ZAPLECZE CXXII
Maria i jej las. Z głową. prowadzenie:Janusz Łastowiecki
Dziękuję. Nie lubię, nie lubię. Nie lubię, nie lubię smutku. Tak, no tak było dwa... Nie pamiętasz, kiedy to było? To było po jakichś zajęciach. Trudno mi się siebie słucha. Co roku mam takie... Jezu, nie wiem, czy bym siebie lubiła sprzed roku i tak co roku mam. Ja jestem... Ostatnio nie jestem aż taka... Nie wiem, z fana jakaś się stałam bardzo... Nie wiem, taka subtelniejsza chyba ostatnio. Subtelna jest playlista, chociaż twoja playlista, którą wybrałaś do tej audycji, to jest mishmash, bo z jednej strony jest hip-hop, z drugiej strony jest trochę melancholii. Jest dużo też w tych utworach, to co jest u Darii, jest i rywalizacja, jest i zabawa, jest i napięcie, takie życie w całej krasie twoje.
Redukcja z głową. O Jezu, byłam jeszcze takim trochę dzieciaczkiem, bo to było 6 lat temu. Czyli 18 lat ledwo. Więc mi się wydaje, że to jednak trochę taki dzieciaczek. Tato mnie tam namówił, że załóż, załóż. Ja mówię, nie no, nie będę wam dokazywać jakichś swoich. Ale no założyłam. No i właściwie jestem w tym internecie od wtedy codziennie. I to był taki pomysł bez żadnych kalkulacji. Nie miałam nigdy takiej myśli, że o, ja muszę zostać jakąś influencarką. Nie było czegoś takiego. Zaczęłam po prostu wrzucać jedzenie. Wrzuciłam chyba ze sto jakichś przepisów i dopiero pokazałam twarz. Więc to bardzo spontanicznie, bardzo tak organicznie rosło naturalnie i z samej zajawy tak naprawdę.
Tylko z drugiej strony pytanie jest po co? Więc to jest taki moment, jeszcze nie określiłem tego, wydaje mi się, że w ogóle robienie tego zaplecza, tak się czasami zastanawiam, to jest takie zwalnianie życia. Ja tutaj przyszedłem po to dzisiaj, żeby z tobą pogadać, żeby się uspokoić. I zawsze tak masz, jak nagrywasz, że po prostu jesteś tu i teraz? Tak. Fajnie, to bardzo dobrze. Tak, tutaj się uspokajam, bo jakoś tak w życiu gorzej z tym spokojem. No więc tak, tak to wygląda. A teraz będziemy dużo o walce. Z sobą rozmawiać, między sobą. To obserwowanie. Może powiedz coś o tym problemie. O coś ci? No nie, tutaj mamy problem na razie muzyczny. O Jezu! Rozwiązania. Za chwilę będziemy o tych innych. Problem.
Ja muszę mieć ileś nagród. W trakcie. Zacznę pracę, jeszcze nie jestem w niej, znowu nagroda, znowu nagroda. Przekąskowe takie. No przekąskowy jestem człowiek. No mam z tym problem. I tak udaje się do pani doktor Marii Zagórskiej. O nie, proszę tak nie mówić. Ale no przekąski podjadamy zazwyczaj emocjonalnie. No nawet nuda, no to też jest jakaś emocja. Czy właśnie jesteśmy tacy przebodźcowani, za dużo tego wszystkiego jest i chcemy zgasić chociażby takie przekąski. węglowodanowo-tłuszczowe, no to ta kompozycja tamtych smaków, chociaż wiem, że żelki bardziej. Bardzo żelki lubię. Niż jakieś węglowodanowo-tłuszczowe. Co to znaczy te żelki? Żelki. Czekoladę nie bardzo lubię, ale żelki tak, o Jezu. Cała paczka czasami strzela.
O Jezu, to pisanie, jeszcze zebrać materiał, poszukać badań, to jest wszystko przyjemne, ale siedzieć i myśleć, jak to ma być napisane, żeby to nie było jak jakiś robot, no bo to nie jest książka napisana z czatem GPT, nie wypuściła, byłoby mi wstyd. Ale słuchaj, nawet noblistka wczoraj się przyznała do tego, że korzysta z... Ale to korzystać, wiesz, korzystać na przykład, sprawdzić poprawność, ale pisać każde zdanie z czatem, to jest dla mnie nienormalne. Po prostu byłoby mi wstyd wypuścić coś takiego. Zwłaszcza te fragmenty o tym, jak myśleć i tak dalej, tam widać, że ta gramatyka jest na skraju poprawności, tak? Bo ja tak lubię sobie na koniec jakieś takie słowo, co może nie powinno być zawsze na końcu, ale lubię.
Ale nie jestem taka, żeby co weekend wracać na przykład do domu i nigdy nie byłam od początku raczej... Zaczęłam czuć, że żyję, jak się wyprowadziłam z domu. Ale to nie dlatego, że było jakoś, o Jezu, bardzo źle. Po prostu ja ogólnie jestem osobą taką, która bardzo lubi, jak jest cicho, jak najmniej osób w mieszkaniu lubię to bardzo. I zastanawiam się czasami, jak to będzie, jak, nie wiem, założę swoją rodzinę, czy mnie to nie dobije. Ale no, rodzina... Jestem tak rodzinna chyba normalnie. Mi ten tato został w głowie twój. Bo ten tato pojawił się w ostatniej naszej rozmowie w takim cyklu Influencer w Realu. Myśmy rozmawiali o tej redukcji z głową, wtedy tak więcej o mediach społecznościowych i wspomniałeś, że tato cię tak pchnął w tę stronę.
Pokazano wszystkie 6 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Maria Zagórską opisuje swoje stresujące i negatywne myśli, takie jak niepokój w relacjach i brak determinacji.
Maria Zagórską opowiada o zapleczu alternatywy i preferencji za gościni.
Maria Zagórską opowiada o swoich relacjach społecznych i trudności w przejściu na ty.
Maria Zagórską opowiada o swoim stanie ducha i relacjach z innymi.
Maria Zagórską opowiada o powstaniu konta Redukcja z głową i swojej relacji z Instagramem.
Maria Zagórską opowiada o swojej relacji z używkami i teraźniejszych preferencjach.
Maria Zagórską opowiada o swoim zapleczu i relacjach z innymi, takie jak treningi i Instagram.
Maria Zagórską opowiada o problemie i wyzwanie walki ze sobą na oczach dziesiątków ludzi.
Maria Zagórską opowiada o otyłości i trudności w jej relacjach społecznych.
Maria Zagórską opowiada o swojej introversji i agresji językowej.
Gospodarz opowiada o swojej uczuciu samotności i jak z czasem zaczęła się czuć bliżej do innych.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Maria i jej las. Z głową.
prowadzenie:
Janusz Łastowiecki