka była dzieckiem i po śmierci mamy była przenoszona między rodzinami zastępczymi i placówkami opiekuńczymi, co sprawiło, że dorastała w środowisku pozbawionym stabilności i poczucia bezpieczeństwa. W ciągu kolejnych lat doświadczyła przemocy psychicznej i fizycznej, Już jako nastolatka zmagała się z konsekwencjami traumy z dzieciństwa, problemami z regulacją emocji, podatnością na uzależnienia i trudnościami w budowaniu zdrowych relacji. Poza kontrolą opiekunów i szukając akceptacji, Cheyenne popadła w złe towarzystwo i zaczęła sięgać po używki. Z tego co wiadomo uzależniła się od metamfetaminy, co bardzo pogłębiło chaos w jej życiu.

Miała częste epizody agresji, zaniedbywała naukę, znikała z domu opiekuńczego i popadła w konflikty z prawem. Uzależnienie wpływało także na jej zachowanie wobec bliskich. Relacje stawały się niestabilne, impulsywne i pełne napięcia. Wydawało się jednak, że w Brittany znalazła wreszcie oparcie i bliskość, której zawsze jej brakowało. Brittany była jedną z nielicznych osób, które traktowały Cheyenne jak równą sobie i dawały jej poczucie przynależności. Dla kogoś, kto dorastał bez mamy i całe życie czuł się niewystarczający i był przerzucany od jednego opiekuna do drugiego, taka bliskość była na wagę złota. Ich przyjaźń nie była jednak pozbawiona komplikacji. Obserwując obie dziewczyny można było zauważyć ogromne różnice.

Cheyenne była impulsywna i skłonna do ryzyka, a Britney bardziej stabilna, pogodna i miała perspektywy na przyszłość. Cheyenne momentami czuła się gorsza i zazdrościła koleżance, co potęgowało jej emocjonalne reakcje i niekontrolowane wybuchy. Ta przyjaźń była jednocześnie czymś, czego Cheyenne potrzebowała, ale czego nie potrafiła pielęgnować i docenić. Mimo tych napięć dziewczyny jednak niemal każdą wolną chwilę spędzały razem. Wychodziły na miasto i zwykle te spotkania dokumentowały zdjęciami w internecie. I podobnie było w nocy z 24 na 25 marca 2015 roku. Obie chciały odpocząć i odreagować po długich tygodniach pracy i nauki.

I spotkanie rozpoczęło się bez trosko, od wspólnego selfie, które umieściły na Facebooku. Następnie udały się do pubu Manchester Blue w Saskatoon, z którego później poszły do kilku innych lokali, w tym do Colonial Pub & Grill. I tam w pewnym momencie osiemnastoletnia Brittany podobno nawiązała rozmowę z nieznajomym mężczyzną i wkrótce razem z nim opuściła pub. Zdaniem Cheyenne obie były już wtedy pod wpływem alkoholu, więc szczegóły z tamtej nocy wydawały się nieco rozmyte. Jednak dziewczyna była prawie pewna, że ostatni raz widziała przyjaciółkę około czwartej nad ranem. Gdy próbowała się z nią skontaktować, Brittany nie odpowiadała na wiadomości i nie odbierała telefonu. W końcu Cheyenne nie miała wyboru i musiała wrócić do domu bez koleżanki.

Ciało było zimne, a liczne ślady na szyi świadczyły o brutalnym uduszeniu. Ofiara miała na sobie czarną, skórzaną kurtkę, ale brakowało jej butów. Zegarek na nadgarstku był zniszczony, a obok ciała leżał granatowy pasek z dużą klamrą. I to właśnie on, jak później ustalili śledczy, posłużył jako narzędzie zbrodni. Ustalenie tożsamości ofiary nie było trudne. Miała na ciele kilka charakterystycznych tatuaży. Dwie gwiazdy na lewym ramieniu i dużego lwa na plecach. Dokładnie takie same jak kilka godzin wcześniej opisano policji podczas zgłaszania zaginięcia młodej dziewczyny. Zgłoszenie to złożyła Cheyenne Antoine, najbliższa przyjaciółka zaginionej, która od rana bezskutecznie próbowała szukać koleżanki, umieszczając nawet na Facebooku wpis brzmiący Gdzie jesteś?

