Praca w radiu: czego nie usłyszysz na antenie?

I gdzieś tak od słowa do słowa, ale sobie fajnie radzisz, a może byś kiedyś wpadła do Polskiego Radia. Wtedy jeszcze czwórka była Radiem Bis, zwanym Biską. I faktycznie jedna z osób, którą tam poznałam, była akurat świeżo przed urodzeniem dziecka i trzeba było ją zastąpić. To miało być takie na chwilę trochę. Wpadłam do tej biski, pamiętam jak dziś prowadziłam pierwszą audycję z redaktorem Tomaszem Michniewiczem, który już dzisiaj nie pracuje w Polskim Radiu, ale po drodze pracował i w Radiu 357, i w Radiowej Trójce, i ze mną właśnie w bisce. I pamiętam, on był takim podłym kolegą radiowym, bo umówiliśmy się na audycję o kinie. Ja zresztą zawsze byłam dziennikarką gdzieś tam z kulturą związaną, tematy kulturalne, społeczne, to był mój wątek. No i robiliśmy temat o kinie, pierwsza audycja, spieramy się na temat filmu, wydaje mi się, że to był któryś film Patryka Wegi.

Zataczając koło, chociaż to na pewno nie jest koniec tego koła, do Polskiego Radia w tej nowej odsłonie. Teraz jestem dyrektorką radiowej Czwórki i Polskiego Radia Dzieciom. Czyli Czwórka to jest dawna biska, więc wróciłam do swoich... Macierzy. Do macierzy, ale w nieco innej roli teraz. Tak to było. A czy w momencie, w którym podejmowałaś studia, zaczynałaś studiować, to wiedziałaś, że właśnie radio, czy tak się wahałaś, czy radio, czy telewizja, czy papier, jak to wyglądało? Wiesz co, ja chyba jestem taką, w ogóle nie jestem jakąś taką osobą przywiązującą wielką wagę do jakichś mitów. Nie powiem ci, jeżeli spodziewałaś się, że powiem tak, jestem wychowana na radiu, To nie, nie jestem wychowana na radiu. Pewnie nawet, jestem w ogóle wychowana na mediach, ponieważ moi rodzice oboje są absolwentami Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych. W dawnych czasach oni studiowali na politologii, byli na roku z Jackiem Żakowskim między innymi.