Wahanie podcast Szumowskiego i Gizy odc. 83

Dla mnie, ale zobacz, to nieważne, bo to nie chodzi nawet o twój konkretny przypadek. Ja sobie wyobrażam, że idę sobie na Lewisa, nie? Na przykład. Albo na jakiś inny występ. O, ty teraz na Custera będziesz jechał? Tak, w poniedziałek, jadam się. Ale czad. No. Dobra, to opowiesz to potem. Oj, na pewno będę. Ale, więc, idę sobie na jakiegokolwiek komika, tak? I widzę coś, co mi się, nie wiem, nie podoba, nie? Moją reakcją jest albo o kurczę, albo ojej. Wiesz, rozmowa z kimś, gadanie itd. I moim szczytem złości jest, nie pójdę więcej do ciebie, ale nie będę o tym mówił, nie będę pisał maila. Po prostu nie pójdę, rozumiesz, jakby, że za rok, dwa, trzy, jak on będzie sobie szedł drogą, on zdobędzie iluś innych osób, bo stwierdzą, że wow, nareszcie coś innego, wielu odejdzie, wielu, wiesz, to tak jak miałem z kabaretem, że ten, dużo ludzi odpadało, ktoś przyszedł, wiesz, w całej twórczości masz takie projekty, które przychodzi, ktoś odpada i tak dalej, nie?