Steve Jobs: Życie, Śmierć i Dziedzictwo Apple. Pełny Dokument ios 26

W 51 roku, w sercu Wisconsin, młoda kobieta stanęła przed niemożliwym wyborem. Nazywała się Joanne Schiebel i nosiła dziecko, Abdul Fattaha Johna Yandali, syryjskiego studenta studiów magisterskich. Ich związek napotkał silny sprzeciw ze strony obu rodzin, szczególnie ojca Joanne, który groził, że przerwie jej edukację na studiach, jeśli poślubi syryjskiego akademika. Pol i Klara Jobs

Powietrze było krystalicznie czyste, oferując niezakłócone widoki od jednego końca doliny do drugiego. Jobs później wspominał to miejsce jako prawdziwy raj i najwspanialsze miejsce na świecie do dorastania. Paul i Clara okazali się oddanymi rodzicami, tworząc stabilny i kochający dom dla swojego adoptowanego syna. Paul, mimo ograniczonego formalnego wykształcenia, był utalentowanym mechanikiem, który nauczył Steve'a znaczenia rzemiosła i dbałości o szczegóły. W ich garażu pokazywał młodemu Steve'owi, jak budować i naprawiać rzeczy, nieświadomie zasiewając ziarna, tego, co miało stać się obsesją na punkcie projektowania i jakości produktów.

Pokazywały one wczesne zrozumienie Jobsa, jak wpływać na zachowanie ludzi poprzez staranną prezentację i przekaz. Młody Steve był zafascynowany zarówno technologią, jak i naukami humanistycznymi, co stanowiło unikalne połączenie, które później okazało się kluczowe dla jego sukcesu. Pochłaniał dzieła Szekspira, Platona i Melvilla, jednocześnie fascynując się elektroniką. Dołączył do klubu odkrywców Hewlett-Packard, gdzie pracował nad zestawami elektronicznymi i zaczął rozumieć podstawy informatyki i elektroniki. Jedną z jego najbardziej niezwykłych cech była intensywna koncentracja. Kiedy coś przyciągało jego uwagę, dążył do tego z niemal nieziemską determinacją.

Ta koncentracja często prowadziła go do ignorowania konwencjonalnych granic i oczekiwań społecznych. Kiedy potrzebował części do projektu klubu odkrywców, odkrył, że była ona produkowana przez Hewlett Packard. Zamiast zaakceptować, że takie komponenty mogą być poza zasięgiem młodego studenta, znalazł numer telefonu domowego Billa Hewleta w książce telefonicznej Palo Alto i zadzwonił do niego bezpośrednio. W tamtych czasach ludzie nie mieli zastrzeżonych numerów, wspominał później Jobs. Więc znalazłem Billa Hewleta w Palo Alto, zadzwoniłem do niego do domu, a on odebrał i rozmawiał ze mną przez 20 minut. Załatwił mi części, a także pracę w ich zakładzie.

Ten śmiały krok był charakterystyczny dla podejścia Jobsa do przeszkód. Po prostu nie postrzegał ich jako barier, których nie można pokonać. Ta sama determinacja ujawniła się w jego latach szkolnych. Kiedy potrzebował części do projektu na zajęcia z elektroniki, zadzwonił do producenta w Detroit, przedstawiając się jako projektant. Testujący nowe produkty. Firma natychmiast wysłała mu komponent drogą lotniczą. Ta umiejętność tworzenia możliwości dzięki czystej sile woli stała się jednym z jego największych atutów. W szkole średniej nawiązała się kluczowa przyjaźń, która zmieniła bieg historii technologii.

