BAJKOWE ZARĘCZYNY KAROLI I GIMPERA W NOWYM JORKU!

To znaczy, ja, jeszcze jest mi wstyd, jak o tym Hamiltonie mówiłem, to mówię, a, bo to chyba, bo jedną piosenkę na akantusie słyszałem z tego Hamiltona, że Aleksander Hamilton, syn jakiejś zwykłej tej, z Dziry chyba, i ten, ale, że będę wielki, i w ogóle, i ja w ogóle na zgrzycio powiedziałem, a, to jest jakaś historia, chyba o jakimś chłopaku z biedy, który przybył do Nowego Jorku i tam zdobywa. I potem, kurwa, w trakcie samego spektaklu ja się zreflektowałem, To jest historia Stanów Zjednoczonych z Georgem Washingtonem. Hamilton jest kurwa na dziesięciodolarówce i to jest założyciel USA. Jeden kurwa z tych najważniejszych postaci historycznych. Ja mówię, ale kolega Ignacy mi kopa na łeb, wypierdoli jak mnie zobaczy za to. Kompletnie poza bańką. Tylko wiedziałem, że jest jakiś Hamilton. To jest bardzo ważne dla Karoliny, żeby pójść na Broadway.

To jest tak, właśnie o tym Aleksandrze Hamiltonie, tak, o jego historii, wiesz, od momentu przybycia do Stanów do śmierci, znaczy od narodzin tam opowiadają, ale głównie wydarzenia od przybycia, jak on zdobywał edukację, kogo tam poznał, potem jak przybocznym tego George'a Washingtona został, jak, wiesz, politycznie ta kariera potem szła, a potem jakieś wybory tutaj, coś z Jeffersonem, wiesz, aż do momentu jego śmierci, Gdzie on w pojedynku w ogóle takim zginął, wiesz, honorowym, gdzie go wyzwał, jak przekręcam, ja bardzo próbuję po prostu streszczać, więc jeżeli coś powiem niedokładnie, to przepraszam. Jego dawny mentor, ten Aaron Burke, on chyba się nazywał i on za jakiś dyshonor go wyzwał na pojedynek i Hamilton jakby nie chciał właśnie do niego strzelić, tylko pistolet podniósł w powietrzu, a ten Burke go zajebał wtedy.

W ogóle facet, który grał Hamiltona jeszcze był czarny, więc to robiło zajebisty klimat. Takie wiesz, nie miał dreadów, tylko takie inne takie warkoczyki po prostu, które nie wiem jak się nazywają, musicie mi wybaczyć. I on z Georgem Washingtonem rapują tam do siebie na tej scenie, obok jakieś tancerze coś tam robią, jakieś układy, w ogóle miazga. I teraz muzycznie mega dobre naprawdę utwory, zajebiście wykonane, zajebiście aktorzy i w ogóle takie patetyczne wszystko. A jednocześnie przyziemne przez ten rap. Zachwycony byłem, nie? Więc nie dziwię się, że Karolina się zbeczała na pierwszym utworze, jak się zaczęło. No i jak ona się już popłakała na pierwszym, to ja mówię, kurwa stary, strzał w dziesiątkę zrobiłeś, nie?

Po prostu mówię, chciałbym mieć zdjęcie jakieś z tego, że to taka ładna pamiątka będzie. No jak ludzie wychodzą, to trudno będzie kogoś zatrzymać, może ktoś się nie zgodzi, żeby zrobić zdjęcie. Już wiesz, over thinking taki milion, a w tle tam George Washington rapuje. Więc ja tam rozkminiłem, no i w końcu Była przerwa między pierwszym a drugim aktem i ja mówię, dobra, to jest chyba taki moment, że damy radę to zrobić w tej przerwie. Ja mówię, tylko gdzie? Ja mówię, może gdzieś wyjdźmy z tej głównej sali i ja gdzieś na boczku znajdę jakieś ustronne miejsce. Miałem tego ringa po prostu w plecaczku ze sobą i mówię, gdzieś w jakimś ustronnym miejscu poprosimy kogoś o zdjęcie i ja wtedy wyjmę jakby z plecaka i zapytam. Ale wszędzie po prostu kupa ludzi, ciasno, nigdzie się ustawić jakoś ładnie i w ogóle.

Wrzuciłem na Zgrzyt Management, gdzie jestem bardzo taki zawstydzony i nie wiem co się dzieje. Możemy pokazać. I w ogóle jeszcze jakoś... Nie mam brzucha i schudłem, a tu wygląda jeszcze jakbym miał brzuszek. Tak się zawstydziłem, że mi wyszedł. Emocje. To jest tak. No i się tak chyba ukłoniliśmy chyba do tych ludzi, z tego co pamiętam. I zaraz zaczęły światła przygasać, że się zaczyna druga część. Więc wróciliśmy na... Na miejsca nasze. No to fajne show zrobiliście pomiędzy kolejnymi scenami. Ogólnie tak. Ogólnie zajebiście wyszło. No i z ważnych wydarzeń. Potem to aktorzy też dostali cynk, że co się dzieje. Nie wiem, czy patrzyli za kulis, ale jakoś tak wiedzieli, gdzie siedzimy. No i bardzo ładnie było, bo się zaczynało tam za George Washington wchodził śpiewać i patrzył na nas i tam ten...

A ja taki... Wszystko kurwa torpeda wyszło, petarda i że gratulacje dostaliśmy i zdjęcia i filmiki i w ogóle na Hamiltonie i w ogóle George Washington naspiewał. Ja człowieku tak kurwa już siedzę w tym fotelu. Ja nawet już, no właśnie cieszyłem się, wiedziałem, że się zgodzi. Cieszyłem się, ale przede wszystkim taki kurwa dumny, że mówię, ale Kurwa, nic się nie zdradziłem, ring się fuj podoba, na Hamiltonie ustrzelone, George Washington, kurwa wszystko, nie? I siedzę taki szef na tym fotelu, no i co, wróciliśmy na hotel, zrzuciliśmy ciuchy z siebie, wbrew komentarzom na Twitterze i na Instagramie, to, że leżała sukienka na ziemi, to po prostu już się zrzuciliśmy po tym, nie ruchaliśmy się od razu po bereźnicy z boczeńcy.

Tak, że ten Hamilton to jest w ogóle jakieś takie wow. Na Hamiltonie? Ludzie cytują... Ludzie cytują nam w DM-ach i w komentarzach ten, wersy z Hamiltona piosenek, bo tam na przykład jest taka piosenka Room Where It Happens, jak tam chyba, mam nadzieję, że nie przekręcam, bo to był ten moment, jak się stresowałem, że ziomek tam opowiada, że chciałby być w tym pokoju, gdzie decyzje kurwa podejmują, a go wyjebali stamtąd. Chyba ten Berg właśnie, gdzie Berk chyba o tym śpiewał, a Hamilton z Georgem Washingtonem sobie jakieś decyzje podejmowali. I on taki zazdrosny łaził. Jest The Room Where It Happens. I tam ludzie piszą, że wiesz, o, he did it in the room where it happens, że o, ja w tym pokoju to zrobiłem, nie? Albo tam I'm Not Gonna Miss My Shot jest jedna z pierwszych piosenek też chyba tego Berka w ogóle.