Mam nadzieję, że dotarłeś do domu bezpiecznie. Kocham cię. Cheyenne zadzwoniła na policję tego samego dnia, gdy ciało przyjaciółki zostało odnalezione. W rozmowie ze śledczymi brzmiała na przestraszoną i roztrzęsioną. Opowiadała, że straciła kontakt z Brittany nad ranem i nie wie, co dalej się z nią działo. Kiedy policja poprosiła o identyfikację ciała Cheyenne przez łzy, potwierdziła, że ofiarą jest jej przyjaciółka. Na tamten moment dziewczyna była ostatnią znaną osobą, która widziała Brittany poprzedniej nocy. Śledczy szybko zorientowali się, że mają do czynienia z bardzo zagadkową sprawą, w której nie wszystkie fakty składają się w logiczną całość. Na miejscu zbrodni brakowało oczywistych śladów.

Nie było także świadków, a wersja wydarzeń przedstawiana przez Cheyenne była chaotyczna, ale trudna do jednoznacznego podważenia. Przyjaciółka twierdziła, że Brittany wyszła z baru z nieznajomym mężczyzną, a ona wróciła sama do domu swojego wujka, który miał ją tam widzieć i móc potwierdzić jej alibi. W miarę jak śledczy porównywali kolejne wersje wydarzeń, pojawiało się jednak coraz więcej sprzeczności. Przede wszystkim Antoine nie potrafiła dokładnie opisać, kiedy rozstała się z Brittany i nie pamiętała trasy, którą sama wróciła do domu. Policja zebrała DNA, odciski i nagrania z monitoringu, jednak żaden materiał nie wskazywał bezpośrednio na sprawcę.

Mimo, że funkcjonariusze od początku mieli wątpliwości co do spójności zeznań Cheyenne, nie dysponowali dowodem, który mógłby obalić jej wersję. Jeszcze więcej pytań pojawiło się, gdy na nagraniach z monitoringu z lokali, które tamtej nocy podobno odwiedziły koleżanki, nie zauważono żadnej z nich. Do tego momentu plan wydarzeń tragicznej nocy opierał się na zeznaniach Cheyenne, które stopniowo stawały się coraz mniej wiarygodne. Co więcej, policja znalazła telefon Cheyenne w samochodzie ofiary, co wzbudziło dodatkowe podejrzenia. Jednak mimo intensywnego śledztwa, sprawa cały czas stała w miejscu przez brak tropów i tak miało pozostać przez kolejne dwa lata. W końcu jednak doczekano się przełomu.

W 2017 roku, w rocznicę śmierci Britney, Cheyenne dodała na Facebooku komentarz pod ich ostatnim wspólnym zdjęciem, którego treść brzmiała Tak bardzo za tobą tęsknię. Chciałabym, żeby niebo miało godzinę odwiedzin, żebym mogła cię zobaczyć, ale cieszę się, że przyszłeś do mnie ostatnio w śnie. Obudziłam się ze łzami w oczach. Jestem wdzięczna, że mogłam Cię poznać i że byłaś częścią mojego życia. Wciąż nie mogę uwierzyć, że te ostatnie dwa dni były ostatnimi, kiedy mogłam Cię przytulić, porozmawiać i pośmiać się z Tobą. Będę pielęgnować wszystkie nasze dobre wspomnienia, które miałyśmy przez te lata od dziewiątej klasy, aż do dnia, gdy znów się spotkamy.

Nie mogę się doczekać chwili, kiedy znowu Cię zobaczę. Pozdrów ode mnie moją mamę. Ten sen był tak cholernie prawdziwy, a ty byłaś tak radosna i pełna życia jak zawsze. Kocham cię bardzo, Brittany Jane, i tak strasznie za tobą tęsknię. Odeszłaś zbyt młodo, zniknęłaś, ale nigdy nie zostaniesz zapomniana. Byłaś prawdziwym aniołem na ziemi, ale chyba Bóg potrzebował cię tam na górze. Zawsze we mnie wierzyłaś i sprawię, że będziesz ze mnie dumna, dziewczyno. Odpoczywaj w raju, mój aniele. Ale tym, co zwróciło uwagę funkcjonariuszy, nie była sama treść tego komentarza, tylko zdjęcie, pod którym się pojawił Było to selfie, które przyjaciółki zrobiły razem tuż przed tragedią i na tym zdjęciu Cheyenne miała na sobie granatowy pasek z dużą klamrą.

