wychodzenie ze strefy komfortu [S03E12]

Witaj, wyjątkowa osoba, to Jadek z serii Mój Podcast Wszystko i Nic. Jeżeli jesteś nową osobą, to zapraszam do odsłuchiwania mnie tych pierwszych epizodów podcastu, bo ja się wtedy uczyłam nagrywać podcasty. Co prawda, teraz nie jestem w tym lepsza, ale na przykład trochę mi wstyd posłuchać starych epizodów. Chociaż niektórzy ludzie lubią, no ale trudno. No i teraz każdy sprawdzi stare epizody. No świetnie, zajebiście się wkopałam. Rozumiecie, że mój podcast będzie miał dwa lata? W sierpniu? 20 któregoś tam sierpnia. No niesamowite, na dwa lata muszę coś zrobić. Nie wiem co, nie wiem co specjalnego można zrobić na dwa lata. No nie, Boże Święty, dlaczego zawsze kiedy nagrywam podcast ktoś musi do mnie napisać? I dlaczego ja nie mam wyłączonych, no Jezus Maria.

Czy warto, czy nie warto? Czy zawsze powinniśmy wychodzić ze swojej strefy komfortu? Czy przez całe życie powinniśmy zmuszać się do tego, żeby wychodzić ze swojej strefy komfortu? Jeżeli chodzi o naszą strefę komfortu, jest to, no he he, jak to sama nazwa mówi, strefa komfortu. Strefa, w której czujemy się komfortowo, ale strefa, która Może też podcinać nam skrzydła, może ograniczać nasze możliwości. Nazwijmy to takim eksplorowaniem ogromnego ciemnego lasu, w którym jest życie. O, Jezu, ja już tak kminiłam, do czego porównać strefę komfortu. Więc generalnie macie zrobioną swoją bazę w lesie. Macie tam ogień, macie swój namiocik, jakiś szałas czy coś. Macie dostęp do zwierzyny, chyba że jesteście wege.

Ale akurat dla mnie było to wychodzeniem ze strefy komfortu. Jednak było to narzucone. I w dorosłym życiu najtrudniejsze jest to, że nikt Wam nie powie, ej, masz zrobić to, to, to. Jakby nie macie narzuconego tego, żeby wyjść ze swojej strefy komfortu, więc cały czas możecie sobie siedzieć w Waszym bezpiecznym spocie. I nic nie robić w tym kierunku, żeby jednak jakkolwiek się przełamywać i jakkolwiek bardziej eksplorować las. Jakie są plusy wychodzenia ze strefy komfortu? Przedstawię to na naszym lesie. Przykład lasu. Jezu, jak ja się cieszę, że to wymyśliłam. Bo ogólnie wcześniej kminiłam, do czego mam porównać wychodzenie ze strefy komfortu i mówiłam o jakimś w ogóle o takiej wielkiej bańce, której granice przesuwamy. Beznadziejne to było. Las jest fajniejszy.

Kiedy trenowałam siatkówkę, to ja na początku też wychodziłam ze swojej strefy komfortu, bo miałam coś takiego, że jezu ludzie, ja wolę chyba coś indywidualnego, bo tak to inni ludzie są ode mnie lepsi. Nigdy nie lubiłam być gorsza. No bo wiadomo, kto lubi być gorszy? No nikt. Ale mi to naprawdę bardzo przeszkadzało. Czasem z tyłu głowy mam coś takiego, że o Jezu, ja nie mogę być gorsza od kogoś, ale potem sobie myślę, halo, stara, ty nie musisz być najlepsza we wszystkim, to jest jak najbardziej normalne, że nie jesteś najlepsza we wszystkim, bo jesteś tylko człowiekiem. Pozwalaj sobie na popełnianie błędów. Błędy są spoko, na błędach się uczysz. Więc zapisanie się na zajęcia z Dance Latino to było wielkie wyjście ze strefy komfortu, po pierwsze dlatego, że jakby bardzo nie czułam swojej kobiecości, na przykład teraz o wiele bardziej czuję dzięki temu, że zapisałam się na te zajęcia, ale miałam z tym mega problem i na przykład na początku na tych zajęciach mega się wstydziłam.

Znaczy, nie mogłam, bo wyszłam ze swojej strefy komfortu i teraz już jest troszeczkę inaczej. No, miałam właśnie z tym mega problem, że jednak... No, nie byłam w stanie się zebrać do tego, żeby faktycznie coś robić przed daną godziną, przed daną wizytą, bo miałam takie, jezu, ja nie zdążę. Więc ogarnęłam system. Co prawda, nadal z tyłu głowy mam takie troszeczkę, o nie, nie zdążę, uuu, ale powiem Wam, że... Im więcej razy próbowałam robić różne rzeczy przed daną godziną XYZ, czy to było przed pracą, czy przed jakimiś zajęciami, tym ten głosik z tyłu głowy, który mówił, ej, nie zdążysz na wizytę, był coraz ciszej i teraz już jest praktycznie, no tak powiedziałabym, na 90% cichutko. Że troszeczkę czasem się odzywa, ale tego nie ma wiele.

Wszyscy na mnie patrzą, muszę uważać, żeby tu mi się nic nie zmarszczyło itd. I potem na koniec treningu miałam takie wait, ty Piaro, co ty odwalasz w ogóle? Więc od kolejnego treningu już się nie bawiłam w takie rzeczy, już miałam totalną wyjebkę. Myślałam o tym, żeby zrobić dobry trening, a nie o tym, jak wyglądam w danej sytuacji. I to jest serio super. I w ogóle pójście w topie i w krótkich spodenkach na siłkę sprawiło, że moja samoocena bardzo wzrosła. I też mam taką większą świadomość swojego ciała. I bardziej, powiedzmy, doceniam to, jak wyglądam i jaką mam aktualnie formę. I jakoś, nie wiem, tak jeszcze bardziej zaakceptowałam swoje ciało. I Jezu, tak mnie to cieszy. No po prostu niesamowite uczucie. Więc, kochani, warto wychodzić ze swojej strefy komfortu.

Wiecie ile razy ja jechałam, przecież ja jechałam na Orange Warsaw Festival nie mając pieniędzy, w sensie ja na resztkach pieniędzy pojechałam i jako tako mi się udało. Ja dosłownie, jezu, ja zanim pojechałam na Orange Warsaw Festival, ja byłam w mega dołku finansowym Ale stwierdziłam, że nie no, ja zdobędę te pieniądze. Ja zdobędę pieniądze na to, żeby kupić sobie bilet na Orange Warsaw Festival. Ogarnę sobie pieniądze, żeby tam nie głodować. Ogarnę sobie pieniądze, żeby dojechać pociągiem do Warszawy. No i co? No i ogarnęłam. Jeżeli czegoś bardzo chcesz, to osiągniesz. A potem pojechałam, poleciałam do Hamburga na koncert Harry'ego Stylesa. Piękna sprawa. Więc ja z Dunia mam nadzieję, że jakkolwiek kogoś zmotywowałam do tego, żeby eksplorować las, do tego, żeby przesuwać swoją granicę strefy komfortu i poznawać samego siebie.