ZAPLECZE CIV

Więc to jest kraj na pewno kontrastów, a z kolei jak się pojedzie... na przedmieścia czy właśnie na wieś japońską, no to tam ten czas się zatrzymuje i tam ta przyroda, przede wszystkim te drzewa, to wszystko wybucha wręcz i jest kolosalnych rozmiarów i dla takiego europejskiego człowieka jest niezwykle fascynujące i piękne, tak jak zresztą na przykład na, nie wiem, animacjach japońskich czy szczególnie studia Ghibli, które uwielbiam. to tam jest świetnie oddany ten magiczny trochę taki klimat tej przyrody. No i teraz za nami taki fragment rozmowy, która odbyła się dwa lata temu.

Dwa lata temu to był listopad. Dokładnie i wtedy spotkaliśmy się po raz pierwszy raz. Mówiłaś wtedy o tym, kiedy teksty przychodzą do ciebie. Mówiłaś o Krakowie, o półłankach. Tak. No, przypomniałem sobie tę rozmowę i właśnie fragment przed chwilą, fragmentu mogliśmy posłuchać. Dwa lata temu w życiu, dwa lata w życiu człowieka, dwa lata w życiu artysty to jest bardzo dużo. Bardzo dużo. Powiedz mi, właśnie, o tym bardzo dużo będziemy trochę rozmawiali, bo to też jest o tym ta twoja muzyka. Gdzie byłaś wtedy, gdzie jesteś dzisiaj? Hmm, to jest... Ja w ogóle nie zdawałam sobie sprawy, że to już dwa lata minęły.

Dziękuję, że to policzyłeś, bo wydawało mi się, że to był rok. Więc gdzieś rok mi uciekł. Prawie, prawie dwa lata, niecałe, niecałe. No to gdzieś mi sporo czasu umknęło, natomiast ten czas na pewno był bardzo intensywnie spędzany przeze mnie na pisaniu, na doskonaleniu swojego warsztatu, na Na w ogóle dojściu do tego, że chcę robić swoje rzeczy, zrozumieniu, gdzie jestem właśnie jako artysta, że te współprace, które mam, które bardzo dużo mnie nauczyły i są też niesamowite, bo spotykają się różni ludzie, którzy zaczynają coś razem tworzyć i wspólnie, można powiedzieć, rodzą muzyczne dzieci.

Ale jest coś w tym takiego, że jest tam taka ociężałość czasami, taki właśnie marazm, który właśnie można mu nadać ten artystyczny bohemowski sznyt. No ale jest też ta mroczna strona tego, tak? Wiesz co, tak ostatnio nawet znajoma wróciła, przeprowadziła się z Krakowa, mieszka teraz w Stanach od roku i wróciła, napisała, że zapomniała, że w Krakowie ludzie śpieszą się inaczej. Jest z tą czapą coś takiego, to o czym mówisz, to takie zatrzymanie. Turnał kiedyś śpiewał w jednym utworze, że można by było wejść do fortepianu i tam zasnąć. Tak. I to tak jest. I sobie skojarzyłem to twoje mieszkanie już warszawskie i pomyślałem sobie o tym, kończąc ten mój długi wywód, dlaczego ta piwnica, dlaczego ten Kraków, chciałbym wrócić do Tomaszowa z Ewą Domarczyk i posłuchajmy sobie tego teraz tutaj.

Ten biały dom, ten pokój martwy, Nie rozumie, wstawili ludzie cudze meble i wychodzili stąd w zadumie. A przecież wszystko tam gdzieś stało, nawet ta cisza. Wpadli na dzień do Tomaszowa Jeszcze ci wciąż spojrzeniem śpiewam Ducholde Kunst I serce pęka i muszę jechać Więc mnie żegnasz Lecz nie drż w dłoń mej dwa ręka

Tomaszów Ewa Demarczyk. Więc taka krótka podróż w takie właśnie mieszkania, gdzie cudze meble nam wstawiono. Duży iloraz melancholii. Ostatnio spotkałem się, to chyba Daria ze Śląska mówiła w zapleczu, że melancholia, że ona... To jest takie dziwne uczucie, nostalgicy tak chyba mają i artyści, poeci, że dobrze się czują w smutku, na ile się można dobrze czuć w smutku. Ty powiedziałaś w jednym z wywiadów, że ta melancholia nie jest dla ciebie, ona cię nie przytłacza, tylko ona ci daje jakby skrzydła do tworzenia. Może porozmawiajmy trochę o tej melancholii.

No i na koniec chciałbym wrócić też do pamięci, ale zanim ta pamięć w takim wymiarze mocno, mocno historycznym, to Ola Budzyńska i jej płyta, która ukazała się tydzień, dwa tygodnie temu. Myśmy prezentowali dwa utwory z nadchodzącej wtedy płyty. To było jesienią, a teraz ona już jest. Posłuchajcie tego Te utwory są ułożone jak godziny. I to jest ciekawe, że te godziny u Oli Budzyńskiej są godzinami porannymi. Czyli rano. Noc i rano. Pierwsza w nocy. Czwarta, piąta, szósta.