Przez wspólnego znajomego Steve Jobs poznał Stevena Wozniaka, znanego jako Woz. Choć był 5 lat starszy od Jobsa, Woz dzielił z nim pasję do elektroniki i innowacji. Ich osobowości jednak nie mogły być bardziej różne. Podczas gdy Jobs był charyzmatyczny i naturalnie dominujący, Woz był nieśmiały i powściągliwy. Podczas gdy Jobs postrzegał technologię jako środek do zmiany świata, Woz traktował inżynierię jako cel sam w sobie, gdzie czysta radość stworzenia była nagrodą samą w sobie. Pomimo swoich różnic, a może właśnie dzięki nim, Jobs i Woz nawiązali natychmiastową więź.

Dzielili niepokorny humor i miłość do elektroniki oraz muzyki. Spędzając niezliczone godziny na poszukiwaniu rzadkich nagrań Boba Dylana i wymyślaniu skomplikowanych technicznych psikusów. Jednym z ich najbardziej pamiętnych wynalazków był zakłócacz sygnału telewizyjnego, który mógł zakłócać odbiór telewizji z daleka. Stawali przed akademikami, używając swojego urządzenia do manipulowania odbiorem telewizji przez studentów, ciesząc się, gdy zmuszali ludzi do skakania na jednej nodze lub utrzymywania kontaktu fizycznego. Z telewizorami, aby utrzymać odbiór, co było wczesnym przykładem fascynacji Jobsa, kontrolowaniem zachowań użytkowników za pomocą technologii. Jednak ich najważniejszą wczesną współpracą było stworzenie The Blue Box.

Urządzenia, które w zasadzie stanowiło zapowiedź ich przyszłego partnerstwa. The Blue Box wykorzystywał lukę w systemie telefonicznym replikując tony używane do kierowania połączeń międzymiastowych, co w efekcie pozwalało na darmowe połączenia międzymiastowe z dowolnego telefonu. Woz, dzięki swojej technicznej genialności, zaprojektował cyfrową wersję urządzenia, która była bardziej niezawodna niż istniejące rozwiązania. Komponenty kosztowały około 40 dolarów do złożenia. Jobs, wykazując się wczesnym zmysłem biznesowym, dostrzegł coś więcej niż tylko techniczne osiągnięcie. Zebrałem resztę komponentów, takich jak obudowa, zasilacz i klawiatury.

I zastanowiłem się, jak moglibyśmy to wycenić. Wspominał Jobs. Ustalił cenę na 150 dolarów, co było marżą, która zapowiadała przyszłe strategie cenowe Apple. Ich podejście marketingowe było równie sprytne. Wchodzili do akademików pytając o fikcyjną osobę, o imieniu, George, która rzekomo była zainteresowana zakupem ich urządzenia. Gdy mówiono im, że Georgia nie ma, demonstrowali The Blue Box osobie, która otworzyła drzwi, często dokonując sprzedaży na miejscu. To przedsięwzięcie, choć technicznie nielegalne, stanowiło wzór dla ich przyszłego sukcesu. Geniusz techniczny Woza, połączony z instynktem biznesowym Jobsa, jego zmysłem marketingowym i zrozumieniem, jak przekształcać innowacje techniczne w produkty konsumenckie.

Przedsięwzięcie z The Blue Box zakończyło się po potencjalnie niebezpiecznym spotkaniu z klientem, który wyciągnął na nich broń. Ale lekcja była jasna. Tworzyli skuteczny zespół. Gdy szkoła średnia zbliżała się do końca, Jobs odczuwał presję ze strony rodziców, aby pójść na studia. Obiecali jego biologicznej matce, że otrzyma wykształcenie wyższe. I to był ten jeden obszar, w którym nalegali na swoje. Jobs, w charakterystycznym dla siebie pasywno-agresywnym zachowaniu, wybrał Reed College w Oregonie, jedną z najdroższych uczelni humanistycznych w kraju. Pomimo obciążenia finansowego, jakie to nałożyło na jego rodziców z klasy pracującej, dotrzymali obietnicy i opłacili jego czesne.

