Jak pozbyć się wstydu, podczas tańca? Damian Myśliwy

Wiem, szalenie dziwny temat jak na kanał Inner War Saga, ale jak się okaże dzisiaj temat jest dużo głębszy niż można było się spodziewać, więc liczę na to, że ta tematyka zamiast się wystraszyć i odrzucić, zainteresuje na tyle, aby poświęcić nam chwilę, bo dzisiaj jest ze mną wyjątkowy gość, człowiek, człowiek-legenda, który, uwaga, nauczył mnie tańczyć, czyli Damian Myśliwy. Dzień dobry. Nauczyłem tego pana tańczyć. Właściciel i założyciel szkoły tańca, czy projektu, właściwie dance control projektu, który uczy przedsiębiorców, uczy wszystkich facetów, którzy tego potrzebują, Tańczyć i robić to bardzo szybko za pomocą pewnego bardzo fajnego modelu, ale do tego przejdziemy sobie później, bo poza tym, że jest to zupełnie niespodziewane, że zacząłem tańczyć, jest to jeszcze bardziej niespodziewane, że nauczyłem się tańczyć, to jeszcze bardziej jest niespodziewane to, muszę Wam powiedzieć, naprawdę to polubiłem.

Ja nigdy mi się nie udało zakończyć tańca, kiedy robiłem już ten taniec. Tak więc nie ma nic lepszego jak zrobienie dobrej gry wstępnej i właśnie wygłosić na stanie serdecznym. Każda kobieta będzie patrzyła, ona nie patrzy na to jak ty się ruszasz, tylko chodzi o ten Sposobność tego, że ty dla niej robisz jakieś show, jakiś pokaz. I to jest świetne. Uważam, że to jak najbardziej faceci powinni się tego uczyć. To w drugą stronę działa, nie? No, dokładnie. I za zawsze można w drugą stronę. Ty robisz dla niej pokaz, potem dla ciebie. Co pewnie też się skończy tak samo. Chyba, że nie umie. Chyba, że nie umie. To wtedy idzie do Death Control. To słuchaj, jedna rzecz, która tutaj jest bardzo ciekawa, też właśnie o tym wcześniej wspominałem, że miałeś już styczność z technikami właśnie pracy z podświadomością, z hipnozą i tak dalej.

Bo będąc zakupocholikiem, robisz te zakupy. I z drugiej strony osobowość, robienie rzeczy, robienie zakupów, stać się zakupocholikiem. Czyli tak samo jak z tą pewnością siebie i z tymi wszystkimi rzeczami, o których teraz powiedziałeś. Wszystko jednocześnie doprowadza Cię do jakiegoś tam celu, robiąc te rzeczy. Jednocześnie będąc w tej osobowości na przykład. Jak to było wtedy dalej? Jak już uznałeś, że nie będziesz Chip'n Dale'sem, wtedy się zaczął Dance Control? Dance Control było jednocześnie z byciem tancerzem, natomiast to było robione po macoszemu, czyli robię biznes, a nie robię tego biznesu, bo bardziej skupiałem się na tym, żeby pójść poimperyzować, pokręcić dupą, a nie robić biznesu. Przynajmniej podobnie.

Znajomo w sensie. Znajomo, tak. Więc to prowadziło tylko do tego, że zarabiałem fajną kasę na tańcu, a firma cały czas kulała i dawałem pieniądze po prostu mojemu przyjacielowi, wspólnikowi i dzieliliśmy się tą kasą na pół, bo zawsze tak robiliśmy po prostu i ja miałem w dupie pieniądze tak naprawdę. Dawałem mu pieniądze, on się dzielił i to wszystko robił, ale w pewnym momencie właśnie, kiedy odrzuciłem ten cały tańc, stwierdziliśmy, że trzeba zrobić to na porządnie. I mieliśmy taką wspaniałą przygodę, że mieliśmy jednego wspólnika, który nas wyruchał i po prostu zaczął prowadzić szkolenia poza nami. My o tym nie wiedzieliśmy. Tak, wiem, że rozmawialiśmy też o tym, więc... Wyrzuciliśmy go i wtedy założyliśmy dopiero Market Dance Control. To wtedy usiedzieliśmy i stworzyliśmy Market Dance Control.

Powiedzieliśmy sobie, że będziemy robili to tak, jak zawsze chcieliśmy, żeby to wyglądało. Bo na przykład frustrowało nas to u naszego wspólnika, że chcemy kupić wizytówki. Wiesz, to były te czasy, kiedy wizytkami jeszcze się tak mocno używało. Gdzie kupujemy wizytówki i zamiast za 20, za 40 złotych to musimy kupić za 20. To były tego typu problemy, bo on nigdy nie miał pieniędzy, a my chcieliśmy inwestować więcej w ten biznes. I byliśmy blokowani. Jest dobrze, że to się wydarzyło i dzięki temu to się nauczyliśmy, żeby lepiej dobierać ludzi. No i Dance Control właśnie wtedy zaczęła się rozwijać. Zaczęliśmy tworzyć i konceptualizować ten system, który jest w tym momencie, na takim etapie, jaki jest teraz. No i szkolenie zaczęło działać. I wtedy pojawiłem się ja.

Więc wielkie szapoba. Serio. Dziękuję. A wiesz, mogę to samo powiedzieć o systemie Dance Control. To też jest ograniczona liczba elementów. Ja mam taki naturalny dar do szukania takich schematów, powtarzalnych elementów i wyciągania takiej Podstawowej zasady, bo tak naprawdę, wiesz, ludzki umysł nie jest trudny, jeżeli chodzi o podstawową zasadę, ale w każdym ludzkim życiu przybiera to zwykle formy bardzo zawiłych i skomplikowanych schematów, które trzeba rozgryźć, ale bardzo ułatwia rozgryzanie tego, jak znasz naczelną zasadę, nie? Czyli wiesz, naczelna zasada jest taka, że wszystko, co robi umysł, jest po to, żeby zapewnić ci przeżycie, a umysł zapewnia ci przeżycie na bazie wcześniejszych doświadczeń, nie?

A ja dokładnie w ten sam sposób pracuję. Ja się nie uczę algorytmu postępowania. Jak mamy niską pewność siebie, to robimy to. Jak mamy lęk przed wysokością, to robimy to. Tylko są pewne elementy, wspomnienia, które mogą być równoległe, mogą być zagnieżdżone w sobie i tak dalej. I w których dzieje się tylko kilka wariantów. Czyli przejmujesz coś od rodzica albo doświadczasz czegoś, co cię... Nie no, z drugim się łączy, tworząc ten cały... Wtedy jak znasz te podstawowe elementy, to buduje Ci się cała struktura takiego dochodzenia do przyczyn problemów i rozwiązywania rzeczy u przyczyny. Dokładnie to robimy w Inner Wars Saga. Dokładnie tego też doświadczyłem w Dance Control, jeżeli chodzi o taniec. To jest genialne.