111. Kino, popcorn i śmierć - sprawa Curtisa Reevesa
Popcorn, telefon i seans filmowy. Drobny konflikt w kinie prowadzi do jednej z najbardziej kontrowersyjnych spraw sądowych w USA. W tym odcinku opowiadam historię Curtisa Reevesa i Chada Oulsona.www.zmorderstwem.plWsparcie💀 https://buycoffee.to/zmorderstwem💀 https://patronite.pl/zmorderstwem 💀 Wsparcie przez YouTube (przycisk na stronie kanału bądź pod filmem)Źródła: https://ntpd.eu/XVWDzMuzyka:Heartbreaking by Kevin MacLeodLink: incompetech.filmmusic.io/song/3863-heartbreaking/License: creativecommons.org/licenses/by/4.0/Scenariusz: Aleksandra ChrzanowskaKorekta i głos: Joanna KupczakPostprodukcja audio-wideo: Marcin Gmitrzyk#podcastkryminalny #truecrime #historiakryminalna #podcasttruecrime
W styczniu na ekrany wchodzi Ocalony. To wojenny dramat oparty na prawdziwej historii amerykańskich żołnierzy w Afganistanie. Przyciąga duże grono widzów, zbiera dobrą frekwencję i jest głośnym tytułem sezonu. Nic niezwykłego, że trafia też do kina nieistniejącej już sieci Cope Theatres w Wesley Chapel. W poniedziałek 13 stycznia zaplanowany jest popołudniowy seans. Ze względu na dzień tygodnia i porę dnia na salach jest sporo wolnych miejsc, ale znalazły się też osoby, które postanowiły spędzić to popołudnie właśnie w kinie. Wśród nich są dwa małżeństwa. Zupełnie obcy sobie ludzie. Nie znają swoich imion i nie mają pojęcia, że za chwilę ich losy splotą się na zawsze. Chad i Nicole są małżeństwem od siedmiu lat.
W 1994 roku ponownie zaciąga się do wojska i trafia do Jacksonville, gdzie poznaje swoją przyszłą żonę. Tam awansuje do stopnia starszego podoficera. Służy w marynarce przez 8 lat. Kończy służbę w 1998 roku honorowo z poczuciem, że zamyka ten rozdział. W 2007 roku Chad i Nicole biorą ślub, a potem przeprowadzają się na Florydę, do hrabstwa Pasco. Nicole od razu znajduje zatrudnienie w dużym przedsiębiorstwie ubezpieczeniowym. To stabilna praca, regularne godziny i poczucie bezpieczeństwa. Chad jest zupełnie inny niż Nicole. Jest jej całkowitym przeciwieństwem. Od dziecka był bardzo aktywny i tak zostaje na zawsze. Wysoki, szczupły, wysportowany, z energią, którą widać z daleka.
Rozmawia z klientami i doradza im w wyborze sprzętu. Nicole nadal pracuje w firmie ubezpieczeniowej. Mają dom, dziecko i życie, o którym zawsze marzyli. Mimo pracy, która w naturalny sposób pochłania większość ich czasu, nadal mają czas, by oddawać się swoim ulubionym zajęciom i oczywiście małej Alexis, która jest ich największym skarbem. W takich okolicznościach i z natłokiem różnych obowiązków, każda wspólna chwila, którą para może spędzić sam na sam, jest na wagę złota. Na szczęście w firmie, w której pracuje Nicole, funkcjonuje żłobek dla dzieci pracowników. To bardzo wygodne rozwiązanie, zwłaszcza dla świeżo upieczonych mam, które nie chcą rezygnować z kariery, a jednocześnie pragną, by ich dzieci miały dobrą opiekę. Ważne jest też to, że Nicole w wolnej chwili może zajrzeć do Alexis i upewnić się, że wszystko jest w porządku.
Jest kilka minut po trzynastej, kiedy na jednej z sal kinowych miejsca zabierają Nicole i Chad. Siadają w przedostatnim rzędzie dolnej sekcji. W kolejnych minutach na ekranie wyświetlają się reklamy, w tym także informacje o promocjach kinowego sklepu z przekąskami. Okazują się być one tak przekonujące, że Chad decyduje się jeszcze szybko wyskoczyć po słodycze. Wcześniej kupili już popcorn i jeden napój. Gdy wraca, zamienia kilka zdań z Nicole i wspólnie czekają na początek seansu. Światła stopniowo przygasają, a na sali zbiera się coraz więcej osób, chociaż wciąż jest jeszcze wiele pustych miejsc. W pewnym momencie fotele bezpośrednio za nimi zajmują Curtis i Vivienne. Ich syn Matthew wciąż jeszcze nie dotarł do kina, ale zajmują dla niego miejsce.
