Mentionsy Mentionsy
Z morderstwem im do twarzy
Z morderstwem im do twarzy

102. Pomylona tożsamość

25.11.2025 ·32 min 58 s

W 2006 roku w stanie Indiana dochodzi do tragicznego wypadku, w którym ginie pięć osób z Taylor University. Jedna dziewczyna przeżywa i w ciężkim stanie trafia do szpitala, gdzie przez wiele tygodni czuwa przy niej rodzina. Z czasem okazuje się jednak, że to… zupełnie inna osoba. Historia Whitney Cerak i Laury Van Ryn to jedna z najbardziej niewiarygodnych pomyłek przy identyfikacji ofiar w historii USA.www.zmorderstwem.plWsparcie💀 https://buycoffee.to/zmorderstwem💀 https://patronite.pl/zmorderstwem 💀 Wsparcie przez YouTube (przycisk na stronie kanału bądź pod filmem)Źródła: https://tiny.pl/w3c2hxc0Muzyka:Heartbreaking by Kevin MacLeodLink: incompetech.filmmusic.io/song/3863-heartbreaking/License: creativecommons.org/licenses/by/4.0/Scenariusz: Aleksandra ChrzanowskaKorekta: Joanna KupczakPostprodukcja audio-wideo: Marcin Gmitrzyk#podcastkryminalny #truecrime #historiakryminalna #podcasttruecrime #pomyłkatożsamości #WhitneyCerak #LauraVanRyn #TaylorUniversity#truecrimepolska #sprawykryminalne #historienafaktach #wypadek#śpiączka #tragicznapomyłka #identyfikacjaofiar

W furgonetce, którą podróżuje grupa studentów z Taylor University ginie pięć osób. Jedyną ocalałą jest 21-letnia Laura Van Ryn. W stanie krytycznym zostaje przetransportowana do szpitala Fort Wayne. Ma liczne złamania, poważne obrażenia wewnętrzne i rozległy uraz mózgu. Siła uderzenia była tak ogromna, że jej mózg przemieścił się wewnątrz czaszki. Lekarze nie ukrywają, że jej stan jest dramatyczny. Dziewczyna przez długi czas pozostaje w śpiączce, a jej opuchnięte ciało owinięte w bandażę i z wieloma rurkami aparatury ledwo ją przypomina. Od pierwszego dnia przy jej łóżku czuwa rodzina, rodzice Dawn i Susie Van Ryn oraz starsza siostra Lisa. I to właśnie ona bierze na siebie opiekę nad siostrą, towarzyszy jej podczas każdego zabiegu i każdej sesji rehabilitacji.

Coś nie do końca się zgadza, Laura wygląda inaczej. Chociaż początkowo tłumaczą to skutkami urazu. Lisa próbuje odpędzać od siebie te myśli. Przekonuje samą siebie, że to tylko zmęczenie i ogrom emocji. Ale jej rodzicom także towarzyszy to dziwne poczucie obcości, które narasta za każdym razem, gdy przekraczają próg szpitalnej sali, na której leży Laura. Wielokrotnie karcą się za to, że w ogóle dopuszczają do siebie te myśli. Przecież to ich dziecko. Każdy rodzic na ich miejscu nie posiadałby się ze szczęścia, gdyby to ich córka cudem uszła z życiem z tak tragicznego wypadku. Nie mogą jednak przestać doszukiwać się różnic między Lorą, którą zapamiętali, a Lorą leżącą na szpitalnym łóżku. Każde z nich robi to jednak po cichu, a wnioski, które wyciągają ze swoich obserwacji, postanawiają zostawić dla siebie.

Różnica jest duża, jednak zrzucają ją na karp własnego przemęczenia i sztucznego oświetlenia panującego w ośrodku. Ale kilka dni później Lisa i jej mama dostrzegają coś jeszcze. Podczas pielęgnacji opatrunków koszula Lori lekko się podwija, odsłaniając jej brzuch, a tam, tuż nad pępkiem, błyszczy srebrny kolczyk. Lisa jest zaskoczona. Jej siostra nigdy nie przekuła tego miejsca. Owszem, nosiła kolczyki w uszach. ale nigdy nie wspominała o tym, że postanowiła zrobić sobie kolczyk w pępku. Po chwili śmieje się jednak pod nosem, tłumacząc sobie, że może Lora zrobiła to podczas wiosennej przerwy na uczelni, nie chwaląc się tym w domu. Rodzice także szybko o tym zapominają. W końcu to dorosła dziewczyna nie musiała im się już tłumaczyć z każdej nowej ingerencji w swój wygląd.

Jednak pojawiają się kolejne różnice. Kiedy Laura coraz częściej i śmielej wypowiada kolejne słowa albo kiedy zdarzy się jej zasnąć z otwartymi ustami, Lisa ma okazję lepiej przyjrzeć się jej zębom. Są inne niż zapamiętała, inaczej ułożone i mają nieco inny kształt, ale ponownie tłumaczy sobie, że to na pewno kwestia wypadku ułożenia jej siostry w pozycji leżącej i jej własnych luk w pamięci. Nadchodzi 29 maja 2006 roku. To Narodowe Święto w Stanach. Dzień pamięci. W ośrodku rehabilitacyjnym, w którym od tygodni przebywa Laura, panuje nieco bardziej uroczysta atmosfera. To też pierwszy dzień, kiedy Lisa postanawia na chwilę wyjść, spędzić kilka godzin z przyjaciółmi, odpocząć od szpitalnej rutyny.

