#535 - wnawiasie.pl

Witam serdecznie w kolejnym odcinku Yesus Podcastu. Witamy serdecznie w 535 odcinku Yesus Podcastu. No cóż, trochę nas nie było. Wakacje przecież były. Oczywiście wakacje. Wakacje chociaż dla nas pracujące, o czym pewnie dzisiaj pogadamy. No dawno się nie słyszeliśmy, więc stwierdziliśmy, że to jest dobry moment. Tak, ostatnio zauważyliśmy, że nagrywamy odcinki tak mniej więcej co miesiąc. I spojrzałam właśnie na swoje notatki, że ostatnio nagrywaliśmy 5 czerwca. Dziś jest 27 sierpnia. I teraz w zależności jaką matematykę się przyjmie w swojej głowie, na przykład w mojej głowie jest taka matematyka, że właściwie nie nagraliśmy tylko przez cały lipiec.

Czyli w czerwcu był odcinek, teraz w sierpniu znowu jest odcinek. No a cały lipiec to jest też właściwie jeden miesiąc, więc w sumie wychodzi na to samo. Nagrywamy co miesiąc. Jasne. To kreatywni księgowi też podchodzą do takiej rzeczy. No i tam też jakby ważne jest, który jest miesiąc, nieważne, który jest dzień. Wszystko zależy od impretacji. Tak, od tego właśnie. Jak to było po angielsku? Impretation. Oczywiście, of course, yes, of course. Oui, oui, bonjour. Dobrze, ale przychodzimy do was z rzeczami różnymi. O czym chciałabyś najpierw pogadać? Najpierw chyba chciałabym pogadać, bo nie wiadomo ile czasu nam to zajmie, o projekcie, nad którym pracowaliśmy przez ostatnie ponad trzy miesiące i który ujrzał światło dzienne w tym tygodniu i może niektórzy z was już go widzieli, a jeden z was to nawet go wręcz urodził.

Tak, a myśleliśmy w ten sposób dlatego, że gra jest oparta na grze anglojęzycznej, na którą ja się natknęłam przypadkowo w maju. Zobaczyłam na TikToku filmik nagrany przez dziewczynę, która po prostu pokazuje jak w nią gra i podaje nazwę tej gry, więc ja ją sobie wyszukałam i w nią wsiąkłam i jest to gra Bracket City, może też ją znacie. No i ja zaczęłam rozwiązywać tamte rebusy i tak mi się spodobała, że rozwiązałam wszystkie, jakie były dostępne. No ale niektóre... To był taki love-hate relationship z tą grą, bo dawało mi dużo satysfakcji, kiedy odgadłam konkretną zagadkę, ale kiedy... Przepraszam, ale kiedy nie wiedziałam, nie znałam odpowiedzi i wiedziałam, że nie ma opcji, żebym znała odpowiedzi, bo na przykład nie dało się tego wygooglać i żeby wiedzieć, jakie płatki śniadaniowe jedzą Amerykanie, musiałabym codziennie chodzić do amerykańskiego sklepu i być z nimi zaznajomiona.

Więc zauważyłam, że nie jest to gra dla obcokrajowców i nie jest to gra tylko dla osób znających angielski, tylko zawiera bardzo dużo jednak realiów życia w Stanach. co było dla mnie niemożliwe do opanowania. Więc na przykład rzadko udawało mi się rozwiązać rebus całkowicie bezbłędnie. Zwykle albo musiałam prosić o podpowiedzi, albo właśnie jeśli się dało wyszukać, to musiałam szukać. No i też nie podobał mi się system punktacji. który tam został wymyślony, bo tam jest tak, że jeżeli rozwiązujesz bezbłędnie rebus, to dostajesz tak jakby 100 punktów. I teraz te punkty są odejmowane za udzielanie błędnych odpowiedzi i zaproszenie o podpowiedzi. Tylko, że bardzo dużo punktów się odejmuje. kiedy prosisz o podpowiedzi.