Oni także kupili sobie przekąski i napój. W tym momencie układ miejsc wygląda następująco. Bezpośrednio za Chadem siedzi Vivienne, a miejsce za Nicole zajmuje Curtis. I to ważna informacja, zapamiętajcie ją. W pewnym momencie reklamy się kończą, a na ekranie pojawia się prośba o wyciszenie i odłożenie telefonów komórkowych i innych sprzętów, które mogłyby zakłócać przebieg seansu. Dodatkowo pojawia się też typowy dla kin zakaz nagrywania obrazu. Wkrótce rozpoczynają się także zwiastuny kolejnych filmów i wszystko wskazuje na to, że Ocalony nie zacznie się jeszcze przez przynajmniej kilka, może kilkanaście minut. Czad, korzystając z okazji, że jest jeszcze czas, chce się jeszcze upewnić, że z ich córeczką Alexis jest wszystko w porządku.
Mężczyźni wymieniają jeszcze kilka słów, a atmosfera szybko gęstnieje. Chad zbliża się do siedzenia Curtis'a, na co on odchyla się do tyłu i prostuje nogi, jakby chciał się oddalić najbardziej jak to możliwe. Chad sięga po jego popcorn i rzuca nim w taki sposób, że ląduje wszędzie dookoła, w tym także na ubraniach Curtis'a. Nicole usiłuje załagodzić sytuację i odciągnąć męża. Kładzie mu dłoń na klatce, a sekundę później na sali rozlega się głośny huk. Kobieta czuje niesamowity ból i pieczenie dłoni i dopiero po chwili orientuje się, co się stało. Chad robi kilka kroków, upada na podłogę, a pod jego ciałem zbiera się kałuża krwi. Curtis wciąż siedzi na swoim miejscu z bronią w ręku. W międzyczasie w kinie pojawia się jego syn Matthew.
Po oddaniu strzału część osób wychodzi z sali w obawie, że mogą zostać ranni. Inni zaś bez wahania biegną na pomoc. Tego dnia w kinie obecny jest funkcjonariusz policji i to on obezwładnia Curtis'a i pilnuje go do przyjazdu służb. Na pogotowie udaje się zadzwonić Nicole, która sama została ranna. Natychmiastowej pierwszej pomocy udziela Chadowi pielęgniarka, która również była w kinie. Wkrótce w dwóch ostatnich rzędach zbiera się sporo osób. Funkcjonariusze policji i ratownicy, którzy przybywają na miejsce, zastają krzyczącą i płaczącą Nicole, krew i rozrzucone na podłodze popcorn. Chad zostaje przetransportowany do szpitala, podobnie jak Nicole. Curtis z kolei zostaje aresztowany i jeszcze tego samego dnia przesłuchany.
Kwituje całe zajście jako głupie i dodaje, że powinien był posłuchać żony i przesiąść się, gdy był na to jeszcze czas. Nie wyraża żalu, skruchy. Nie pyta też o to, w jakim stanie są Nicole i Chad. Policjantom wydaje się to bardzo dziwne, bo z jednej strony twierdzi, że przed sekundą z przerażeniem walczył o życie, ale rozmawia z nimi człowiek całkowicie spokojny i opanowany. Bardziej przypomina to opowieść o akcji policyjnej, w której uczestniczył przed laty, niż tragedię, która miała miejsce dosłownie dwie godziny wcześniej. Curtis opowiada o wszystkim z wyraźnym dystansem. Twierdzi też, że Chad mu groził, przeklinał i był agresywny, ale nie potrafi przytoczyć żadnych jego słów. Mówi jedynie, że cokolwiek to było, brzmiało jak groźba. Osoby, które tamtego feralnego dnia także wybrały się na seans ocalonego, przedstawiają jednak zupełnie inną wersję wydarzeń.
Twierdzą, że nie dość, że to Curtis był prowodyrem całego zamieszania, to on sam także korzystał z telefonu przed rozpoczęciem seansu. Co więcej, osoby, które siedziały najbliżej, opowiadają detektywom, że już po oddaniu strzału Nicole z płaczem powiedziała, że to przecież nie był powód, żeby kogoś zastrzelić. na co Curtis odpowiedział, zamknij się i ani słowa więcej, grożąc jej przy tym palcem i klnąc w międzyczasie. A to nieco zaburza obraz przerażonego emeryta, który Curtis usilnie starał się przedstawić policji. Niestety tego samego dnia wieczorem ze szpitala nadciągają tragiczne wieści. Chad Olson zmarł w wyniku odniesionych obrażeń. Kolejnego dnia, 14 stycznia, ma miejsce drugie przesłuchanie Curtis'a, tym razem już w obecności jego adwokata.