W Reed, Jobs w pełni zaangażował się w ruch kontrkulturowy tamtej epoki. Experimentował z LSD, odwiedzał komuny i przyjmował ekstremalne nawyki żywieniowe, czasami żywiąc się wyłącznie określonymi produktami, takimi jak jabłka czy marchewki, przez całe tygodnie. Jego obsesja na punkcie diety doprowadziła go do dziwacznych wniosków. Po przeczytaniu, że dieta bezmięsna eliminuje nieprzyjemny zapach ciała, zdecydował, że nie musi już regularnie się myć, mimo skarg. Otoczenia. Relacja Jobsa z formalną edukacją była problematyczna od samego początku. Irytowały go obowiązkowe kursy i autorytety w ogóle.

Podczas wizyty u niego w Reed, Woz zastał Jobsa sfrustrowanego jego planem zajęć. Zmuszają mnie do brania tych wszystkich kursów, narzekał Jobs. Rzeczowa odpowiedź Woza? Tak, właśnie to robią. Na studiach. To podkreśliło fundamentalny rozdźwięk między niezależną naturą Jobsa, a tradycyjnymi strukturami edukacyjnymi. Po zaledwie jednym semestrze, Jobs oficjalnie zrezygnował ze studiów, ale nadal uczęszczał na zajęcia, które go interesowały, szczególnie na kurs kaligrafii, który później wpłynął na przełomowe podejście Apple do typografii. Ten okres jego życia, choć pozornie bezkierunkowy, okazał się później kluczowy dla jego rozwoju.

Jak później powiedział w swoim słynnym przemówieniu na zakończenie roku na Uniwersytecie Stanforda, nie można połączyć punktów, patrząc w przyszłość. Można je połączyć tylko patrząc wstecz. Po opuszczeniu Reed College, Jobs szukał kierunku i sensu. Jego stary przyjaciel z Reed, Bob Friedland, Który później stał się miliarderem dzięki założeniu Ivanhoe Mines. Przekonał go, że odpowiedzi, których szukał, można znaleźć w Indiach. Ale najpierw Jobs potrzebował pieniędzy na podróż. W 1974 roku wszedł boso i zaniedbany do holu Atari i odmówił wyjścia, dopóki nie dadzą mu pracy. Al Alcorn, główny inżynier Atari, został wezwany, aby poradzić sobie z tą nietypową sytuacją.

Powiedziano mi, mamy dzieciaka hippisa w holu, wspominał Alcorn. Mówi, że nie wyjdzie, dopóki go nie zatrudnimy. Czy powinniśmy wezwać policję, czy go wpuścić? Pomimo niekonwencjonalnego wyglądu Jobsa, Alcorn postanowił dać mu szansę. Decyzja, która okazała się prorocza. W Atari Jobs wykazał się wczesnym talentem do upraszczania skomplikowanych projektów, tworząc gry, które użytkownicy uznawali za intuicyjne i angażujące. Jednak jego umiejętności interpersonalne wymagały pracy. Jego skłonność do ostrej krytyki innych oraz odmowa kąpieli z powodu ścisłej diety owocowej sprawiły, że stał się bardzo niepopularny wśród współpracowników.

Zarząd ostatecznie przeniósł go na nocną zmianę, gdzie spotykał mniej ludzi. Kiedy Jobs zwrócił się do Alcorna o sfinansowanie swojej duchowej podróży do Indii, jego szef znalazł kreatywny kompromis. Atari miało problemy z europejskimi dystrybutorami, szczególnie w Monachium. Alcorn zaproponował, aby najpierw wysłać Jobsa do Niemiec, co uczyniłoby jego późniejszą podróż do Indii bardziej przystępną cenowo. Niemieccy biznesmeni jednak byli zniechęceni niekonwencjonalnym wyglądem i zachowaniem Jobsa. Kiedy skarżyli się Alcornowi, ten po prostu zapytał, czy rozwiązał problem? Kiedy przyznali, że tak, Alcorn odpowiedział z charakterystycznym suchym humorem.