Więc na przykład jak poprosisz o podpowiedź pierwszej litery danej zagadki, to ci zabierają 5 punktów, a jak nadal nie wiesz, to prosisz wtedy o podanie tego rozwiązania na tą konkretną zagadkę i odejmują ci 20 punktów. Czyli w sumie wystarczy, że zrobisz to 4 razy w trakcie rozwiązywania jednego rebusu i już masz 0. I niezależnie od tego, ile pozostałych... 4 razy 20 punktów to będzie 8. No bo najpierw 5 za literę i potem jeszcze 20 za słowo. Więc zrobisz to 4 razy, masz 0 i nawet jeśli rozwiążesz pozostałe zagadki w tym rebusie dobrze, to nadal masz 0. I to było dosyć frustrujące. Ja sobie pomyślałam, ok, raczej powinno to wyglądać tak, że jest to w jakiś sposób proporcjonalne. Reszta, którą rozwiązujesz dobrze, nie działa nadal obojętnie na ten wynik.

No i rozwiązywałam to i tak sobie myślałam, ale by było fajnie, jakby takie coś było po polsku. No i jak ja mam taką myśl, to oczywiście po prostu zaczynam sama to robić, co bym chciała, żeby było. No i zaczęłam sobie wymyślać. Jeszcze najpierw pewnie szukałaś, co? gdzieś? Czy nie szukałaś? Nie wpadłam nawet na to, żeby szukać. Skoro na to nie wpadłam, to znaczy, że nie istnieje. Jeżeli nie byłam na Antarktydzie, to znaczy, że Antarktyda nie istnieje. Dokładnie. Więc po prostu zaczęłam sobie wymyślać swoje rebusy i najpierw sobie zaczęłam pisać po prostu tak tekstowo, żeby zobaczyć, czy jestem w stanie w ogóle wykminić coś takiego, takie zagadki napisać, żeby to dało się zapisać, potem rozwiązać i tak dalej. No i tych pierwszych kilka napisałam i stwierdziłam, ha! to może być fajne.

I powiedziałam do ciebie, proszę mi to zrobić. A ty powiedziałeś, już się robi. I za trzy dni, no jednak nie umiem. Dokładnie. Ale powiem wam szczerze, co zrobiłem. Najpierw zacząłem szukać na githubie, czy przypadkiem ktoś nie zrobił po prostu wersji jakiejś open source. tego mechanizmu, no bo jakby to musi być mechanizm, który z jednej strony ktoś od strony back-endu wpisuje tą zagadkę w pełni, że wszystkie te znawiasy i tak dalej, a z drugiej strony ktoś, kto później otwiera stronę, no to może to rozwiązać. No i tak zastanawiałem się, może ktoś to zrobił. No i tam znalazłem jakiś projekt, ale no mówię, no nie wiem, czy łatwo to jest dostosować, czy niełatwo. No ja przecież ja nigdy w kodzie nie grzebałem, ja jestem zielony.

Vibe coding to też jest dla mnie jeszcze totalnie nieprzeorany temat i nie wiem, czy bym chciał vibe codować coś takiego, bo po prostu... wiesz, nie wiedziałbym o co pytać te wszystkie LLM-y. Bo ja jestem na tyle mało zagłębiony w temacie właśnie pisania kodu, tworzenia rzeczy w internecie na takiej podstawie, że po prostu bym nie wiedział. No i oczywiście najpierw do Orzecha, może Orzech coś byś znalazł, może ty masz jakiś dostęp do ludzi, którzy... No i tutaj Orzech tylko powiedział, że on to widzi, że to pewnie w Javascriptie trzeba zrobić. Ja mówię, okej, dobra, to nas gdzieś kieruje, przynajmniej. No i zapytaliśmy na forum naszym cudownym, jesłosowym i zgłosił się do nas Maciek Buchert, który mówi ej, potrzebujecie jeszcze programisty?

