Legenda plakatu. Andrzej Pągowski o sztuce (życia)

I to też była niesamowita przygoda na planie, bo tam się działy różne niesamowite rzeczy, ale początek właśnie był taki związany z zarostem. I od tego momentu Tam jeszcze była sprawa, że mnie pomylono z Malkowiczem, bo dziewczyna wpadła i krzyczy, Malkowicz jest na planie Malkowicza. Mnie z daleka widziała w takiej koszuli. Ale teraz dostrzegam, jest podobieństwo. Jak ja to zobaczyłem, to myślałem sobie, zostawię to. Ale wtedy byłem ucharakteryzowany. Ja miałem tą brodę bardzo taką dziką. Ona nie była tak wystylizowana. I pamiętam, że Pokromski właśnie mnie malował. Ja poszedłem z Dorotą Rockflor przymierzyć kostium i wraca mi właśnie Pokromski, tarza się ze śmiechu i mówi, słuchaj, wpadła dziewczyna i mówi, Malkowicz, Malkowicz.

Ja mówię, jakie Malkowicz? No w tej koszuli, tam idzie, widziałem. Mówi, to Pągowski, a nie Malkowicz. Także od tamtego momentu stwierdziłem, że może fajnie z tą brodą. Jeszcze włosy były. Ja rozumiem, że ta sama maseczka, która była na twarz, nie została zastosowana na głowę. Nie, włosy to jest kwestia... Panie wiedzą, dlaczego się traci włosy. Testosteron, tę sprawę. Ale też jest sytuacja jakby... Tu może być taka nostalgia. Pamiętając mojego ojca, który zawsze walczył z słabymi włosami, a zamiast patrzeć na ojca i wiedzieć, że te włosy genetycznie są słabe i że wylewał na siebie jakieś litry wody brzozowej, co oczywiście nie pomagało, Robił jakieś zaczeski, kombinował. A ja sobie farbowałem włosy, nosiłem długie, robiłem jakieś tego. No i w pewnym momencie zaczęło być coraz gorzej. I pomyślałem sobie, nie, no ja nie pójdę w tym kierunku.

I regularnie golę. Kiedyś Marek Dudkiewicz powiedział, Andrzej, po co ty zostawiasz te jakieś takie ślady tych, tych, ja mówię... Który Marek Dudkiewicz sam jest też umysł. No kolanko, kolanko. I mówi, słuchaj, ogól to brzytwą, bo to jest w ogóle najlepsze. No ja rzeczywiście pach, pach, pach ogoliłem. To było lato, wychodzę sobie na taras i tak czuję jakiś taki dyskomfort. Coś tego. A to nawet jak mucha przelatywała. Skóra ogolona pierwszy raz brzytwą robi się tak strasznie delikatna, że każdy, autentycznie, proszę mi wierzyć, to jak mucha przelatywała, to ja czułem podmuch. Stwierdziłem, nie, zostawiam normalną maszynkę klasyczną i się bawię tym. Był taki film Bydziak John Malkowicz. Kto wie, może kiedyś powstanie taka produkcja Bydziak Andrzej Pągowski.

Dlatego napisałem taką książkę Bydziak Pągowski. To było też dokładnie z Malkowiczem kojarzone, ponieważ szukaliśmy z Dorotą Wellman tytułu do tej książki. W pewnym momencie jak... Czytałem kilka razy ten tekst tutaj we WTO, bo tam trzeba było bardzo dużo materiałów zebrać. Pomyślałem sobie, że ta historia cała mojego życia, tego od początku do, powiedzmy, lat, do końca wieku, to to jest takie, no, na zasadzie często klienci, czy tam goście, czy ludzie na spotkaniach mówią, pan to ma fajnie. Panie Pągowski, nie, no to pan to ma fajnie, lub bankiety, tu ludzi pan spotyka. Ale z tej książki wynikała pewna zupełnie inna sytuacja, że żeby to mieć, to trzeba być bardzo dużo samotnym, bo to jest tak naprawdę zawód samotnika.

Więc to są takie historie, które gdzieś tam No bo legendy się opowiada głównie, więc to jest takie klechdy Polski Pągowskiego. Klechdy, uwielbiam to słowo klechdy polskie. Panie Andrzeju, ktoś Pana porównał już do Johna Malkowicza. Czy spotkał się Pan kiedyś z takim porównaniem, że jest Pan jak, albo był w pewnym momencie jak Kurt Cobain, lider Nirwany? No tutaj bym uważał. Tak bym uważał, nie fizycznie, ale wie pan... Nie, nie, no w sensie jak skończył. Wiemy jak skończył. Natomiast on w pewnym momencie swojej kariery, on miał dość grania na koncertach utworu Smells Like Teen Spirit, tego, który przyniósł im wielką popularność. On mówił wprost, publika domagała się, a on tego nie chciał.