Mentionsy Mentionsy
ZaFIKsowany
ZaFIKsowany

Michaił Bułhakow, ,,Mistrz i Małgorzata". ROZDZIAŁ II, Poncjusz Piłat

31.03.2024 ·56 min 45 s

W białym płaszczu z podbiciem koloru krwawnika, posuwistym krokiem kawalerzysty, wczesnym rankiem czternastego dnia wiosennego miesiąca nisan...- Drogie i Drodzy - będę bardzo wdzięczny, jeśli zechcecie wesprzeć rozwój kanału ,,ZaFIKsowany” na naszym Patronite: https://patronite.pl/fik lub tutaj: https://patronite.pl/z/fik Jeśli tylko zapragniecie, zapraszam również do wsparcia zakupu nowego, profesjonalnego sprzętu do nagrywania podcastu tutaj: https://patronite.pl/z/shure A tych, którzy chcą wyrazić aprobatę, wsparcie i sympatię, gorąco zapraszam do wypicia z nami wirtualnej kawy: https://suppi.pl/fik Serdeczne dzięki!

– Cóż więc mu powiedziałeś? – zapytał Piłat. – Odpowiesz mi może, że nie pamiętasz, co mówiłeś? Ale w głosi Piłata nie było już nadziei. Mówiłem o wielu sprawach, opowiadał więzień. Także i o tym, że wszelka władza jest gwałtem zadawanym ludziom i że nadejdzie czas, kiedy nie będzie władzy ani cesarskiej, ani żadnej innej. Człowiek wejdzie do królestwa prawdy i sprawiedliwości, w którym niepotrzebna już będzie władza. Mów dalej. Co było potem? Nic już po tym nie było, powiedział aresztowany. Nagle wbiegli ludzie, związali mnie i poprowadzili do więzienia. Sekretarz szybko kreślił, starając się nie uronić ani słowa. Nie było, na tym świecie nie ma i nie będzie żadnej władzy wspanialszej i lepszej dla ludzi niż władanie Cezara Tyberiusza.

A zatem na karę śmierci, która powinna zostać wymierzona dziś jeszcze, skazani są trzej rozbójnicy – Dismas, Gestas i Bar-Rabban, a oprócz nich jeszcze i ten Jeshua Hanokri. Dwa i pierwsi, jako ci, którzy podburzali lud do buntu przeciwko Cezarowi i ujęci zostali z bronią w ręku przez władze rzymskie, należą do prokuratora i o nich nie mówimy. Natomiast dwaj pozostali zostali zatrzymani przez władze miejscowe i sądził ich Sanhedryn. Zgodnie z prawem i obyczajem jeden z nich powinien zostać ułaskawiony i zwolniony w związku z rozpoczynającym się dziś wielkim świętem Paschy. Prokurator chciałby zatem wiedzieć, którego z nich Sanhedrin zamierza obdarzyć wolnością.

Tak. Gdyby zdołał się tu dostać ktoś taki, gorzko by pożałował. Wierzysz mi oczywiście, że miałby czego żałować? A więc wiedz, arcykapłanie, że nie zaznasz odtąd spokoju. Ani ty, ani twój lud. I Piłat wskazał w dal, w prawo, tam, gdzie jaśniała na wzgórzu świątynia. To ci powiadam ja, Piłat z Pontu, jeździec złotej włóczni. Wiem, wiem, nieulękle odpowiedział czarnobrody Kajfasz. Oczy mu zabłysły, wzniósł rękę ku niebu, ciągnął. Lud judejski wie dobrze, że nienawidzisz go okrutną nienawiścią. Będziesz przyczyną wielu udręczeń tego ludu, ale zgubić go nie zdołasz. Bóg go obroni. Usłyszy nas i wysłucha wszechpotężny Cezar i obroni nas przed prześladowcą Piłatem.

– O nie! – krzyknął Piłat. Z każdym słowem czuł się coraz lepiej, nie musiał już niczego udawać, nie musiał dobierać słów. – Zbyt często skarżyłeś się na mnie, Cezarowi, Kajfo. Teraz nadeszła moja godzina. Poleci teraz ode mnie, ale nie do namiestnika w Antiochi i nie do Rzymu, tylko wprost na Kapreję. Do samego imperatora wiadomość o tym, jak tu, w Jerusalem, bronicie przed śmiercią zatwardziałych buntowników. I wtedy Jana poje Jerusalaj. Nie wodą ze źródeł Salomona, jak to chciałem uczynić dla waszego dobra. O nie, nie wodą. Przypomnij sobie, że to z waszego powodu musiałem zdjąć ze ściany tarczę z imperatorskimi buńczukami, wysyłać wojska. Musiałem, jak widzisz, sam przyjechać, by zobaczyć, co się tu u was wyprawia.

– W imieniu Cezara Imperatora! – prokurator usłyszał powtórzony po kilkakroć skandowany żelazny krzyk. To żołnierze obu kohort, wznosząc w górę włócznie i orły, zawrzasnęli straszliwie. ,,Niech żyje Cezar!" Piłat uniósł głowę ku słońcu. Zapłonął pod jego powiekami zielony ogień, mózg zajął się od tego płomienia i poszybowały ponad tłumem ochrypłe aramejskie słowa. Czterech przestępców zatrzymanych w Jerusalem za morderstwo, podburzanie do buntu, obrazę praw i religii, skazanych zostało na hańbiącą śmierć przez rozpięcie na słupach. Wyrok zostanie niebawem wykonany na Nagiej Górze. Imiona tych przestępców. Dismas, Gestas, Barraban i Hanokri.

Oto stoją przed wami. Piłat wskazał dłonią na prawo. Nie widział skazanych, ale wiedział, że są tam, gdzie być powinni. Tłum odpowiedział przeciągłym pomrukiem. Jakby zdumienia, a może ulgi? Kiedy pomruk ten umilkł, Piłat wołał dalej. Ale straceni zostaną tylko trzej spośród nich, albowiem zgodnie z prawem i obyczajem na cześć święta Paschy, wspaniałomyślny Cezar Imperator jednemu z nich, wybranemu za zgodą władz rzymskich przez mały Sanhedryn, darowuje jego godne pogardy życie. Piłat wykrzykiwał te słowa, a zarazem słuchał, jak zamierają ostatnie pomruki tłumu. Jak zapada wielka cisza. Żaden szept ani westchnienie nie dobiegały teraz do jego uszu.

Pokazano wszystkie 6 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.