Ma też zakaz opuszczania domu w innym celu niż wizyty u lekarza, w kościele czy zrobienia zakupów. Ma też kategoryczny zakaz kontaktowania się z Nicole Olson. W międzyczasie wszystkie nagłówki gazet grzmią tylko o tym. Media okrzyknęły wydarzenia z Wesley Chapel mianem Popcorn Shooting. Coś tak trywialnego jak popcorn zaczyna funkcjonować jako symbol śmierci. A wraz z rosnącym medialnym zainteresowaniem do redakcji reporterów zgłaszają się ludzie, którzy po raz pierwszy publicznie opowiadają o swoich wcześniejszych spotkaniach z Curtisem. Ich historie co prawda nie kończą się tragedią, ale kiedy zestawi się je obok siebie, zaczynają układać się w powtarzalny schemat. Jeden z mężczyzn wspomina seans w jednym z kin.
W tej historii kluczowe jest jednak to, że właśnie na te przepisy, na tę metaforyczną linię, decydują się powoływać obrońcy Curtis'a. I od tego momentu spór przestaje dotyczyć tylko tego, co się wydarzyło w kinie, a zaczyna dotyczyć tego, jak daleko sięga prawo do obrony. To z kolei sprawia, że w praktyce adwokaci sukcesywnie odwlekają w czasie początek procesu. Argumentują to tym, że chcą się do niego przygotować najlepiej i najdokładniej jak tylko mogą. Jednak mija rok, a potem kolejny. Rodzina Olsonów, a zwłaszcza Nicole, zaczyna tracić cierpliwość. Czuje narastającą niesprawiedliwość i potrzebę działania. Sama zdążyła już dojść do siebie. Przeszła operację rekonstrukcji palca serdecznego.
a rehabilitacja przynosi oczekiwane rezultaty. To jednak nie zmienia faktu, że człowiek, który zabił jej męża, jak gdyby nigdy nic, siedzi w swoim ulubionym fotelu, w ciepłym domu, otoczony najbliższymi, podczas gdy ona została sama ze swoją córeczką. Mała Aleksis nie rozumie, dlaczego tatuś, o którym mama ciągle opowiada, nie wraca do domu. Każdy kolejny dzień to mierzenie się z niewyobrażalną stratą i bólem. Gdy mijają dokładnie dwa lata od śmierci Chadda, Nicole udziela wywiadu, w którym oznajmia, że postanowiła wziąć sprawy we własne ręce. W oczekiwaniu na proces Curtis'a decyduje się wytoczyć pozew cywilny przeciw sieci kin oraz menedżerowi kina, w którym zginął Chad, Thomasowi Peckowi. Argumentuje to tym, że ktoś powinien odpowiedzieć za to, co wydarzyło się tamtego dnia.
Zarzuty skupiają się na zaniedbaniu obowiązków. Według Nicole menadżer nie podjął żadnych działań, gdy między Curtisem a Chadem doszło do sprzeczki, która zaczęła narastać do niebezpiecznego konfliktu. A kino nie zapewniło odpowiedniego przeszkolenia personelu ani mechanizmów zapobiegających eskalacji takich sytuacji. Początkowo pozew wydaje się kolejnym sposobem na wymuszenie sprawiedliwości, ale z czasem prawnicy Nicole zaczynają dostrzegać w nim pewne ryzyko. Może być on odebrany jako wskazanie, że tragedia wynikła z reakcji Chadda i braku reakcji ze strony personelu, zamiast jednoznacznie obciążyć winą samego sprawcę, Curtis'a. W efekcie roszczenia zostają wycofane jeszcze zanim dojdzie do procesu cywilnego.
Prawo samo w sobie nie jest doskonałe. Kiedy wreszcie data rozpoczęcia procesu zostaje wyznaczona na 2019 rok, czyli ponad pięć lat po zabójstwie, świat zaczyna zmagać się z pandemią. To sprawia, że wszystkie rozprawy i przesłuchania zostają odroczone do odwołania. Curtis ma już 76 lat, a jego prawnicy dostali właśnie jeszcze więcej czasu, choć on sam zapewnia, że na proces był gotowy od samego początku i chciałby mieć go już za sobą. Za każdym razem, gdy w tej sprawie pojawia się jakaś nowa, nawet najmniejsza informacja, automatycznie trafia do serwisów newsowych. Śledzący tę historię obywatele, a nawet sama Nicole, zaczynają już poważnie wątpić, czy Curtis kiedykolwiek stanie przed sądem.
