"Zawsze grał łajdaków z duszą". Wspominamy Gene'a Hackmana

A wiesz, że ja napisałem mniej więcej to samo, ale nie czytałem jej recenzji. Ale ja to samo też pomyślałem po wyjściu z kina, że chyba nie wrócę. Tak, tak, tak. Ja dokładnie to samo o Dziewczynie z igłą napisałem, że perfekcyjnie zrealizowany obraz, który fascynuje i odpycha i nie chce do niego wracać. Natomiast wiesz, no to tutaj moglibyśmy wziąć też może Wabanki, tak? Machulskiego. No to jest na pewno polski kryminał. No Konsul to jest też taki film, który gdzieś zawsze będzie w mojej głowie. Ale z tych ostatnich produkcji... Ja lubię Hiacynta. Uważam, że to jest film solidnie zrealizowany. W ogóle Piotrek Domalewski jest reżyserem, No dobrze, to teraz wykorzystam swoją przewagę, przewagę piętnastoletnią nad młodszym zawodnikiem i powiem, oglądaliśmy to z żoną i patrzyliśmy na niektóre takie sceny z życia codziennego, studentów, młodych ludzi, Polaków w PRL-u i mówiliśmy, o kurczę,

To wygląda jak dokument, ale to facet pięknie powiedział. On pokazał to, jakbyśmy teraz mieli po naście lat, byli na studiach i bylibyśmy na tej imprezie, na której ktoś obraca wino czy wódkę z gwinta. Tak to wyglądało. Wiesz, bo Domalewski jest reżyserem, który też bardzo... Znaczy on dobrze prowadzi aktorów, bo sam jest aktorem, ale on też rozumie... Znaczy on ma też oko do tych takich detali. On bardzo dobrze zrobił kino społeczne, tak? Czy to Cicha Noc, czy jak najdalej stąd dwa filmy dotykające tematu, tego wielkiego tematu polskiego społeczeństwa, czyli imigracji, emigracji, ale jednocześnie filmy takie, które wchodzą gdzieś w tą tkankę rodzinną. Ale tutaj Domalewski też pokazał, że ma rękę do gatunkowego kina, że potrafi jednak opowiedzieć ciekawą historię, po prostu sensacyjną.