No i się zaczęła. Piękna historia. Ja jestem bardzo dumny z tego, jak ten projekt powstawał. Bardzo mi się ten proces podobał, bo Po pierwsze, chyba wiedzieliśmy wszyscy, jak napisać instrukcję, żeby programista je zrozumiał, o co nam chodzi. Czyli, że mimo tego, że jakby nie operowaliśmy tym językiem za bardzo, no bo nie znamy się na tych wszystkich... Nie musimy wcale. Serwery, coś tam, tu, kesze, pliki, kuki, no wiemy, co to jest mniej więcej, ale no jak... tego użyć, nie mam pojęcia. I po prostu mam dużą taką wdzięczność do Maćka, że raz, że był cierpliwy na te nasze wszystkie różne uwagi i właśnie specyfikacje, które jakby zupełnie pewnie odbiegały od tego, co widział już w swojej karierze, ale z drugiej strony też miał bardzo duży wkład.

i jakby wiele decyzji podjął po prostu sam i to były dobre decyzje. Że jakby przygotował nam rzeczy, które były na pierwszy rzut oka o, fajne, to działa i tak powinno być. Wcale o to nie prosiliśmy, ale może być, niech zostanie, nie? Podoba nam się. Tak i to było super, jakby za to bardzo jestem wdzięczny i myślę, że dzięki temu też ten projekt powstał. gładko. W sensie, że nie było żadnych tarć, po prostu było, nie dawaliśmy też za jakichś hardkorowych deadline'ów, no bo umówmy się, robimy coś zupełnie dla fanu też i nie możemy o tym zapominać. Więc tam jakieś wymuszanie nie wiadomo jakich deadline'ów, że musimy to zrobić jakoś szybko, no zupełnie mijało się z celem, więc myślę, że tutaj po prostu ten luz był bardzo fajny, to, że robiliśmy trochę, no właśnie, wszyscy razem taki...

fan projekt, to nas jakoś ustawiło w dobrym miejscu, jeżeli chodzi o projektowanie tego i tworzenie tego. Chociaż Maciek pytał kilka razy, kiedy byście chcieli uruchomić. Ja zawsze mówiłam ASAP. Najchętniej to w ogóle dzisiaj. A jak mnie zapytałeś, bo zaczęliśmy pracować nad tym jakoś w połowie maja gdzieś. Jak mnie zapytałeś, no a kiedy ty byś to chciała wrzucić? Ja mówię, no nie wiem, za dwa tygodnie. Takie było moje pojęcie o powstawaniu tego typu projektów, że w dwa tygodnie to się totalnie da zrobić. No to zajęło nam trzy miesiące. I oczywiście tam był jakiś nasz urlop po drodze, Maćka urlop po drodze, no to powiedzmy, że tam trzy tygodnie wyjęte w takim urlopowym trybie. No ale mimo wszystko, no to nie są dwa tygodnie.

Potem też był taki powiedzmy soft launch dla znajomych kilka dni przed oficjalną publikacją, którzy też nam bardzo pomogli, bo mieli jakieś swoje uwagi, wynaleźli kilka błędów, bo nie każdy rebus powiedzmy działał, albo coś tam się pojawiało, albo się nie pojawiało, albo jakaś tam zagadka psuła całą mechanikę i też trzeba było jakieś tam edycji dokonać na końcu. No i tak, bardzo fajnie. Ja też jestem bardzo zadowolona ze współpracy z Maćkiem. Nadal nigdy się nie spotkaliśmy. Nie podaliśmy sobie ręki. Spotkaliście się. Ale kiedyś dawno, czego ja nie pamiętam. Lata temu na jednej z pierwszych kongregacji jest wąsaczy. No to może. Maciek przyjechał. Wtedy jeszcze chyba swoją dziewczyną nawet nie byli narzeczeństwem.

