Joel Rifkin - Joel Rozpruwacz. ZŁO - Zbrodnia Łowca Ofiara
Miał obsesję na punkcie zabijania kobiet. Każdego dnia myślał o tym, jak gwałci prostytutki, a później je dusi. Ciała części ofiar ćwiartował i wyrzucał do rzeki. Joel Rifkin przyznał się do zabójstwa w sumie 17 osób. Jego ofiarami były kobiety zarabiające na nowojorskich ulicach i uzależnione od narkotyków. Odbieranie im życia porównywał do uzależnienia od palenia papierosów. Podobnie jak z tytoniem, tutaj też wielokrotnie obiecywał sobie, że przestanie to robić. Z własnej woli nigdy jednak nie zatrzymał tego krwawego procederu. Scenariusz:Marta KiermaszLektorzy:Marta KiermaszMarcin ProckiMichał KonopińskiGłówne źródła:https://troopers.ny.gov/joel-rifkin-arresthttps://www.biography.com/crime/joel-rifkinhttps://abcnews.com/WNT/story?id=130048&page=1https://medium.com/@BlueisfortheBrave/joel-rifkin-the-seinfeld-killer-73bb4cae39c5https://www.oxygen.com/rifkin-on-rifkin-private-confessions-of-a-serial-killer/serial-killer-week/who-were-serial-killerhttps://www.youtube.com/shorts/ZLgaE3NoqnYhttps://www.dailymotion.com/video/x5wurnwhttps://allthatsinteresting.com/joel-rifkin
Dzielnica słynie z nocnego życia, a na każdym kroku można trafić na bar lub klub po brzegi wypchany ludźmi. Spotkać tam również można miłośników seksu za pieniądze, a wynajęcie prostytutki nie stanowi większego problemu. Tak było również w 1989 roku. Heidi Balcz miała 25 lat i od dawna zarabiała na ulicy. Była też uzależniona od narkotyków, więc prostytucja miała pomóc jej w finansowaniu nałogu. 20 lutego około godziny 22 ponownie wyszła zarobić. Zatrzymał się przy niej mężczyzna, który zaproponował seks. Kobieta zgodziła się i wsiadła do pojazdu.
Zanim doszło do zbliżenia, Heidi poprosiła, by kierowca zatrzymał się w kilku miejscach. W każdym z nich kupowała krak. Dopiero po zażyciu środków była gotowa na spłatę swojego długu. Mężczyzna zawiózł ją do swojego domu na Long Island. Po seksie kobieta znów chciała jechać po narkotyki, ale klient całkowicie zmienił swoje zachowanie. Nie tylko odmówił, ale rzucił się też na Heidi i dotkliwie ją pobił. Jak później mówił? Po prostu straciłem panowanie nad sobą. Przestałem bić dopiero wtedy, gdy byłem zmęczony. Mimo wielu ciosów Heidi wciąż żyła. Próbowała resztkami sił walczyć z napastnikiem.
Ugryzła go nawet w palec. Mężczyzna wpadł we wściekłość. Zaczął dusić 25-latkę, aż ta przestała się ruszać i oddychać. Zabójca poczekał chwilę, by upewnić się, że kobieta już nie żyła. Było to jego pierwsze morderstwo, ale nie ostatnie. Ciało Heidi trafiło do plastikowego worka na śmieci. Po kilku godzinach mężczyzna przeniósł ją do piwnicy. Tam wyciągnął i rozłożył na pralce oraz suszarce. Urządzenia te posłużyły mu jako prowizoryczny stół. Następnie wyjął nóż i przystąpił do ćwiartowania.
W pierwszej kolejności odciął ofierze opuszki palców. Obcęgami wyrywał jej też zęby. Chciał w ten sposób utrudnić policji identyfikację kobiety. Później odciął głowę, którą wcisnął do starej, dużej puszki po farbie. Resztę ciała pociął na kawałki i powkładał do worków na śmieci. Tak przygotowane paczki wrzucił do samochodu swojej matki i odjechał do New Jersey. Głowę i nogi Heidi porzucił w okolicach lasu Hopewell. Ręce i tułów wrzucił do East River w Nowym Jorku. Morderca był przekonany, że choć było to jego pierwsze zabójstwo, to wykazał się niesamowitym sprytem i nikt nigdy nie odnajdzie ciała kobiety.
