#170: Dostępność infrastruktury

Dzisiaj Węzeł Przesiadkowy z warszawskiego Ursusa. Będziemy rozmawiać o dostępności, dostępności infrastruktury transportowej, dostępności ogółem ruchowej. Jeżeli ktoś był zainteresowany kwestiami dostępności dla niewidomych albo transportem osób niepełnosprawnych, to odsyłam do wcześniejszych odcinków. Natomiast dzisiaj skupimy się na dostępności ruchowej. I są ze mną dzisiaj Izabela Sopalska, prezeska Fundacji Klowa w Warszawie. Witam cię bardzo serdecznie. Cześć. I Adam Zając, Stowarzyszenie Siskom. Cześć. Tak, w dziedzinie socjologii dostałem nagrodę Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

W każdym miejscu, gdzie wydaje się, że jest dostępnie, ja wchodzę i okazuje się, że na przykład nie jestem w stanie skorzystać z toalety albo drzwi są tak ciężkie, że nie jestem w stanie ich otworzyć lub wąskie przejścia, które uniemożliwiają mi dostanie się do jakiegoś pomieszczenia. Myślę, że kluczowe jest to, że poruszam się na wózku, bo chyba o tym nie wspomniałam, tak mi się wydaje. W podcaście tego nie widać. Tak, więc myślę, że warto wspomnieć o tym, więc mam sporo sytuacji takich, że po prostu przestrzeń czy jakieś miejsca nie są dostosowane do moich możliwości. Adam, a z Twojej perspektywy codziennej pracy, tego jak obserwujesz, gdzie są największe braki dostępności? Ja zajmuję się tym, co pomiędzy budynkami, czyli przede wszystkim ulicami, ale także takimi fragmentami tej przestrzeni jak parkingi czy place, które niekoniecznie mają tego samego właściciela.

Osoby starsze, rodziców z dziećmi w wózkach, rowerzystów, rowerzystki, wszystkie osoby, które mogą mieć potrzebę nie schodzenia po schodach czy wchodzenia po tych schodach, tylko skorzystania z jakiejkolwiek innej alternatywnej drogi. I to jest po prostu wyzwanie, mega duże wyzwanie dla wielu osób, a naprawdę nie trzeba mieć niepełnosprawności, żeby chcieć skorzystać z takiego miejsca. Tak, bo jakby przyczynkiem tego odcinka jest to, że ostatnio postanowiłem wybrać się w parę miejsc z moim synem w wózku i dotarło do mnie, że o ile taka bezpośrednia podróż, właśnie to o czym wspomniałeś Adam, że wsiąść do autobusu niskopodłogowego pod domem, nie ma sprawy, wsiąść do tramwaju niskopodłogowego pod domem, no poczekam chwilę, dwie brygady przejadą, będzie trzecia niskopodłogowa, nie ma problemu.

Jakiś czas temu miałem do zaopiniowania projekt węzła przesiadkowego, nomen omen, który na pierwszy rzut oka wydawał się całkiem fajny. Chodziło o połączenie komunikacji miejskiej, parkingu i kolei. Natomiast w momencie, kiedy przyjrzeć się temu projektowi, okazywało się, że w jednym miejscu są tam schody. I te schody powodowały, że dojście z peronu autobusowego na peron kolejowy, na przykład mając dziecko w wózku, czy po prostu szukając drogi bezstopniowej, ta droga bezstopniowa była chyba cztery razy dłuższa niż droga przez te dosłownie kilka stopni. I ja też w wielu miejscach widzę to, że ta dostępność jest, ale to jest taka dostępność na zasadzie dla części z Państwa mamy tor przeszkód, dla części z Państwa mamy po prostu kilka schodów. No i to jest właśnie to, o czym mówiłam.

I nawet jak myślę sobie o kolejkach czy w sklepach, czy w jakichkolwiek innych miejscach, Często mówi się o pierwszeństwie do niektórych kas dla osób z niepełnosprawnością, rodziców, małych dzieci czy kobiet w ciąży. To nie jest dlatego, że to są osoby, którym będzie wygodniej i są leniwe, tylko dlatego, że dla tych osób niektóre rzeczy zajmują dużo więcej, tym osobom niektóre rzeczy zajmują dużo więcej czasu, jak na przykład chociażby to, żeby wsiąść do samochodu, z niego wysiąść, dostać się z punktu A do punktu B, więc chociaż w tych kasach mają skrócony czas oczekiwania. Adam, to jak skrócić czas oczekiwania na to, żeby dostać się z jednego miejsca, na przykład na rondzie 40-latka, przesiąść się z tramwaju 33 na autobus w kierunku Saskiej Kępy?

Adam, masz zdanie odrębne? Miej, miej, proszę. Ja szanuję, że Iza chce korzystać z transportu indywidualnego i myślę, że prędko nie grozi nam taka sytuacja jak w Oslo, gdzie, nie wiem, usuwamy wszystkie miejsca parkingowe na ulicach w centrum miasta, bo uważamy, że jesteśmy już tak super krajem, że kto chce, to niech jedzie sobie albo rowerem, albo transportem publicznym. A to ja Ci przepraszam, muszę powiedzieć, jak wygląda w przypadku Oslo i dostępności transportu dla osób z niepełnosprawnością, gdyż rok temu, dwa lata temu byłam w Oslo i rozmawiałam z urzędniczkami tam i powiedziały, że transport publiczny jest bezpłatny dla osób na wózkach, nie dla żadnych innych osób, tylko dla osób na wózkach, dlatego że on jest niedostępny.

Ja życzę nam, żebyśmy mieli dostępne latryny na kempingach. Tak kiedy Siza mi powiedziała, że była w Szwecji i były tam nawet dostępne latryny na kempingach. Rywniane. Potem pojechałem, sam to zobaczyłem. Zdjęć nie ma co pokazywać, ale warto przeżyć, warto zobaczyć, że można nawet tak. Tak. Dobre. Dziękuję Wam bardzo. Iza Sopalska, Adam Zając. Dzięki. Dzięki. Na zakończenie, zanim podziękuję patronom, chciałem Wam serdecznie zachęcić do tego, żebyście komentowali odcinek. Jest to możliwe chociażby na Spotify, możecie komentować odcinek na YouTubie, możecie też zostawiać komentarze w social mediach Węzeła Przesiadkowego. Adresy są dość znane i powszechne.