ale już byli ze sobą i pamiętam, żeśmy się wszyscy widzieli w resorcie zresztą. Ja pamiętam to spotkanie w resorcie, ale po prostu ja nie rozróżniam tych geeków od siebie, bo oni dla mnie wszyscy wyglądają tak samo. No bo wszyscy mają tłuste włosy w Edenie. poznać. Także przepraszam cię Maćku, bardzo możliwe, że się spotkaliśmy, ale ja tego nie pamiętam, bo ja tego dnia poznałam 20 takich samych geeków i pewnie byłeś jednym z nich, ale przy okazji tego projektu w ostatnich trzech miesiącach się nie spotkaliśmy. Wszystko było albo mailowo, albo na grup czacie. Ale nie użyliśmy głosu. Nie użyliśmy głosu, wideo. Nawet telefonu żeśmy nie uruchomili. W takim sensie, żeby zadzwonić do siebie.

Więc absolutnie nie możemy powiedzieć w tym przypadku, że to spotkanie mogło być mailem, bo po prostu były same maile. I same wiadomości. Ja jestem mega dumny z tego, że to się tak udało zrobić, bo uważam, że to był wcale nie taki prosty projekt do zrobienia. ale udało nam się i to jest oczywiście jakby i nasz wkład i Maćka wkład w to żeby właśnie to tak działało ale uważam, że super się udało dogadywać wszystko było jasne, klarowne jeżeli były jakieś wątpliwości to od razu pojawiały się pytania szybko na nie odpowiadaliśmy i po prostu no To poszło i się udało i to jest naprawdę super i uważam, że to powinien być taki modelowy przykład, przynajmniej z naszej perspektywy, bo nie wiem tam Maciek ile klał na nas pod stołem, ale z naszej perspektywy jakby to jest taki modelowy przykład robienia rzeczy w internecie, że da się bez tych wszystkich spotkań, bez tego przerzucania się jakimiś mailami, które nic nie znaczą, wiesz...

bez jakichś arkuszy kalkulacyjnych. Które trzeba skracać przez czat GPT, bo ktoś się rozpisał za dużo i zamiast konkretów jest tyle rzeczy, które mogą pójść nie tak w dużych organizacjach. Śmiałem się z tego, że w KORPO to by trwało przynajmniej trzy razy tyle i mielibyśmy ileś dziesiąt niepotrzebnych spotkań przy okazji tego projektu. W dwudziestoosobowym zespole, z którego piętnaście osób nic nie robi. I jeszcze trzeba by było godzić potrzeby każdego z działów, potrzeby działu sprzedażowego, potrzeby działu od akwizycji nowych użytkowników. It's a game, it's for fun. I fajnie, że tak jest. Bardzo się cieszę, że mogliśmy to zrobić właśnie w ten sposób.

I super. I wyszło bardzo fajnie, uważam. Tak, też uważam, że fajnie wyszło. I może jeszcze w ogóle powiemy, co to jest. To w nawiasie, bo nie każdy przecież z naszych słuchaczy ma to, co my w głowie. Więc jeżeli jeszcze nie widzieliście, może już zdążyliście wejść na stronę, można korzystać zarówno na desktopie, jak i na mobilce. No to jest to rebus słowny, który wygląda tak, jak się na niego spojrzy, rzuci pierwszym okiem, jakby to był pewnego rodzaju kod, bo zagadki, które się składają na jeden rebus, jest ich zwykle około 20 do 30, są wpisane w nawiasach kwadratowych. I te nawiasy są zagnieżdżone, czyli tak jak te rosyjskie laleczki, matrioszki, gdzie jest jedna w drugiej, w trzeciej, w czwartej, piątej, to my zaczynamy rozwiązywanie tego całego rebusu od zagadki, która jest najbardziej w środku i ona jest zaznaczona w tekście na szaro.