Jej ojciec, Don, zostaje w ośrodku i uczestniczy w jednej z sesji terapeutycznych córki, zastępując Lisę. W pewnym momencie terapeuta prosi Lorę, by spróbowała napisać swoje imię. Don patrzy, jak córka z trudem chwyta długopis, skupia się i pisze coś niewyraźnie na kartce. Po chwili widzi zapisane słowo Whitney. Przez sekundę nie dowierza własnym oczom, ale po chwili... Zdrowy rozsądek dochodzi do głosu. Don myśli, że to przypadek lub imię jakiejś pielęgniarki, a może echo wspomnień z dnia wypadku. W końcu jedna z ofiar miała na imię Whitney. Wiedzą o tym, bo uczestniczyli w jej pogrzebie. Lekarze do znudzenia też powtarzali im, że mózg w tym stanie potrafi płatać figle i zwyczajnie mylić informacje.

Chce, żeby spędziła czas z przyjaciółmi, którzy pierwszy raz zobaczyliby ją po wypadku. Chce też, żeby razem mogli się cieszyć jej postępami w rehabilitacji. Kiedy jednak Laura wjeżdża do sali, wśród obecnych zapada cisza. Ich twarze tężeją, nikt nic nie mówi, a atmosfera staje się gęstsza. Zebrani starają się, by nie było widać po nich ich zdziwienia, ale ich spojrzenia są na tyle wymowne, że nie umykają uwadze rodziców. Są niepewne i zdezorientowane, jakby nie rozpoznali dziewczyny siedzącej na wózku. Tamtego wieczoru Lisa wraca do szpitala i rozmawia z rodzicami, którzy opowiadają jej o tym, co stało się podczas kolacji. Dziewczyna słucha ze zdziwieniem i także dochodzi do wniosku, że ostatnie wydarzenia są co najmniej dziwne i niepokojące. Idzie do pokoju Lory, jakby chciała ponownie się jej przyjrzeć przez pryzmat tego, czego się właśnie dowiedziała.

Siada obok łóżka siostry i długo ją obserwuje. Analizuje każdy szczegół jej wyglądu i porównuje z obrazem, który ma zapisane w pamięci. Nagle, jakby coś w niej pęka i nie wytrzymuje już dłużej, postanawia zapytać ją o imię. W głębi duszy liczy, że w odpowiedzi usłyszy Laura, ale nie. Dziewczyna leżąca w łóżku lekko otwiera oczy i cicho, ale wyraźnie mówi Whitney. Znowu to imię, to samo, które zapisała na kartce. Lisa nie chce niepotrzebnych teraz emocji i jak zwykle chwali ją za odpowiedź. Choć czuje, jak serce zamiera jej w piersi, pyta dalej, jak mają na imię twoi rodzice? W pokoju zapada cisza. W tej jednej chwili Lisa rozumie wszystko. To nie jest Laura.

To nigdy nie była Laura. Dziewczyna, o którą z taką czułością walczyli przez pięć tygodni, to Whitney Serag, studentka, która podobno zginęła w tym samym wypadku. Gdy Lisa przekazuje tę wiadomość rodzicom, Don i Susie czują, jak grunt usuwa im się spod nóg. W jednej sekundzie tracą córkę po raz drugi. Tym razem naprawdę. Ale nie mogą sobie pozwolić na rozpaczanie, bo skoro to nie ich córka leży w tym szpitalu, to prawdziwi rodzice Whitney wciąż żyją w niewiedzy, opłakując dziecko, które wcale nie odeszło. Muszą natychmiast działać. Mija pięć tygodni od dnia, w którym rodzina Serak została poinformowana o śmierci Whitney. W domu wciąż panuje żałoba. Jest druga nad ranem, gdy w ich domu rozbrzmiewa głośny sygnał telefonu.

Trzy godziny później otrzymują telefon. którego obawiali się najbardziej. Pogrzeb Whitney odbywa się 30 kwietnia. Nikt nie wie, że tak naprawdę pochowano Lorę, a Whitney leży w śpiączce w szpitalu. W dniu, w którym odkryto pomyłkę, Lisa zakończyła publikowanie wpisów na swoim blogu. Ostatni wpis podsumowywał całe pięć tygodni emocji i opieki nad młodą kobietą, która okazała się nie być jej siostrą. Lisa pisze i tutaj cytat. Nie była naszą drogą Laurą, lecz jej koleżanką ze studiów Whitney Serak. To smutek i radość jednocześnie, że dowiadujemy się o takim obrocie wydarzeń.

Z czasem obie rodziny postanowiły opowiedzieć swoją historię na własnych warunkach, bez presji mediów. W 2008 roku wspólnie wydali książkę, w której dzielą się swoimi przeżyciami i refleksjami. Lisa, siostra Lori, która z takim zaangażowaniem opiekowała się Whitney, postanowiła związać swoją karierę z terapią osób po ciężkich wypadkach. Została do tego zachęcona przez dyrektorkę ośrodka rehabilitacyjnego, w którym przebywała Whitney. Kobieta obserwując Lisę... stwierdziła, że dziewczyna ma prawdziwy dar, a ta, idąc za radą, zdecydowała, że chce pomagać innym Loram. Po tragedii zmieniono prawo w stanie Indiana dotyczące procesu identyfikacji ofiar wypadków. Natomiast jeśli chodzi o kierowcę, który spowodował ten wypadek, przyznał się on nowiny i został skazany na 4 lata pozbawienia wolności.

Pokazano wszystkie 10 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.