Bartek Chaciński: Dlaczego mainstream pokochał rap? | WINI Rozmawia

A, no wiadomo, mógłby być dalej portal, aplikacja i w ogóle tysiąc innych rzeczy. Tak. Później był na przykład taki gest w Przekroju, sorry, że Ci jeszcze ten, ten, ale to jest jakby, też pokazuje ten stan jakby mentalny, nie? Pracowałem w Przekroju i pamiętam, że takim wow dla mnie Takim zaskoczeniem kompletnym było to, że Piotr Najsztuk, który był wtedy na Czarnym Przekroju, mówił, usłyszał Głuchą Noc Peji. Usłyszał. Nie sposób było nie usłyszeć tego kawałka. No tak, ten kawałek był grany na ulicach. Było wszędzie. I Peja wyglądał na takiego trybuna ludowego wtedy trochę, ze swoją opowieścią. Którym był. No i był tak w sumie nim.

I Najsztop mnie wtedy wysłał na rozmowę do Poznania. Pojechałem robić wywiad z Peją. Zresztą świetnie to Pan wspomina. Chociaż doświadczenie było trochę jak z Księżyca, bo wiesz, wtedy było mało takich rozmów, że przyjeżdża tam redaktor z tygodnika, przekrój, wychodzi z tego, bach, bach, wywiad. I słuchaj, Peja był wtedy na okładce przy kroju. Z pieśni, pieśni biedy i wkurwienia chyba był. Taki tytuł? Taki tytuł był, tak. Wyśpiewuje, wyśpiewuje było Peja, z tego co pamiętam. Takiego użyliście słowa? Nie no, wiesz to, na końcu ktoś inny tam robił te, te nagłówki okładkowe oczywiście. Tak i powiedział on rapuje, nie pieśniuje.

A może, może było rapuje. A co zapamiętałeś z tego spotkania? I od razu jeszcze postawię taką tezę. Czy to było właśnie takie trochę spotkanie, że tutaj spotkanie różnych światów? Trochę może tak. Wiesz, też nie wiekiem, tak się nie różnisz tutaj w ogóle, no nie? Ale wiesz, tu Przekrój, a tutaj jest Peja, kurde, z getta i tak dalej. Wiesz co, to powiem Ci tak, no to jest trochę, wszystko to jest trochę takie paradoksalne. Ja się z jednej strony, no tak, Filip Kalinowski w tej swojej Niechciany, Nielubiany, Jak pisał o tym, że się Warszawa, ta Warszawa prasowa, redaktorzy i tak dalej, że się wszyscy bali tych chłopaków, nie?

Tak, z Dexem. Okej. A ty pamiętasz, jakie nastawienie ich było? Bo Peja, jestem przekonany, zresztą Deksa, każdy, ja też, byli zupełnie innymi ludźmi wtedy niż są na przykład dzisiaj. Wiesz co, byli tacy... Peja był trochę chory wtedy chyba, jakiś był przeziębiony strasznie. I z tym Deksem przyszedł też, żeby ten Deks coś mówił więcej. Ja z kolei byłem, wiesz, nastawiony na to, żeby rozmawiać z Peją, bo jak się takie wywiady robi, No wiadomo, że był bohaterem też w większym tej historii, no jakby nie było. Jako twórca tekstów jednak, wiesz, jako ten, który się tam wypowiada w tych tekstach. I pamiętam, że byli trochę nieufni na początku, ale też, wiesz co, ja... Rzuciłeś parę ksyw z włomina.

To było to, że wiesz, że taka gazeta jest w stanie wydrukować tekst o dwudziestoleciu polskiego hip-hopu, który się będzie składał z ośmiu sylwetek ludzi ważnych dla tej kultury, do których myśmy pojechali. Kuba Dąbrowski im zrobił zdjęcia, a ja z nimi zrobiłem wywiady, czy tam razem rozmawialiśmy, bo Kuba jest bardzo zainteresowany i zna się na rzeczy. No i między innymi Peja był znowu jedną z tych osób. To była już zupełnie inna rozmowa. W sensie takiego, wiesz, wydaje mi się, zaufania. OK. A jakąś taką zmianę też w człowieku zobaczyłeś? Tak. Ja w ogóle obserwuję Peję i widzę, to są tak pozytywne zmiany w człowieku, tak fajne zmiany.