Warszawski Park Akcji „Burza”

I dopiero Eugeniusz Ajewski, ale też inni architekci powojenni zobaczyli ten potencjał symboliczny tej góry gruzu. I dostali w pewnym sensie kopiec gotowy, którego nie trzeba było sypywać, a to było głównym wyzwaniem dla tych poprzednich projektów. Mówimy o latach już czterdziestych. Już po wojnie pojawiły się takie pomysły, żeby ten gruz z Warszawy zwieźć w jedno miejsce i usypać z niego kopiec, który miałby tą taką właśnie wymowę symboliczną. Ale to się nigdy nie stało i dopiero w latach 90-tych Eugeniusz Ajewski zobaczył, no przecież mamy już taki kopiec. Więc po prostu takim prostym gestem właściwie postawienia na czubku pomnika, z wysypiska śmieci zrobił pomnik. Zwróćcie jeszcze uwagę, że to była oddolna inicjatywa właśnie powstańców.

I co było w tych notatkach? W notatkach to miało być przede wszystkim żywe miejsce. Miejsce, które służy mieszkańcom. Jest to właściwie park, który się nazywa kopcem powstania warszawskiego. Tam miały jeździć rowery, z góry miały startować paralotnie, które miały lądować na łąkach, nadwiślańskich łąkach. Więc to były bardzo współczesne pomysły, jak tworzyć przestrzeń publiczną, jak tworzyć przestrzeń historyczną i jak tworzyć pomnik. My trochę zapomnieliśmy o tych takich zrównoważonych pomysłach, jak tworzyć pomniki i z chęcią kontynuujemy pomysły właśnie Krzysztofa Ajewskiego-Kotwy. Eugeniusza. Czyli to raczej było o dumie z bycia powstańcem, niż o takiej martyrologii i patosie.