Andrzej Seweryn u Krychowiaka. "I co z tego, że masz 80 lat? Ucz się!"

Uwodzi kobiety. Natomiast jego kontestacja świata, jego kontestacja Boga. Wtedy, wtedy w XVII wieku, w XVII wieku Molière to co wyprawiał Molière było niewyobrażalne przecież. Zresztą nie tylko w Dążyłanie, ale w Tartyfie, w Szkole Żon. To był kontestator niezwykły, ale w Mizantropie na przykład cały dwór kontestowany. Otóż nie wiem, czy dzisiaj jest taki rewolucjonista w świecie. Nie wiem z kim porównać do Żuhana. No w każdym razie to było dla mnie coś zupełnie niezwykłego, że Żak mógł pomyśleć o mnie.

Wie pan, ta scena z ojcem, czy scena na początku, człowiek staje naprzeciwko widza i nie ma nic, tylko słowo. To nie jest łatwe. To nie jest łatwe. Gdzie jest największa trudność? W nierealizmie tych sytuacji. Bo wie pan, gdybym... Nie wiem już, czy to Bóg w mądrości swojej chciał mnie pokarać i za jakie grzechy, że niezbadane są wyroki Boże. Z mojej krwi taki na mnie bicz ukręcił. On tak mówi do swojego syna, prawda?

Jak pan widział, no to może być takie spokojne, realistyczne. Rozmawiam z synem. Co ty wyprawiasz, kurczę? Co ty wyprawiasz synu? A tu, w propozycji Iwana Aleksandra, my gramy Z Bogiem, ze światem, z duchami, z uniwersum, z kosmosem. I to czyni, że to słowo jest szersze, głębsze, ma swoją dynamikę, ma swój rytm. I tu nie może być pomyłek. Panie Andrzeju, ja rozmawiałem z Wojtkiem Szczęsnym i z panem Janem Englertem. I był poruszony temat nepotyzmu.

Opierając swoją twórczość na sobie samej, ponieważ to jest baza mocna, ona ma wspaniałą wyobraźnię, ona ma wspaniałe wyczucie sceny. Ja na przykład chciałbym bardzo, żeby ona mnie wyreżyserowała i zdaje się, że to się stanie. Pan jako wybitny aktor. I tata dzielił się z nią doświadczeniem? O tak, ale przede wszystkim ona się dzieliła ze mną, wie pan. Ja kiedy reżyserowałem, bo ja reżyserowałem Marysię dwa razy. Raz w dowodzie o Berna, a drugi raz w Boże mój. Ona grała znakomite tam dwie role. To bardzo...