Cóż, jeśli macie jeszcze jakieś problemy, po prostu do mnie zadzwońcie. Mam więcej takich ludzi jak on. Jobs w końcu dotarł do Indii w poszukiwaniu duchowego oświecenia. Była to podróż transformacyjna, choć być może nie w sposób jakiego się spodziewał. Guru, którego szukał, zmarł zaledwie kilka tygodni przed jego przybyciem. Ale Jobs spędził siedem miesięcy zanurzając się w indyjskiej kulturze, uczestnicząc w festiwalach religijnych i eksplorując klasztory. Chociaż nie znalazł oświecenia, którego szukał, doświadczenie pogłębiło jego uznanie dla filozofii wschodniej i intuicyjnej mądrości. Tematów, które wpłynęły na jego podejście do projektowania produktów i biznesu przez całe życie.

Podróż ta również wzmocniła skłonność Jobsa do ekstremalnych zachowań. Tak jak całkowicie oddał się swojej diecie owocowej i odrzuceniu higieny osobistej, tak teraz całkowicie poświęcił się duchowości wschodniej. Ten wzorzec pełnego zaangażowania stał się definiującą cechą jego stylu przywództwa. Kiedy Jobs w coś wierzył, dążył do tego z intensywnością, która mogła zarówno inspirować, jak i przytłaczać otaczających go ludzi. Po powrocie do Doliny Krzemowej, Jobs odkrył, że Atari było gotowe ponownie go zatrudnić, co świadczyło zarówno o jego umiejętnościach technicznych, jak i niezwykle otwartej kulturze przemysłu technologicznego lat 70.

Litery były wyświetlane na ekranie. Był to pierwszy raz w historii, kiedy ktoś wpisał znak na klawiaturze i zobaczył go na ekranie swojego własnego komputera tuż przed sobą. Ten moment, choć dziś może wydawać się niepozorny, był rewolucyjny. Do tego czasu domowe komputery zazwyczaj używały kart perforowanych lub migających świateł do komunikacji w kodzie binarnym. Wos, wierny etosowi open source, homebrew computer club. Chciał swobodnie dzielić się swoim przełomem, ale Jobs dostrzegł coś większego. Podobnie jak w przypadku Blue Box, rozpoznał komercyjny potencjał w innowacji Woza.

Zaproponował, aby założyli razem firmę, używając przekonującego podejścia, które pokazywało jego głębokie zrozumienie psychologii Woza. Nawet jeśli stracimy nasze pieniądze, Będziemy mieli firmę, powiedział Jobs do Woza. Po raz pierwszy w naszym życiu, będziemy mieli firmę. Perspektywa założenia biznesu przez dwóch najlepszych przyjaciół przemówiła do Woza. Byłem podekscytowany myślą o nas w ten sposób, wspominał później Woz. Wiedziałem od razu, że to zrobię, jak mógłbym nie. W 1996 roku, w skromnych warunkach garażu rodziny Jobsów, w Los Altos, w Kalifornii, narodził się Apple Computer. Paul Jobs, adopcyjny ojciec Steve'a, usunął swoje ukochane zabytkowe samochody, aby zrobić miejsce dla tego, co miało stać się jednym z najważniejszych przedsięwzięć technologicznych w historii.

Nazwa firmy, zaproponowana przez Steve'a Jobsa, była zwodniczo prosta, ale zapadająca w pamięć. Działalność rozpoczęła się z wszystkimi cechami małego, rodzinnego biznesu. Clara Jobs i były dziewczyny Steve'a pracowały za minimalne wynagrodzenie, pomagając w montażu płytek drukowanych. Jobs wykazał się wczesnym zmysłem do interesów, poprzez agresywne negocjacje z dostawcami części, targując się o grosze, aby zapewnić jak najlepsze oferty na ich komponenty, Jego dbałość o szczegóły i dążenie do perfekcji. Cechy, które później stały się legendarne, były widoczne od samego początku.