Był to ten sam pasek, który odnaleziono później obok ciała Brittany i który okazał się być narzędziem zbrodni użytym do uduszenia osiemnastolatki. To odkrycie było punktem zwrotnym w śledztwie. Analiza DNA potwierdziła obecność śladów zarówno Britney, jak i Cheyenne na pasku. Przez całe dwa lata ten kluczowy dowód znajdował się na wyciągnięcie ręki, na zdjęciu publicznie dostępnym w internecie, widocznym, ale jednocześnie niezauważonym. W samochodzie ofiary znaleziono odciski i ślady idealnie pasujące do wzoru paska. Pojazd był zakurzony i dzięki temu na boku można było zauważyć wyraźne ślady, które odpowiadały fakturze tego paska. Wszystko wskazywało więc na to,

że w aucie doszło do szarpaniny i że to właśnie samochód był miejscem zbrodni. Jednak gwoździem do trumny Cheyenne okazały się zeznania jej wujka i cała dotychczasowa historia rozpadła się wtedy na kawałki. Mężczyzna przyznał, że bratanica poprosiła go, żeby okłamał policję i przedstawił im jeszcze inną wersję wydarzeń, taką, w której Cheyenne i Brittany tamtej nocy spotkały dwóch nieznajomych, czarnoskórych mężczyzn i później poszły z nimi do motelu. Tam miało dojść do zażycia narkotyków, a później do kłótni, podczas której Brittany została uduszona, a Cheyenne zastraszona i zmuszona do pomocy w pozbyciu się ciała przyjaciółki.

Później mężczyźni pozwolili jej odejść, jednak zagrozili śmiercią, jeśli komukolwiek powie o tym, co się stało. Policja na wszelki wypadek zweryfikowała ten trop i potwierdzono, że historia o dwóch mężczyznach była całkowicie zmyślona. W marcu 2017 roku Cheyenne Antoine została aresztowana i oskarżona o morderstwo drugiego stopnia. W trakcie procesu cały czas utrzymywała, że nie pamięta szczegółów tamtej nocy, ponieważ była pod wpływem alkoholu i narkotyków. Nie przyznawała się do winy do czasu, aż zaproponowano jej ugodę obrończą, w ramach której w zamian za przyznanie się do nieumyślnego spowodowania śmierci usłyszy niski wyrok – siedmiu lat pozbawienia wolności. Z czasem na jaw zaczęły wychodzić szczegóły relacji między Brittany a Cheyenne i wiele osób z ich otoczenia potwierdziło, że Antoine

Od lat zmagała się z problemami psychicznymi i emocjonalnymi. Była niestabilna, popadała w nałogi, destrukcyjne zachowania, a Brittany wielokrotnie starała się jej pomóc. Była dla Cheyenne oparciem i przyjaciółką, która próbowała ją ratować przed samą sobą. Obrońca Cheyenne starał się tłumaczyć jej zachowanie trudnym dzieciństwem, ale jednocześnie podkreślał, że mimo tej burzliwej relacji między Cheyenne i Brittany, ich przyjaźń była szczera i pełna silnych więzi. Z drugiej strony jednak prokuratura przedstawiała tę sprawę w zupełnie innym świetle. Ich zdaniem Antoine działała z pełną świadomością swoich czynów, a jej późniejsze zachowanie – udawanie troski, publikowanie postów o zaginionej przyjaciółce i symulowanie rozpaczy – było dowodem na jej brak empatii, cynizm i wyrachowanie.

Podczas rozprawy Cheyenne wyraziła skruchę, mówiąc, nigdy sobie nie wybaczę, nic, co powiem lub zrobię, nie przywróci jej życia. To nigdy nie powinno się wydarzyć. Jest mi bardzo przykro. Ostatecznie ku rozczarowaniu rodziny ofiary Cheyenne Rose Antoine usłyszała wyrok zaledwie 7 lat więzienia, zgodnie z ugodą. Zdaniem sędziego taki wyrok stanowił rozsądny kompromis między potrzebą ochrony społeczeństwa a koniecznością resocjalizacji sprawcy. Bliscy Brittany przyjęli go jednak z poczuciem głębokiej niesprawiedliwości. Wiedzieli, że śmierć ich ukochanej córki była brutalna i wyrok wydawał się rażąco niski. Mama ofiary otwarcie mówiła o swoim rozczarowaniu działaniem wymiaru sprawiedliwości i podkreśliła, że życie jej dziecka zostało ocenione zbyt nisko, a ciocia zamordowanej.

Pokazano wszystkie 17 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.