I teraz takich zagadek na szaro zwykle jednocześnie w tym całym tekście jest kilka, więc możemy zacząć od dowolnej, której chcemy, dlatego że one się w tym danym rebusie nie powtarzają, więc system wie, którą zaakceptować jako dobrze rozwiązaną. Nie trzeba ich jakby ruszać. Nie trzeba ich ruszać. Nie trzeba wybierać tej, na którą chcesz odpowiedź, po prostu wpisujesz odpowiedź na jedną z nich. Na dole strony jest pole tekstowe, na desktopie to nawet kursor się tam chyba już sam umieszcza, jak się otworzy stronę, nie pamiętam. Ale może trzeba wejść w to pole i tam kliknąć. I po prostu wpisujemy słowo, które jest odpowiedzią na dowolną z tych zagadek. Zawsze jest to tylko jedno słowo. Nigdy tam nie będzie więcej. Zawsze jest jedno. Nie ma znaczenia wielkość liter, ale mają znaczenie polskie znaki.

I odmiana. I odmiana. Często trzeba naprawdę uważnie przeczytać każdą zagadkę, żeby wpisać słowo, jeżeli na przykład jest to rzeczownik, to wcale nie zawsze on będzie w liczbie pojedynczej w mianowniku. Tak, żeby pasował do kontekstu i tak, żeby pasował do tego, co jest poza tym nawiasem. No bo tak naprawdę do każdej zagadki mamy dwie podpowiedzi. Mamy to, co jest na szaro. Czyli to jest albo definicja tego słowa, albo jakieś zdanie z luką, gdzie trzeba to słowo wpisać. A oprócz tego jeszcze mamy ten nawias, który jest bezpośrednio zewnętrzny, bo to słowo się wpisuje, na przykład jest częścią innego słowa, albo jest częścią zdania, które jest tam jakby wyżej, poziom wyżej. Więc z tą myślą rozwiązujemy.

No i na razie odzew jest bardzo pozytywny. Takie językowe świry jak ja to są bardzo zadowolone, bo ja też właśnie taki typ rozrywki bardzo lubię. Staram się, żeby te zagadki były jednocześnie i trochę edukacyjne, można się dowiedzieć paru rzeczy, na przykład poznać nazwę jakiegoś zwierzęcia albo miejscowości czy rzeki. Trochę przypominają one hasła krzyżówkowe, ale też pilnuje tego, żeby się nie za bardzo powtarzały, no bo często na przykład jest do zgadnięcia słowo pierwszy albo pierwsze, no bo na przykład jest pierwszy odcinek jakiegoś serialu w tym Rebusie wspomniany. Albo, że pierwsza kobieta została premierem gdzieś i tak dalej.

No to też nie chcę, żeby za każdym razem słowo pierwszy było zdefiniowane tak samo. Więc dla mnie to też jest taka gimnastyka, żeby to nie było powtarzalne. No bo jak się rozwiązuje krzyżówki, szczególnie na przykład panoramiczne, To potem już na pamięć się zna te hasła. Wpisujesz z automatu prawie. Więc tutaj chcę, żeby to było różnorodne, żeby było zabawne, żeby było też współczesne, czyli nie same rzeczy, które znają 60-latkowie, tylko żeby można było też skorzystać z bieżącej wiedzy i popkulturowej, i jakiejś technologicznej. Żeby to po prostu sprawiało frajdę, żeby ten poziom też był zróżnicowany. Niektóre zagadki są bardzo proste. Na przykład, nie wiem, taki niedźwiedź mocno śpi. No to wiadomo, że stary.

A niektóre są takie, że albo trzeba pogooglać, bo też staram się, żeby to było możliwe, że nawet jeśli ktoś nie wie, to że jest w stanie to wyszukać w internetach. albo jest na przykład słowo do przetłumaczenia na inny język, no to tam jest flaga wtedy podana, bo pojawiają się też pojedyncze emoji gdzieś tam w tekście. Także napisałam to tak, jak piszę wszystko, czyli tak, jak sama bym chciała to konsumować. Gdyby ktoś mi dał taką grę do rozwiązania, bo ją zrobił zamiast mnie, to bym pomyślała, wow, jaka fajna gra i bym też pomyślała, kurczę bladę, czemu ja tego nie zrobiłam. Więc cieszę się, że to zrobiłam, a z drugiej strony szkoda, że nie mogę w to pograć. Właśnie rozmawialiśmy o tym tu wewnętrznie, dyrektorsko, że może jedno z zagadek ja przygotuję kiedyś na jakiś dzień, tak żebyś ty faktycznie mogła się zmierzyć z nią, ale no to zobaczymy.