Jest w podeszłym wieku, a wszystko wskazuje na to, że proces nie ruszy jeszcze przez długi czas. Istnieją więc uzasadnione obawy, że może go zwyczajnie nie doczekać. Nicole stara się jednak nie tracić wiary. Podczas jednego z wywiadów zapewnia, że jest przekonana, że zabójstwo Chadda nie ujdzie mu płazem, niezależnie od tego, czy najpierw spotka się z ławą przysięgłych na sali sądowej, czy ze swoim stwórcą. Nadchodzą walentynki 2022 roku. Wreszcie rozpoczyna się długo wyczekany proces. To 8 lat i 1 miesiąc po dramatycznych wydarzeniach w Wesley Chapel. Nicole jest zmuszona spędzić dzień zakochanych, po raz kolejny, bez swojego męża, tym razem na sali sądowej w towarzystwie jego zabójcy.
Całość jest głośno komentowana przez największe stacje telewizyjne w kraju. Łącznie kilkadziesiąt godzin nagrań śledzą miliony obywateli. Nagrania swoją drogą możecie obejrzeć, jeśli macie taką ochotę. Link znajdziecie w źródłach. Ja podzielę się z wami kilkoma szczególnymi fragmentami, na które zwróciłam uwagę. W pierwszej kolejności głos zabierają obie strony procesu, przedstawiając swoje stanowiska i zarys całego sporu. Prokurator rozpoczyna od pokazania, że tragedia zaczęła się od błahostki, zwykłego rozrzucenia popcornu i krótkiej wymiany zdań o telefon. Podkreśla, że żadna z tych sytuacji nie mogła realnie zagrażać życiu, a mimo to doprowadziła do śmierci Chadda Olsona. Wskazuje, że użycie broni było nieproporcjonalne, nadmierne i niepotrzebne.
Następnie Nicole zostaje poproszona o wskazywanie poszczególnych miejsc na stojącym przed nią zdjęciu sali kinowej, w której doszło do ataku. Jest szczegółowo wypytywana o przebieg zdarzeń z tamtego pamiętnego dnia. Kluczowe informacje, czyli te dotyczące chwil bezpośrednio przed atakiem, znacznie różnią się jednak od wersji przedstawionej przez Vivienne i Curtis'a na wcześniejszych etapach dochodzenia. Nicole potwierdza, że jej mąż używał telefonu podczas wyświetlania zwiastunów, jednak podkreśla, że w żaden sposób nie zakłócał porządku czy spokoju na sali. Następnie przechodzi do momentu... w którym Curtis nakazuje Chadowi, by odłożył telefon. Według niej nie zrobił tego w uprzejmy sposób. To nie była prośba, tylko rozkaz. Przekaz był jasny i krótki. Masz odłożyć telefon.
Ponadto po tym, jak Curtis postanowił zgłosić sprawę do menadżera, Chad odłożył telefon, nie chcąc wdawać się w dalsze sprzeczki czy przepychanki słowne. Jednak po powrocie na miejsce, Curtis dodatkowo podjudzał go, komentując jego zachowanie. Nicole jest przekonana, że gdyby wtedy odpuścił sobie te docinki, jej mąż machnąłby ręką na całą sprawę i do niczego by nie doszło. Stanowczo też zaprzecza, aby Chad w którymkolwiek momencie wystosował groźby słowne pod adresem Curtis'a. Jednak on sam ma w tej sprawie zupełnie inne stanowisko. Gdy Curtis siada na ławie świadków, w sali zapada cisza. Naprzeciwko niego, w ławach dla publiczności, siedzi Nicole. Oskarżony przystępuje do składania zeznań. Tłumaczy spokojnie, że przyszedł do kina z żoną, by obejrzeć film i że nie szukał żadnych kłopotów.
Jako doświadczony i obyty z bronią policjant, siedząc tak blisko, mógł spokojnie trafić na przykład w ramię, aby zranić i unieruchomić Chad'a. To dałoby mu szansę na przeżycie. Trafiając go w klatkę strzelał, żeby zabić, nie aby się bronić. Po latach opóźnień, apelacji i proceduralnych bitew, sprawa w końcu trafia w ręce ławy przysięgłych. Po kilku godzinach na radę zapada decyzja, która dla Nicole i rodziny Chadda jest kolejnym ciosem. Curtis Reeves zostaje uniewinniony ze wszystkich zarzutów. Uznano, że prokuratura nie zdołała, ponad wszelką wątpliwość, wykazać, że strzał był przestępstwem, a nie działaniem w obronie własnej. Dla obrony to sukces i potwierdzenie narracji budowanej od samego początku.
