Dlaczego tak trudno być sobą? (Remigiusz Ryziński)

To niemniej jednak ten proces jest niezwykle znaczący. Co więcej, wydaje mi się, że jeżeli kogoś stać na to emocjonalnie, intelektualnie, ekonomicznie, ale także z doświadczenia, też z perspektywy życiowej, w której się znajduje, na to, żeby Odkrywać, szukać, poszukiwać swojej autentyczności albo autentyczności w życiu, no słuchaj, to to jest wielki przywilej, bo wiele osób nie będzie miało tej łaski, żeby w ogóle zastanawiać się nad swoim miejscem w życiu, ani nad tym, czy są jakby właściwie w zgodzie ze sobą na przykład odczytywani społecznie.

Ale to oznacza, że musisz oddać kawałek siebie. Twoje pytanie jest bardzo zasadne, bo chcemy sobie romantyzować taką postać, wiesz, jakiegoś... Być może... Być może stąd właśnie ten już mitologiczny, legendarny sukces chłopek. Wybitnej książki absolutnie, który mówi nam o tym, że istnieje jakaś przeszłość, nasza wspólna, dobra czy niedobra, ale jakaś, do której się możemy w ogóle, wiesz, odwołać. I być może część z nas będzie myślała właśnie o tym takim życiu, które nie potrzebuje definiowania siebie, jako życiu prostym, gdzieś pośród natury, prawda, gdzieś w jakiejś takiej sytuacji, no właśnie takiego

Czyli płacisz podatki, mówisz po polsku i znasz rotę? Czy na przykład mieszkasz za granicą i posługujesz się językiem, dajmy na to angielskim, na co dzień, ale jesteś emocjonalnie tak głęboko związany, że jak zobaczysz polski chleb, to płaczesz? Jakby rozumiesz, że to jest mit z moich czasów, tak? Że ci, którzy wyjeżdżali do Niemiec, do Stanów, tęskni za polskim chlebem. Też piękny widz swoją drogą. Ale ja się czegoś tutaj nauczyłem, bo jakby Moim zdaniem, to jest to nad czym ja teraz akurat siedzę, jeśli mogę trochę o tym mówić, czyli nad taką relacją między widzialnością i ukryciem, bo to jest też takie przekleństwo współczesnego człowieka, że jesteśmy widziani i widzialni, ale też widzimy i obserwujemy.

To komunikacja między nami jest jakimś tylko, wiesz, jakimś wykreowanym mitem. Tam nie ma rzeczywistej komunikacji. Zadać pytanie komuś, kim jesteś, z tą intencją absolutnie autentycznego poznania, to jest wyjątkowe doświadczenie. Ale ja badając, zastanawiając się nad tą sprawą widzialności i ukrycia, wszedłem w świat fotografii, Sam zacząłem robić zdjęcia jakiś czas temu, ale też zastanawiać się nad fotografią nie tylko od strony teoretycznej, filozofii fotografii, ale przede wszystkim praktycznej, czy od strony tej estetyzacji świata przedstawionego, powiedziałbym. I kiedy na przykład myślałem sobie o tym, że widzę fotografię, która mi coś mówi o rzeczywistości, że to było, nawet nie tak było, ale że to było, to na pewno było przedstawione w taki oto sposób.

Nie mówiąc już o Lightroomie dzisiaj i fotografii cyfrowej. No to wracamy do tego podstawowego pytania, może nawet nie tyle o to, co jest prawdą, ale co jest autentyczne. Jeżeli Nan Golding pokazuje mi ujęcia świata zaginionego, czyli świata Pepoce Aix, świata, który ona nie tyle podgląda, co w nim jest, pokazuje mi, tu leżymy na tym łóżku, na tym barłogu, mamy seks, jesteśmy w tej bliskości, zobacz. No to ja w to wierzę, że to jest autentyczne zdjęcie, ujęcie świata zaginionego. Przy czym wiem, że to jest nie jedno zdjęcie, że ono było formułowane, a tak lepiej światło, a tak będzie coś. Być może nie w przypadku Nan Goldin w każdym przypadku, bo to jakby nie chcę tutaj absolutnie pomawiać, ale w fotografii tak czasem jest.

Chodzi mi o rzeczywiste poznanie siebie. Czy myśmy to powinni rzeczywiście traktować jak projekt? To znaczy powiedzieć, dobra, jutro już się za siebie zabieram, wiesz, od rana zaczynam szukać siebie, nie? Bo trochę to tak, wiesz, wygląda. Czy to nie jest tak, że my zaczynamy szukać siebie, kiedy nam jest niewygodnie w miejscu, w którym siedzimy, kiedy widzimy, że coś nas kuje? Czy można zacząć poszukiwać siebie, I podejdź do tego jak do projektu. Mamy za chwilę rok 2027, poświęcę go na poszukiwanie siebie. Oj, nie jedna osoba tak mówi. No tak, dlatego pytam. To często kończy się na sporządzaniu listy rzeczy do zrobienia. Będę chodzić na siłownię, będę uczyć się języka, pójdę na kurs sushi.