Może coś wymyślę, może mi pozwolisz, no nie wiem. No to może na prima aprilis. Teraz mi się przypomniało, jak opowiadałaś o tym, jak ona działa, bo ja zawsze próbuję znaleźć jakieś takie krótkie, jednozdaniowe wytłumaczenie o co to jest. No i pierwsze oczywiście, co przychodzi do głowy, że jednak dużo bierze z krzyżówek, no bo masz jakiś opis, czy jakieś pytanie, jakieś zdanie do uzupełnienia, jego odpowiedzią jest jedno słowo, które trzeba wpisać, więc jakby ta mechanika krzyżówki działa. Ale nie mamy kratek i nie wiemy ile liter ma to słowo. To prawda, tak, więc dokładnie. A z drugiej strony jeszcze fajnie tu może wytłumaczyć mechanikę tego, że najpierw musisz robić to, co jest zaznaczone na szaro, czyli ten najbardziej zagnieżdżony nawias, a później dopiero możesz następne.

I to mi się teraz skojarzyło, wcześniej tego nie miałem, ale teraz mi się skojarzyło z grą. Nie wiem, czy ty grałaś w Madżonga kiedyś. No tak. I masz te z obrazkami różne, wiesz, ułożone jak w piramida trochę te kostki. I tam się robi to na krawędzi najpierw. I z góry. I nie możesz zrobić niczego, co jest przykryte innym klockiem. Więc w pewnym sensie to tłumaczy taką trójwymiarowość, że jakby przekręcić te dwuwymiarowe słowa i te nawiasy byłyby poziomem, no to właśnie by rosły takie wieże wtedy, nie? Trochę tak, no. Jak sobie to wyobrazisz. Bo rzeczywiście nie można rozwiązywać jakby... W dowolnej kolejności. W dowolnej kolejności, tylko my ją narzucamy właśnie tym ułożeniem.

Chociaż nie każdy musi rozwiązać tej samej kolejności, bo jeden rebus składa się z kilku takich powiedzmy drzewek, zagadek i można zacząć od dowolnego drzewka. Oczywiście. ostatnie odgadnięte słowo u każdego może być inne. To znaczy może być np. jedno z trzech, powiedzmy, albo jedno z czterech, zależy ile tych drzewek tam jest. No i to, które się odgadnie, ono się od razu w tym tekście pojawia na różowo, więc widać co przed chwilą odgadłaś, odgadłeś, odgadłoś. I potem idziemy jakby poziom wyżej. Tak długo rozwiązujemy, aż nie będzie nic szarego. I wtedy zobaczymy rozwiązanie. A rozwiązaniem jest zawsze jakieś wydarzenie, które tego dnia, do którego przypisany jest ten rebus, ma swoją rocznicę.

I dlatego po rozwiązaniu pojawia nam się, zazwyczaj, bo nie zawsze, zazwyczaj pojawia nam się data, kiedy to się wydarzyło dokładnie I dzięki temu też można się czegoś dowiedzieć, że na przykład jakieś odkrycie naukowe wtedy nastąpiło albo ktoś odniósł jakiś sukces sportowy czy artystyczny. Staram się, żeby to były takie rzeczy raczej pozytywne, czyli nie tam ilu Żydów wymordowano na wojnie, bo jak szukam tych wydarzeń i przypisuję je do konkretnych dat, no to przeglądając Wikipedię Bo zwykle stamtąd biorę swoje informacje. No to powiem szczerze, że tak mniej więcej 70% tych faktów, które jest podanych, że się tego dnia coś wydarzyło, to dotyczy wojen, bitew właśnie, że coś tam ktoś komuś spalił, albo ktoś kogoś zamordował, albo że tam tu Niemcy przejęli to, ten teren.