Był jednak w ogromnym błędzie. Las, w którym rodzący się właśnie seryjny morderca porzucił głowę Heidi, znajdował się w pobliżu pola golfowego. 5 marca 1989 roku, a więc dwa tygodnie po zabójstwie, Jeden z członków klubu golfowego wbił piłkę właśnie w las. Szukając jej znalazł puszkę, w której wciąż tkwiła głowa kobiety. Przerażony natychmiast powiadomił policję. Mundurowi próbowali ustalić tożsamość ofiary. Była to jedna z najważniejszych informacji, która mogłaby potencjalnie przybliżyć do ustalenia samego mordercy. Często sprawcami są przecież osoby z kręgu znajomych lub rodziny ofiary.
Funkcjonariusze nie wykluczali więc, że tak było i tym razem. Ale sytuacja okazała się znacznie bardziej skomplikowana. Nie pomogły wizualizacje przygotowane przez ekspertów i porównanie jej z setkami kobiet. Tożsamość Heidi czekała na ujawnienie wiele lat. W tym czasie morderca szykował się do kolejnego ataku. Z drugim zabójstwem mężczyzna czekał ponad rok. Pod koniec 1990 roku prostytutka Julie Blackbird zaprosiła do siebie klienta, który pojechał z nią do jej domu w East Meadow. Julie mieszkała z matką, ale tamtej nocy kobieta wyjechała z miasta.
Co zaskakujące, biegły w trakcie sekcji zwłok uznał, że Barbara nie została zabita, a jedynie przedawkowała narkotyki. Nikt nawet nie próbował ustalić jej tożsamości. Pochowano ją w bezimiennym grobie, a jej los, podobnie jak w przypadku Heidi, został ujawniony dopiero po zatrzymaniu zabójcy. Mary Ellen DeLuca miała 22 lata. Mieszkała na Long Island, gdzie prowadziła, delikatnie mówiąc, intensywne życie. Kobieta była uzależniona od narkotyków. By na nie zarobić, często sprzedawała swoje ciało. 1 września 1991 roku około godziny 23 ponownie weszła na ulicę, by znaleźć klienta.
Chciałby, mogły leczyć tam swoje uzależnienie i otrzymać wszelką pomoc, zarówno medyczną, jak i z zakresu rynku pracy. Jak tłumaczył, w ten sposób chciał spłacić dług. Chciał też uczyć kobiety, jak unikać zagrożenia. Jak mówił? Te dziewczyny myślą, nie mogę być tknięta. Cóż, 17 dziewczyn tak myślało, a teraz nie żyją. Władze nie zezwoliły na utworzenie takiego ośrodka. W 2013 roku policja oficjalnie potwierdziła, że odnaleziona w pobliżu pola golfowego głowa należała do Heidi Balcz. Komendant policji w Hopewell, George Mayer powiedział,
Pokazano wszystkie 8 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podróż do Nowego Jorku w 1989 roku, opis pierwszej ofiary - Heidi Balcz.
Opis zbrodnie nad Julie Blackbird, jej zabójcą i plany dalszych zabójstw.
Opis zabójstwa Barbary Jacobs i reakcji zabójcy.
Opis zbrodni nad Mary Ellen DeLuca, Yoon Lee, nieznanej ofiarze, Lorraine Orvieto i Mary Ann Holloman.
Opis kolejnych ofiar - Iris Sanchez, Anna Lopez, Violet O'Neill, Mary Katrin Williams, Jenny Soto i Leah Evans.
Opis zabójstwa Jenny Soto i zatrzymania zabójcy przez policję.
Opis przesłuchania i przyznania się zabójcy do swoich zbrodni.
Opisane są prześladowania chłopaka w szkole i jego wyobrażenia mordercze, a także jego życie jako dorosły, w tym problemy z pracą i relacjami.
Rifkin opowiada o swoich próbach samorozwiązania, takich jak próba zakończenia palenia, a także propozycja utworzenia schroniska dla prostytutek.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Scenariusz:
Marta Kiermasz
Lektorzy:
Marta Kiermasz
Marcin Procki
Michał Konopiński
Główne źródła:
https://troopers.ny.gov/joel-rifkin-arrest
https://www.biography.com/crime/joel-rifkin
https://abcnews.com/WNT/story?id=130048&page=1
https://medium.com/@BlueisfortheBrave/joel-rifkin-the-seinfeld-killer-73bb4cae39c5
https://www.oxygen.com/rifkin-on-rifkin-private-confessions-of-a-serial-killer/serial-killer-week/who-were-serial-killer
https://www.youtube.com/shorts/ZLgaE3NoqnY
https://www.dailymotion.com/video/x5wurnw
https://allthatsinteresting.com/joel-rifkin