Curtis, starszy mężczyzna z wieloletnim doświadczeniem policyjnym, miał prawo czuć się zagrożony. Zwłaszcza, że takie poczucie jest subiektywne. Prokurator widzi to zupełnie inaczej. Według niego źródłem tragedii jest zwykła sprzeczka o telefon i rzucenie popcornem, a nie realne zagrożenie życia. Podkreśla, że popcorn nie jest bronią, a kłótnia w kinie nie powinna kończyć się śmiercią. Jego zdaniem wyrok wysyła niepokojący sygnał, że pojęcie obrony koniecznej jest tak naprawdę bardzo rozmyte i można nim manipulować na wiele różnych sposobów. Nicole dosłownie trzęsie się, gdy sędzia odczytuje wyrok. Nie potrafi uwierzyć w to, czego jest świadkiem. To tak, jakby śmierć Chadda nie była niczym ważnym, jakby można było o niej zapomnieć i żyć dalej.
Po powrocie do domu jego wnuczka zdejmuje z jego kostki nawigator, który nosił od prawie ośmiu lat. Od teraz może wychodzić z domu, gdzie chce i kiedy chce. Kolejnego dnia rano, niecałą dobę po ogłoszeniu wyroku, Curtis z pierwszego rzędu obserwuje, jak jego córka bierze ślub. To coś, czego Chad Olson nie będzie mógł nigdy doświadczyć. Następnie wszyscy świętują nie tylko zaślubiny młodej pary, ale także oczyszczenie z zarzutów Nestora Rodu. Ale to, co dla Curtis'a jest powodem do świętowania, dla Nicole jest kolejnym ciosem. Nigdy nie usłyszała słowa przepraszam czy wyrazu szczerej skruchy. Podczas jednego z wywiadów, którego Curtis udzielił już jako wolny człowiek, zapytany o to, czy gdyby mógł cofnąć się w czasie, postąpiłby inaczej, odparł bez zastanowienia, że wybrałby inny film.
Przy okazji innego wywiadu stwierdził, że nie żałuje, że strzelił, bo gdyby tego nie zrobił, zapewne dziś już by nie żył. Podczas rozmów z kolejnymi dziennikarzami podkreślał winę Chadda w całej tej sytuacji i pomijał niewygodne dla siebie fakty, jak to, że po powrocie od menadżera celowo mu dogadywał, by jeszcze bardziej go podburzyć. Wspomniał jednak, że on i cała jego rodzina miała w pamięci rodzinę Chadda podczas ceremonii ślubnej jego córki, jednak czy to prawda, wiedzą tylko oni. Nicole zdecydowała, że nie pozwoli, by pamięć o jej mężu została zamazana i stała się jedynie kolejnym numerem akt zamkniętych w teczkach w archiwum. Jeszcze w tym samym roku założyła fundację nazwaną swoim nazwiskiem i nazwiskiem Chada. Jej misją jest niesienie pomocy dzieciom dotkniętym przemocą z użyciem broni palnej.
Pokazano wszystkie 22 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
informacje o promocjach kinowego sklepu z przekąskami
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
„informacje o promocjach kinowego sklepu z przekąskami"
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Popcorn, telefon i seans filmowy. Drobny konflikt w kinie prowadzi do jednej z najbardziej kontrowersyjnych spraw sądowych w USA. W tym odcinku opowiadam historię Curtisa Reevesa i Chada Oulsona.
www.zmorderstwem.pl
Wsparcie
💀 https://buycoffee.to/zmorderstwem
💀 https://patronite.pl/zmorderstwem
💀 Wsparcie przez YouTube (przycisk na stronie kanału bądź pod filmem)
Źródła: https://ntpd.eu/XVWDz
Muzyka:
Heartbreaking by Kevin MacLeod
Link: incompetech.filmmusic.io/song/3863-heartbreaking/
License: creativecommons.org/licenses/by/4.0/
Scenariusz: Aleksandra Chrzanowska
Korekta i głos: Joanna Kupczak
Postprodukcja audio-wideo: Marcin Gmitrzyk
#podcastkryminalny #truecrime #historiakryminalna #podcasttruecrime