Ich pierwszy produkt, Apple i, stanowił znaczący postęp w dziedzinie komputerów osobistych. Głównie dzięki innowacyjnemu projektowi Woza, który pozwalał na wyświetlanie znaków na ekranie po ich wpisaniu. Jednak Jobs i Woz mieli różne poglądy na temat cen. Woz, inżynier wśród inżynierów, chciał sprzedawać komputer po kosztach produkcji, dzieląc się technologią tak otwarcie, jak to możliwe. Jobs, biznesmen, nalegał na zdrową marżę, ustalając cenę na poziomie 666 dolarów. Co odzwierciedlało zarówno ich kontrkulturowe podejście, jak i zrozumienie Jobsa, dla znaczenia zapadającej w pamięć ceny.

Apple'i był zamknięty w drewnianej obudowie, wyglądając bardziej jak projekt hobbystyczny, niż produkt konsumencki. Pomimo swojego surowego wyglądu, udało im się sprzedać kilkaset sztuk, co było skromnym sukcesem, który udowodnił, że koncepcja jest wykonalna. Jednak wizja Jobsa sięgała daleko poza rynek hobbystów. Podczas konwencji komputerowej obserwował produkty konkurencji i doznał olśnienia. Komputery osobiste musiały być przyjazne i dostępne dla przeciętnego konsumenta, a nie tylko dla entuzjastów inżynierii. To zrozumienie doprowadziło do rozwoju Apple II, produktu, który naprawdę wyniósł Apple na technologiczne wyżyny.

Inspiracja dla jego projektu pochodziła z nieoczekiwanego źródła. Robota kuchennego Cuisinart, który Jobs zauważył podczas spaceru po Macy's. Elegancka, lekka obudowa sformowanego plastiku tego urządzenia kuchennego zasugerowała sposób, aby komputery wyglądały mniej onieśmielająco i bardziej pasowały do domowego otoczenia. W miarę jak firma rozwijała się poza garaż, Jobs dostrzegł potrzebę doświadczonego przywództwa biznesowego. Z charakterystyczną wytrwałością zabiegał o Regisa McKenna, znanego publicystę z Doliny Krzemowej, którego pracę Jobs podziwiał. Kiedy biuro McKenny początkowo go zbyło, Jobs dzwonił niemal codziennie przez tygodnie, aż w końcu udało mu się przebić.

Zasada, że ludzie oceniają produkt na podstawie tego, jak jest prezentowany. Jak wyjaśnił, możemy mieć najlepszy produkt, najwyższą jakość, najbardziej użyteczne oprogramowanie itd., ale jeśli zaprezentujemy je w niechlujny sposób, będą postrzegane jako niechlujne. Jobs głęboko przyswoił sobie te zasady. Idealnie współgrały one z jego intuicyjnym zrozumieniem tego, co czyni produkty wspaniałymi i miały kierować podejściem Apple do rozwoju produktów i marketingu przez kolejne dekady. Firma zatrudniła również swojego pierwszego CEO Michaela Scotta, którego głównym zadaniem było zarządzanie coraz bardziej nieprzewidywalnym Jobsem.

W tym czasie Jobs prezentował styl zarządzania, który stał się zarówno sławny, jak i niesławny. Potrafił być brutalnie krytyczny, często doprowadzając pracowników do łez swoimi surowymi ocenami ich pracy. Przychodził spóźniony na spotkania, wierząc, że jest ponad takie ograniczenia, a jego emocjonalne wybuchy stały się legendarne. Jednak pomimo tych zachowań posiadał niemal magiczną zdolność motywowania ludzi do osiągania tego, co wydawało się niemożliwe. Wprowadzenie Apple III okazało się momentem przełomowym nie tylko dla Apple, ale dla całego przemysłu komputerów osobistych. Jobs, rozumiejąc znaczenie pierwszego wrażenia, zapłacił wysoką cenę za najlepszą lokalizację na targach West Coast Computer Fair w 1984 roku.