ŚWIĄTECZNE OKRUCHY ŻYCIA 🎁 [ODCINEK SPECJALNY]

I taki, wiesz, facet faktycznie z pasją, z powołaniem. Strasznie szkoda w ogóle, że tak mało jest takich ludzi, mam wrażenie, bo... Naprawdę, naprawdę cud. Pamiętam też, jak do Komunii Świętej szedłem. To był u nas taki ksiądz Jose. W parafii Jose był Hiszpanem oczywiście, był giga rozrywkowym ziomeczkiem i jak były wszystkie odpusty, to z parafiankami tańczył. I wiesz, najbardziej słychać u księdza, jak on wychodzi na kazanie, że nie czyta z kartki, tylko gada z tobą. Wiesz, opowiada jakieś tematy, mówi, no tu byłem w kościele, na służbie, w takim kraju, no i słuchajcie, i u nich jest tak. No i jakie to są na przykład różnice kulturowe, co to świadczy, gdzie możemy znaleźć Boga, jak to ciekawie w drugim człowieku, coś tam, coś tam, wiesz, gadka i wychodzisz. I mówisz, no, zajebiście. A są tacy księża, którzy ci wychodzą, widzisz, że kartkę już sobie mówi i mówi, drodzy parafianie, dzisiaj porozmawiamy o tajemnicy obecności Jezusa w Wigilii.

No właśnie o to chciałem powiedzieć, kwestia człowieka. Jeden ci pogada i fajnie ci, wiesz, powie jakieś rzeczy, że w tobie zarezonują, a drugi ci powie w ramach pokuty. O Jezu, pamiętam, ksiądz Krzysztof u nas z parafii, pozdrawiam. W ramach pokuty, odmów, dziesięć tam jakichś modlitw do Maryi, tak, z takiej księgi, to i trzy razy Ojcze Nasz. Ja mówię, no to mnie w chuj nauczy, nie, jak to mówię. No to zajebiście. I? Tu powiem ci, że trafiłem spoko księdze. Już nie pamiętam jakby co tam dokładnie było, no bo jakieś tam bieżące rzeczy zrzuciłem. No mówię, że tu, że tak, że tutaj na przykład tak z rodzicami, ja tak z dziewczyną, a tutaj takie rzeczy robię, a na przykład z tego chyba jestem niezadowolony. No i w ogóle, no i tak o, no więcej nie pamiętam, to tyle. No i ziomek mi z 20 minut tam nawijał, ja byłem taki... Kurde, no, ale ma rację, no, ale ma rację.

Chłopaka, który się nazywał ***. I z nim to jest właśnie taka inna historia, bo on był specyficzny, ale tak specyficzny, że ludzie go lubili, ale był specyficzny. I on ogólnie trochę wyglądał, tak gadaliśmy na niego, Jezus. Aha. Bo on wyglądał. Miał takie włosy dotąd, miał taką twarz pociągłą. Świąteczny klimat się wbijamy. Tak, tak, tak. I na niego mówiliśmy, że właśnie Jezus. I tylko, że on miał jeden taki temat. I no to było też wtedy wiadomo, że... Nie wiem, czy to było tak, że był przesadnie taki schludny i dbał o czystość, czy to była taka bardziej kwestia tego, że bał się bakterii. To nie wiem, ale tutaj z tych rzeczy. I on strasznie tak, wiesz, dbał o te rzeczy.

O wow. Rozumiesz? I on do tego stopnia był jakiś taki odnośnie bakterii, potu i tak dalej, nie? Więc był dosyć specyficzny, ale był lubiany. Wszyscy go lubili generalnie, ale no to była taka specyficzna osoba gdzieś tam, którą poznałem. Ciekawe. Ja pamiętam, miałem takiego ziomka w podstawówce, nie wiem czy ja o tym nie mówiłem na którymś Zgrzycie, że miał... Różne dziwne zainteresowania, w tym na przykład spisywał informacje o wszystkich kursach autobusowych w Warszawie. I stary, on znał na pamięć, która linia gdzie jedzie, jakiego rodzaju autobusy. Mówi, no tutaj jeżdżą tylko Jelcze, a tam wypuszczałem jakieś inne autobusy, tu coś, tu jest to. Mówi, o tutaj ten jedzie taki. Ja mówię, Jezu, ty ogarniasz takie rzeczy.

I numery boczne autobusów mają poprzekminiane, nazwiska kierowców niektórych. No, tutaj Radwański jeździ, ten, on regularnie na tej trasie. Chłopak, 9 lat, szkoła podstawowa, przypomnę, nie? I jakaś taka dziwna wkręta w te autobusy. I pamiętam, że któregoś dnia on do mnie podbił i zaoferował mi chyba, że będzie mi płacił kasę, 5 groszy za każdą informację, jak będę, bo ja autobusami jeździłem do szkoły, że 5 groszy za każdą informację. I tam miałem spisywać numer autobusu, numer boczny, nazwisko kierowcy, o której przyjechał, o której odjechał. Jeszcze jakieś tam ileś rzeczy. Mega specyficzne. Mega dziwe. Nie słyszałem. Ale mój umysł biznesmena powiedział, Jezu, doskonale, właśnie odkryłem żyłkę do podróżowania autobusami.

Ja pokazałem jego foto mojej fizjoterapeutce, ona mówi, ale ma łapę Zbyszek, ale ma postawę. Zobacz wszystko, że to jest siedemdych, jakby on stoi prosty, wiesz, duże ramię, wiesz, porządnie. To nie jest taki zgarbiony dziadek, co ledwo chodzi, ale wiesz... Przychodzi dzielnie stary i ja go widzę i tak bierze ciężarki na przykład i gdzieś tam robi ławę i tak bierze i tak widać, że już ledwo, ledwo i tak... O Jezu! I odkłada, idzie potem na nogi jakaś suwnica i też... Nie boi się, nie? Ciśnie ten ciężar, chodzi i mówi, no trzeba robić, trzeba robić, bo jak człowiek by usiadł, to koniec. I on tak stary od 40 lat, dzień w dzień ćwiczy, coś robi.