Wahanie podcast Szumowskiego i Gizy odc. 102

I właśnie odprowadziłem ją, czy tam odwiązałem ją do szkoły i jechałem coś tam załatwiać, nie pamiętam już co. I dzwoni do mnie Rutek i zaczyna gadać. Na początku wiesz, cześć Abelard. No i mówię, no cześć, cześć Rutek, siemanko. I fajnie, bo oczywiście, jak to w telewizji, wszystko jest pomontowane i pocięte, no bo nie mogą tego puścić całego, ale ja mam w swojej głowie całą tę historię i całą jakby tę rozmowę i ona trwa i trwa i Rutek się jakby porusza w tak absurdalnej, znaczy jest tak, tak, tak... Dzwoni Rutek i mówi, czy ja bym mógł mu coś powiedzieć, bo ja byłem ostatnio w Szkocji i czy ja bym mógł mu, czy on sobie poradzi tam z językiem. I ja mówię, no tak, no poradzisz sobie, w sensie, że grasz przecież dla Polaków. To jest dziwne pytanie, nie? A no tak, wiesz, bo ja tam, ja nie wiem już z tymi Szkotami.

I zaczynał się trochę tak, trochę śmiać, trochę chce mu doradzić, trochę chce mu jakoś pomóc, ale to jest jakieś bez sensu pytanie, nie wiem po co on do mnie dzwoni, bo to jest takie absurdalne. No i za chwilę znowu i on mówi, o wiesz, i zaczyna też kolejne elementy wprowadzać w tej rozmowie, które tam są, no to można sobie obejrzeć, więc... I to się robi już tak głupie i tak, że ja w pewnym momencie mówię, Rutek, czy my nagrywamy coś do radia? Bo nawet chyba to już zostało wmontowane tam. A potem, on miał nawet zadanie chyba, żeby milczeć przez ileś sekund, więc ja go przestaję słyszeć. I ja stary, ja zaczynam płakać ze śmiechu. W sensie, jest moment, w którym ja jadę, prowadzę absurdalną rozmowę z Rutkiem. On mi nie potwierdza, czy to jest do radia, a ja nie wiem, czy to jest do czegokolwiek. No nie zakładam, że to jest do tego, bo nawet nie wiedziałem, kto tam w tym występuje i nic nie wiem.

Jadę autem stary i gadam z dorosłym chłopem, moim kumplem, z którym czasem się zadzwonimy i pogadamy sobie o różnych rzeczach. I Rutek też ma to, że czasem się z nim tak rozmawia, w sensie, że to nie jest totalnie poza jakby sferą wyobrażeń. Dlatego ja mówię, czy to jest do radia, ale on mówi, no co ty stary, coś tam, więc... No ale to jest absurdalna rozmowa i ja się w końcu popłakałem ze śmiechu, jadę autem, płaczę ze śmiechu, mówię ja zaraz tu się z kimś zderzę stary, bo mam na głośnomówiącym, jadę samochodem, wszystko jest, ale no ale typ jest tak głupi, w sensie tak nie wiem co, jak to skomentować jego, on mówi, a ta woltaika, mówię co? No i się obsrałem ze śmiechu. Ale to jest tak szczerze, bardzo ładnie zostało zmontowane. Oglądałeś ten cały odcinek? Tak, widziałem ten odcinek.

Ale to teraz ja uważam, że ten program może być krokiem w tym kierunku. Optymistycznie teraz zakładam okulary, nie? I może nie jest tak, jak ja widzę. W sensie, że może... Ale chodzi mi o to, że ja oglądałem ten pierwszy odcinek i dla mnie... Ale to może być totalnie pryzmat tego, że ja znam te osoby, dlatego mi się bardziej podoba. Ale ja widzę, jak na przykład Wiolka i Rutek wnoszą do tego programu. Wiesz, właśnie tą abstrakcję... No Czarek jest na przykład stary... Mi się parę razy na przykład się zaśmiało, jak Czarek coś takiego fajnego, subtelnego pyk, No dokładnie. I my też znamy... A wiemy tak, co potrafi też odwalić, jak nie ma tych lejców takich. Więc teraz moje pytanie albo przewidywanie jest, no jeżeli wszyscy zaczną widzieć to, co my wiemy albo Może się mylimy, może też finalnie kurde, wiesz, być tak, że ja mówię, że oni w trójkę wypadają najlepiej, a ktoś inny powie, nie, mi się podobała aktorka, mi się podobały muzyki i tak dalej, więc to jest subiektywne bardzo.

Wydaje mi się, że nie tylko kreatywnością jesteś w stanie to zrobić, bo nie jesteś w stanie zrobić wielu rzeczy. Niektóre rzeczy potrzebują chociażby minimalnego rozmachu. I daj się nauczyć tym ludziom, bo skąd my mamy to wiedzieć? Ale z drugiej strony to już chyba powtarzałem tysiąc razy. Ty wiesz, ja wiem, to jest moje zdanie. Ciągle krączymy o tym samego. Ja trzymam kciuki, żeby dokładnie za jakiś czas to było. Być może to jest ten najdłuższy etap. Ten najdłuższy etap, że w podcastach, w książkach we wszystkim będziemy mieć trochę szybciej możliwości, że wydawnictwo nagle zauważa, że tu komik coś napisał i ma ochotę coś porobić. Z różnych powodów, bo może sprzeda więcej książek dzięki temu do jego widowni albo coś, nie mam pojęcia, ale już są jakieś takie ruchy w tę stronę i nagle okazują się, że właśnie jest Wiolka, jest Rutek, jest Czarek i ci ludzie już są, już jest krąg zainteresowań jeszcze większy i spoko.